Tag: Twijfels

11 – Het gezin kapot maken

Femke vertelt verder over hoe zij Veilig Thuis blijft informeren over hoe het met James gaat en met welke psychische dreigingen en onveiligheid hij te maken krijgt.

Informatie naar veilig Thuis over het contact met James
We informeren Veilig Thuis per mail;

“Vandaag hebben wij James gesproken en gezien. Hij geeft aan dat hij tegen zijn ouders gezegd heeft niet meer te weten wanneer hij die brief naar de rechter geschreven heeft. Hij zegt daar over: “Ik praat dan gewoon een beetje grijs”.
“Ik moet opbellen naar de rechter dat het verschoven moet worden omdat school voor gaat, terwijl het van school prima kan, ik ga zo bellen dan kan ik laten zien dat ik gebeld heb.”

Ik heb James geadviseerd de brief aan school te laten zien zodat duidelijk is waarom hij op dat moment afwezig is van school.

James: “Mijn ouders doen heel erg hun best nu en maken afspraken, het gaat eigenlijk best goed nu thuis”.

Wij reageren met dat dat fijn is en dat dat is wat we uiteindelijke beogen dat het goed gaat en goed blijft gaan samen thuis.

Vervolgens vertelt James;
“Als ik bij jullie zou gaan wonen dan maak ik het hele gezin kapot, en dan worden alle banden verbroken met mij, zeggen mijn ouders.”

Wij reageren met dat het geen kwestie van kiezen is en dat zowel wij als zijn ouders veel van hem houden. Dat zijn ouders zich waarschijnlijk niet realiseren onder wat voor grote druk ze James nu zetten en dat we dat psychische kindermishandeling noemen. We geven aan het heel erg te vinden dat hij nu onder zo’n grote druk staat en herhalen weer dat het ons gaat om wat het beste is voor hem, dat het goed met hem gaat en goed blijft gaan en we gewoon contact met elkaar kunnen hebben zoals we dat tot voor kort altijd hadden.

James: “Ze zeggen nu opeens dat ze het contact met jullie niet verboden hebben maar nu even niet willen”.

James neemt het initiatief tot knuffel en zoen voordat hij vluchtig ons huis weer verlaat
James wekt de indruk onder zware psychische druk te staan, bang te zijn en dit wat puberaal stoer weg te lachen.

En nogmaals Veilig Thuis: “Wij hebben slechts het belang van James voor ogen, dat hij op een plek woont waar hij mag zijn wie hij is, en ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn, etc.
Wij zien een disbalans tussen de pedagogische capaciteiten thuis en de ontwikkelingsbehoeften van James (intellectueel, sociaal e.d..)

Opa en Oma“

De rechter en bijzonder curator
We besluiten de rechter ook te informeren over de ‘hele heisa’ en het geen James daar over verteld heeft zoals de dreiging door ouders met het verbreken van alle banden met James waarop hij ook zijn broertjes niet meer zal kunnen zien.

De rechter hoort en ziet James niet
James reageert niet op apps en Gerben gaat naar school en belt mij direct er na met een stem vol emotie.
James vertelde dat de rechter een jongeman was. Nadat hij zijn vragen beantwoord had gaf de rechter aan dat het fijn is dat het nu weer beter gaat en een bijzonder curator niet nodig is. Uiteraard zei James dat dat goed was. De rechter met aanzien zegt het en zijn moeder zit in de gang. James kent de bedreigingen van zijn ouders. Hij wil niet de schuldige zijn van het gezin kapot maken en zijn broertjes en ouders nooit meer zien. Hij wil niet dat zijn vader bij opa verhaal komt halen. James geeft aan dat we een brief van de rechtbank krijgen dat het allemaal wel mee valt. James voelt zich duidelijk erg ongemakkelijk naar opa toe en sluit af met dat hij naar de wc moet. Hij geeft opa een klap op de schouder. In zijn nieuwe (sinterklaas) jas en muts, loopt hij weg naar het toilet.

De angst regeert.
Femke vertelt verder over het contact met de rechtbank waar ze een klacht in dienen.

Rechtbank verschuilt zich achter inhoud
We ontvangen van de rechtbank een uitgebreide reactie waarin een en ander goed wordt samengevat maar toegewerkt wordt naar dat het nu eenmaal de macht van de rechter is.

“Artikel 2 van deze regeling kent een belangrijke beperking en houdt in dat u niet kunt klagen over de inhoud van een rechterlijke beslissing. Uw klacht heeft betrekking op een inhoudelijk juridisch oordeel van de betrokken rechter en daarover kan en mag ik in het kader van de klachtenprocedure niet oordelen. Dit is namelijk een beslissing die in het zogenaamde rechterlijke domein ligt. In dat domein is de rechter onafhankelijk en daar dien ik mij in mijn rol als behandelaar van klachten buiten te blijven. Desondanks heb ik uw klaagschrift voorgelegd aan de betrokken rechter. De rechter heeft mij uitdrukkelijk laten weten dat hij alle hem verschafte informatie serieus heeft genomen. Op basis van zowel de schriftelijk als mondelinge informatie heeft de rechter vastgesteld dat het de wens van James was zijn verzoek om een bijzonder curator te benoemen niet te handhaven en dat hij ook verder niets meer van de rechtbank verlangde. De rechtbank heeft vervolgens het dossier gesloten. Omdat James zijn verzoek feitelijk heeft ingetrokken is er geen officieel proces verbaal, beschikking of anderszins opgemaakt. Geen van de betrokkenen hebben derhalve een officieel stuk van de rechtbank ontvangen.”

Machteloosheid
Femke & Gerben reageren boos van onmacht en onbegrip naar de rechtbank;

“Wij willen u hartelijk danken voor uw uitgebreide reactie op onze klacht. Het is prettig te ervaren dat u de moeite heeft genomen om u te verdiepen in de kwestie die wij u voorgelegd hebben. Wij hebben echter niet de indruk dat wij geklaagd hebben over de inhoud van een rechterlijke beslissing maar juist over het ontbreken van inhoud.

Er lijkt slechts op grond van een eenvoudige juridische redenatie gehandeld te zijn. Het kind zegt dat het nu allemaal goed gaat en wil er snel van af, wat is er dan makkelijker voor een rechter om het te laten intrekken. De rechter, die onafhankelijk zou moeten zijn, volgt simpel weg wat het kind op dat moment zegt, geen gedoe met officiële stukken naar betrokkenen, geen bijzonder curator zoeken etc.…. geen extra werk. Een kind in de knel wordt naar huis gestuurd, het kind is bang voor de gevolgen van spreken, moeder zit in de wacht ruimte… Wie ziet en hoort dit kind wel? Wie komt er op voor de rechten van dit kind? Wat mogen kinderen verwachten van rechters als zij ‘de rechten van het kind’ niet begrijpen of na leven?

De signalen die wij nu nog steeds zien zijn signalen van een kind dat zijn overlevingsmechanismen versterkt en wellicht (met zijn intelligentie) uitbreid. Aangepast gedrag dat nodig is om te overleven, zich veilig te voelen en erkent te worden. Overlevingsgedrag dat een bedreiging vormt voor zijn ontwikkeling (o.a. angst, stress, onzekerheid, eenzaamheid, schaamte (voor kwetsbaarheid), zelfbeeld, vertrouwen in anderen, schoolprestaties).
Wij zouden weer diverse aanvullende voorbeelden kunnen noemen n.a.v. het stiekeme contact.

Wij laten ons door deze rechterlijke dwaling niet van ons doel afhouden. Nl. het belang van de kinderen om te kunnen wonen op een plek waar zij mogen zijn wie zij zijn, ruimte en steun krijgen om hun talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelen en contact kunnen hebben met familie en vrienden, inspraak hebben en vooral niet bang hoeven te zijn, etc.

Wij zullen andere wegen blijven zoeken opdat er ‘niet vrijblijvende hulp’ komt om de bedreiging in de ontwikkeling af te wenden of dat nu in het vrijwillig- of gedwongen kader is. Het onthouden van hulp is immers ook een vorm van kindermishandeling.
Wij zijn voornemens het handelen van de rechter hierbij in het bijzonder aan de kaak te stellen“.

Femke:

“Ook met organisaties als Defence for Children en de kinderombudsman heb ik uitgebreid gesproken maar niemand lijkt iets te kunnen of willen doen tegen Veilig Thuis en de rechter, niemand durft zijn nek uit te steken voor James, de angst regeert“.