Tag: Mensenhandel

2012 Fatale fuik

Fascinerend  en werelds om ‘de fatale fuik’ te lezen in het vliegtuig.

De vliegwereld van controle, ratio, beheersing en techniek opdat we veilig aan de andere kant van de aardbol komen. Dit in tegenstelling tot de wereld van mensenhandel waar het gaat om emotie en afhankelijkheid, criminelen die niet of nauwelijks te beheersen zijn en zich over de hele aardbol bevinden.

Verbaasd was ik dat mensenhandel pas sinds enkele jaren echt op de kaart staat bij politie en justitie. Dat schokt mij enigszins maar verklaart wel het verhaal 2008 Seks als wapen dat in 2008 geplaatst is n.a.v. ervaringen jaren terug. Men was in die tijd blijkbaar nog onvoldoende bekend met- en instaat tot het bestrijden van mensenhandel waardoor justitie in de criminele valkuil stapte. Dit inzicht kleurt het zegevieren, arrogantie en hoogmoed bij criminelen zoals het boek aangeeft.

Ik deel de mening dat het leest als een jongensboek. Maar wel een jongensboek waarin kennis word gedeeld met betrekking tot zowel juridische (on)mogelijkheden, wetten en procedures als wat er in mensen om gaat. Op een open en respectvolle wijze word zicht gegeven in ‘de handel’ en hoe houding, gedrag en uitspraken van slachtoffers ‘te lezen’ zijn .

Verplichte kost voor allen die zich direct of indirect bezighouden met dit soort thema’s. Voor de zgn. professionals die zich regide vasthouden aan geheimhoudings- en zwijgplicht weer een confrontatie met de mensenrechten- verdragen.

Ik blijf achter met de vraag wie toch al die mannen (en vrouwen) zijn die hun lusten botvieren binnen de prostitutie en maken dat mensenhandel een lonende criminele business is.

En waarom bol.com mijn recentie niet plaatst is ook een vraagteken.

2012 Win win Sulawesie?

Het boek ‘arm en kansrijk’ ligt op mijn nachtkastje. Ik laat het vooralsnog dicht en we gaan op pad.

Twee dagen langs projecten in Makassar Sulawesie levert op dat het ‘eigen kracht’ denken ook hier van toepassing is. Belangrijke succesfactor blijft het aansluiten, daadwerkelijk contact maken, stimuleren en werken vanuit ziel en zakelijkheid. De grote verschillen liggen in de verschillende systemen c.q. overheden, wetten en regels.

Is het armoede om bij de vuilnisbelt te wonen en je inkomen te verdienen door het vuil te scheiden, papier er uit te trekken, karton te verzamelen, koperdraad uit gloeilampen te halen? Kinderen staan joelend op de vuilniswagens die binnen komen. Zouden ze de hele dag gewerkt hebben op de vuilniswagen of rijden ze mee terug van school? Aangezien ze geen uniform aan hebben lijkt het laatste onwaarschijnlijk. Een aantal andere kinderen komt wel met uniform thuis. Indrukwekkende plaats, we zouden er wel verder in willen duiken, maar een taal barrière houdt dit tegen en we komen (nog) niet verder dan hello sir en this is my house …

Weeshuis Yayasan Titipan Kasih heeft een bevlogen manager Darwono. Er wonen ruim 100 kinderen. Voor 60 kinderen betaald de overheid, slechts een derde van de kosten per kind, begrijpen wij. Ze mogen van de overheid alleen christen kinderen opvangen, de wet is 2003 gewijzigd, in 2006 was er controle en ze hebben een reprimande gehad …?  Darwono zou graag meer grond willen en een combi met school, ziekenhuis en opvang. Ook wil hij de boerderij (enkele kilometers verder op ) weer nieuw leven in blazen, kinderen skils mee geven, leren natuur te bewerken en te handelen opdat ze in hun eigen bestaan kunnen voorzien. Daweno lijkt op het eerste gezicht een bevlogen goede man met hart voor de zaak maar ook wat gefrustreerd door het systeem. Boven is een ruimte met voor alle kinderen een klein kastje voor de eigen spullen, er ligt een stapel matrassen die voor het slapen op de grond uitgespreid worden. Er zijn 2 kamertjes met wc waar het personeel slaapt en toen wij keken 2 kinderen aan het spelen/tv kijken waren. Darweno wijst ons op de foto’s van de nederlanders die Sulaweesje.nl onder beheer hebben en onlangs een groot plat TVscherm aan de muur hebben gehangen.

Yapti en Purtuni zijn wooneenheden met onderwijs voor zo’n 40 blinde kinderen vanaf 11 jaar, moslims. Gesproken met een zeer intelligente jongen die ons met laptop uitlegde hoe hij braille omzette in gesproken woord. Hij volgde de universiteit. Even verder een jongen van 14 , erg in zich zelf. Hij moest wel 13 uren reizen naar zijn familie, wil graag leraar worden bij zijn moslimkerk. Vervoer voor vakanties naar huis moet de familie zelf regelen. Er word door 1 leerkracht lesgegeven aan 2 kinderen in de ochtend, er zijn dan ook zo’n 20 leraren. Men laat ons zien hoe blinden tafeltenissen, balletje met rijst (?) er in, rollend onder netje door, randen met gleuf zodat balletje er niet af kan vallen, geluiden naar elkaar … echter er was vrijwel geen ruimte om  er om heen te lopen, het was er vreselijk vies en in de hoek stond bult troep … Laptops en bluetooth aansluitingen, leerfaciliteiten lijken prima, alleen weinig aandacht voor omgeving. Vanuit onze Hollandse ogen zou een flinke schoonmaak en bijhouden van opslag en anderen ruimtes gewenst zijn. Slaapkamers  waren wel keurig maar vol met obstakels, de deuren naar de toilet zijn aan de onderkant weggerot. Waarschijnlijk vaak overstroming van de toiletten en wasgelegenheid: een plank van 15 cm hoog op de grond tegen deurkozijn getimmerd om water in de wasgelegenheid te houden, ook is de vloer niet vlak en missen er tegels, kortom lekker handig als je nix kan zien. Aan het dak werd gewerkt ….

Moslim weeshuis met zo’n 40 meisjes is ruim en schoon, met bedden op slaapzalen, sfeervol. De baas is agrariër geweest (en is ooit in Barneveld geweest) en leert de meiden buiten schooltijd ook met kippen omgaan, ze verkopen eieren, er zijn broedlampen, ze maken ook bloemen en bloemschikwerken en verkopen die weer. Het lijken hartelijke mensen, ook oma zit er, meisjes komen relaxed over, uiteraard giechelen.

Rainbowfoundation, buitenschoolse educatie voor ruim 100 Makassar meidengerund door Tunggor en Bernadette. Nederlanders hebben ruim 10 jaren geleden het pand gekocht en geven geld voor de scholing en activiteiten van de meiden die lid zijn (meisjes 11-23,  uit Makassar ongeacht religie). Voor de kinderen word de helft van de kosten betaald, de andere helft betalen de ouders. Het doet denken aan Boddaert hulp. Bernadette is ook gids en in het gebouw runt Tunggor zijn bedrijfje met dag en weekbladen bladen, twee van de meiden werken voor hem. Het word leeggemaakt als de activiteiten er zijn, verder is er een keuken, computers, grote ruimte voor dans en optreden, muziek instrumenten. Er is geen geld om de lekkage te verhelpen. Alles ziet er hartelijk, schoon en efficiënt uit.

Moslim opvang voor jongens, er lopen 59 jongens rond, 2 slaapvertrekken met matrassen op de grond en kastjes rondom. Alhoewel het wel opgeruimd lijkt is het ook rommelig, matrassen met gaten, goor en smerig. Na schooltijd is er weinig te doen, daar is geen geld voor aldus de baas. Het verschil met de meiden opvang verklaart hij uit de desinteresse van jongens … we krijgen de indruk dat hier met harde hand geregeerd word.

panti sosial bina daksa wiraya, leerwerkplaats voor lichamelijk gehandicapten. Na 2 jaren revalidatie en een vak leren moet je weer ‘op eigen benen’ staan. Vragen blijven er richting het ondernemerschap , worden er voldoende win-win relaties gelegd met bedrijven, industrie, ziekenhuizen, onderwijs e.d.?

Vol met indrukken … aan ons om de komende jaren uit te werken hoe we win-wins willen gaan creëren.

Win’s voor ons zelf zodat we over een aantal jaren met z’n tweeën leven en werken in een omgeving (werelddeel)  en op een wijze die we prettig en zinvol vinden en waar we voldoening uit halen.

Win’s voor particuliere initiatieven en non government organisaties en/of bedrijven om in gezamenlijkheid meer rendement, resultaten en effect te behalen.

Bovenal win’s voor kinderen en anderen in achterstandsituaties om hen meer kansen en mogelijkheden te bieden voor de toekomst en uitbuiting te voorkomen of te bestrijden.

Eigenlijk hetzelfde als wat we nu doen alleen dan in een ander wereld deel.

Zie ook het rapport “Someone that matters”, the quality of Care in Childcare Institutions in Indonesia 2007 (Save the children, unicef, the ministry of social affairs (DEPSOS)

En de bij behorende you tube filmpjes:

Someone that matters: Deel 1 en Deel 2 .

Scroll Up