Tag: Loslaten

2015 Littekenbreuk

2015 Make Over

Dit verhaal is het vervolg op 2013 Kankerbitch!, 2013 Stomawrak en 2014 Leven na kanker.

Niet goed in mijn vel

Hoe ik ook mijn best doe, positief in het leven te staan, energiek in het werk, genieten van vakantie … Ik voel mij na de vakantie met enkele weken alweer Total los. Ik heb weer een gesprek met de coordinerend VPK over de uitslag van de longfoto en echo. Medisch gaat het prima. Geen enkel kanker signaal. Ik moet blij zijn. Tumor verwijderd, geen bestralingen of chemo. Maar ik ben niet blij, ik voel mij niet goed. Mijn buik is een uitstulpend golvend gevaar waar ik last van heb. Mismaakt maar dat op zich maakt mij eigenlijk niet zo veel uit. Het gevoel van die bulten, van die vooruitstekende harde klompen vlees of wat het ook is. Ik voel het als ik loop, aan de vergadertafel zit, voor een groep sta. Het doet geen pijn, maar het is aanwezig, het stulpt uit. Ik ken dit niet, ik voel mij mismaakt. Ik heb er last van, het beinvloedt mijn basisgevoel, het tast mijn eigen waarde aan, ik ben mij zelf niet.

Niet helpende gedachten
De coordinerend VPK regelt een doorverwijzing naar het ziekenhuis maatschappelijk werk en de plastisch chirurg. Redelijk snel kan ik bij beiden terecht.
Het is vreemd om voor de afspraak met de maatschappelijk werkster weer het ziekenhuis door te moeten naar de kanker afdeling. Ik heb het gevoel dat ik hier niet hoor. Hier komen mensen die daadwerkelijk kanker hebben en met de dood in de ogen lopen. Ik voel mij niet op mijn gemak als ik op de maatschappelijkwerkster wacht.

De maatschappelijkwerkster is een leuk mens, het kon een goede collega of vriendin zijn. We constateren al snel dat eerst de medische kant opgepakt moet worden. Eerst moet duidelijk worden of er medisch iets aan de hand is wat die bulten verklaren. Pas daarna kunnen we kijken welke factoren eventueel ook nog van invloed zijn zoals bijvoorbeeld het verwerken van de kanker, het herstel, ouder worden, stress op het werk en de overgang. Ik moet proberen niet helpende gedachten om te buigen. Met een kaartje op zak vertrek ik weer. Goed dat ik geweest ben maar dit gaat geen heil bieden op dit moment en dat is maar goed ook.

Niet slank en niet sportief
De plastisch chirurg heeft het snel gezien. Ik lijk een soort van afkeurende blik te zien. Is hij geschrokken van de aanblik? Hij laat in ieder geval foto’s maken van mijn buik (door een echte ziekenhuis fotograaf in een studio) opdat een en ander vast gelegd is in het dossier. Duidelijk geeft hij aan dat dit samen met de kankerchirurg aangepakt moet worden. Hij pakt de telefoon om de chirurg te bellen maar die is er uiteraard niet. Ik moet afvallen en buikspieren kweken. Hij geeft aan dat dat voor de verzekering nodig is. Over 3 maanden wil hij zien hoe ik er dan voor sta.

Als ik naar huis rijd wordt ik steeds kwaaier over de opmerking over de verzekering. Kan ik het helpen dat ik kanker kreeg, kan ik het helpen dat ik naadlekkage kreeg, kan ik het helpen dat ik zo’n rare buik krijg na de stomaherstel operatie? Natuurlijk snap ik dat het beter is als ik een paar kg kwijt raak maar dat in relatie brengen met de verzekering?
Dezelfde dag ga ik naar www.fit4lady.nl.
Ik ga er vervolgens 2 a 4 maal per week trouw heen om te sporten. Daar naast let ik weer beter op mijn voeding zoals ik dat enkele jaren geleden geleerd heb (voor de kanker) bij een dietiste (biamed) en toen zo’n 15 kg kwijt raakte.

Niets om zorgen over te maken
Het is nu zo’n 2 jaren geleden dat de coloscopie kanker uitwees. Ik ben toe aan mijn controle coloscopie. Ik zie er als een berg tegen op. Ik ben emotioneel en schiet vol. Ik ben bang dat ik weer recht aangeken zal worden met de mededeling “ik heb slecht nieuws voor u, u bent ernstig ziek”. De aanwezige arts gaat begripvol met mij om. Mijn roesje is halverwege uitgewerkt. Ik ben bij en kan meekijken op het scherm. Er zit een zweertje, “niets ergs mevrouw, we gaan het onderzoeken”. Een paar dagen later hoor ik telefonisch de uitslag en is er de bevestiging dat er niets aan de hand is. Maar het zit mij niet lekker, er zaten destijds ook ontstekingen bij het kankergezwel en waarom heb ik zo’n rare buik?

Niets afgestemt
Drie maanden later ga ik weer naar de plastich chirurg, mijn lief gaat mee. Mijn dossier mapje gaat open. De plastisch chirurg dacht dat ik in de tussentijd de kanker chirurg had gesproken, maar dat is niet zo. Hij pakt weer de telefoon en natuurlijk is de chirurg niet bereikbaar. Hoevaak heeft hij dit trucje al gedaan? Ik voel mij een dossier mapje dat open gaat op het moment van de start van het gesprek en daarna weer dicht geklapt word en weggelegd. Het levert in ieder geval op dat er een afspraak met de kankerchirurg wordt gemaakt. Wij hebben binnenkort 3 weken vakantie en ook de chirurg heeft toevallig daarna vakantie dus de afspraak kan pas over 3 maanden plaats vinden, aldus een scretaresse.

Ik mail naar de coordinerend VPK om te vragen of ze er op wil letten dat de beide chirurgen elkaar dan wel gesproken hebben voor die afspraak over 3 maanden. Ik krijg een automatische afwezigheidsbericht met een oud bericht. Zal ze weg zijn? Ik heb contact met een vervanger. Ik laat het los en we gaan eerst maar weer heerlijk op vakantie naar Madagascar. We hebben een fantastische vakantie.

Opeens is er een mail van de coordinerend VPK op mijn telefoon en de afspraak met de chirurg kan naar voren geschoven worden. De dag nadat we terug zijn van vakantie, kunnen we al terecht bij de kanker chirurg. Ik krijg meteen duidelijkheid over de diagnose. Ik ben opgelucht. Nu weet ik in ieder geval waar die gekke buik met bulten vandaan komt waar ik al minimaal een jaar mee loop.

Littekenbreuken

Ik heb littekenbreuken in de buikwand waardoor de binnen vering als het ware naar buiten komt waardoor er uitstulpsels op mijn buik komen. De chirurg gaat nu in overleg met de plastisch chirurg om een aanvalsplan op te stellen of wel bepalen hoe er geopereerd gaat worden. Dat kan nl op verschillende manieren, in een keer en in fasen etc….. Uiteraard zijn er ook weer risico’s. Over 2 weken kan ik terug komen.

Ik merk dat ik er toch wel weer van geschrokken ben en mij zorgen maak. Volgende week heb ik een afspraak staan bij een diëtiste want het afvallen gaat mij niet snel genoeg. Het lukt mij om gemiddeld 3 maal per week naar www.fit4lady.nl te gaan, dat merk ik aan mijn conditie maar ik val helaas vrijwel niets af. Het vetpercentage gaat wel heel langzaam naar beneden.

Niet helpende gedachten
Ik ben erg bezig met mijn buik en de mogelijke operatie. Ik ben weer veel in mijzelf, kortaf en prikkelbaar. Wat zal de oorzaak zijn van de breuken? Stoma herstel operatie onvoldoende gedaan? Geen instructie voor herstel en oefeningen mee gekregen? Dus wellicht te snel te veel druk er op, overgewicht, te zwakke buikspieren in de buikwand? Heeft een leerling chiriurg het mogelijk niet goed gedaan? Hoe had het voorkomen kunnen worden? Wat kunnen we en volgenden hier van leren? Als ik voel voor de spiegel zit er naast de breuken in de verticale wond volgens mij ook een breuk bij het litteken van het stoma gat? Heeft de chirurg deze wel gezien?

De half jaarlijkse controle van longen en echo is ook weer aan de beurt, de vierde keer. De coordinerend VPK mailt dat er geen bijzonderheden zijn. Zij stelt voor om de afspraak over de uitslag te laten vervallen omdat ik volgende week de afspraak met de chirurg heb staan.
Ik laat de afspraak echter wel door gaan. Wellicht had zij mij al een jaar geleden naar de kanker chirurg moeten laten gaag. Ze geeft aan dat ze dacht voldoende expertise in huis te hebben omdat toen niet te doen en om een half jaar later mij naar de plastisch chirurg te laten gaan en ook niet eerst naar de kanker chirurg. Ze geeft toe dat dit wellicht verkeerd is ingeschat door haar. Over de harde plek bij het stomagat laat ze zich niet uit. Dat moet ik maar aan de chirurg laten zien. Bij mij neemt de spanning toe. Wat gaat de chirurg mij vertellen? Wanneer ga ik geopereerd worden? In 1 of meerdere operaties? Van buitenaf of van binnen uit een matje aan leggen? Hoe zwaar is het? Hoe lang moet ik er weer uit?
Ik schiet vol als een college aan geeft dat hij het zo erg voor mij vind dat ik er weer weken uit moet.

Operatie over 8 dagen
Dan is het zover. Zelfs even voor de afspraak tijd ben ik al aan de beurt bij de chirurg. Zij vertelt duidelijk wat er aan de hand is. Ze kijkt en voelt nogmaals aan het litteken, ook op de plek waar het stomagat heeft gezeten. Eerst gaat de kankerchirurg aan de slag en daarna zal bepaald worden wanneer en hoe de plastisch chirurg het afmaakt.

Vervolgens naar de anestesie. We moeten van de ene naar de andere wachtplaats. We horen de secretaresses praten over familie kwesties e.d.. Eigenlijk is dat ongepast en zou dat niet moeten kunnen.

Als we eindelijk klaar zijn gaan we naar de opname balie. De dame van de opname balie zegt ; “De chirurg geeft aan dat u binnen 6 weken geholpen moet worden. We zijn net begonnen met het zomer rooster dus ik kan u niet inplannen want er moet voldoende ruimte blijven voor spoed operaties”. Ik sputter tegen dat ik dat begrijp maar ik mij niet zonder datum weg laat sturen. “Binnen 6 weken wordt u gebeld mevrouw en als u gebeld wordt dan wordt u binnen een week geopereerd”. Realiseert deze dame wat zij zegt tegen fulltime werkers? Ik ga er weer stellig tegen in en vervolgens gaat ze kijken wat mogelijk is. Ze komt met een datum maar andere chirurg. Dat was niet de afspraak dus ze gaat weer terug om in computers te kijken, bellen e.d…”niet schriken hoor” zegt ze. En dan blijkt dat ik over 8 dagen geopereerd kan worden. Toevallig dezelfde dag als mijn lief zijn tweede staar operatie krijgt.

Assertiviteit
Het is toch bijzonder dat niet assertieve mensen de deur uit gestuurd worden met de boodschap dat ze binnen 6 weken horen wanneer ze geopereerd worden. Dat kan dus met een week zijn of over 6 weken. In de tussen tijd kan je dus niets plannen want je weet niet of het door kan gaan. Je leeft in een soort van ‘ja maar, mogelijk wordt ik dan geopereerd’. Uiteraard weet een ieder dat een operatie niet door zal gaan als er te veel spoed gevallen zijn of anderzins calimiteiten. Maar om je zo het bos in te sturen, en blijkbaar alleen de assertieve mensen tegemoet te komen, dat lijkt wel een beetje vreemd, toch?
Het is wel even schrikken zo snel maar beter dit dan het vage van binnen 6 weken. En het is ook nog eens de dag dat mijn lief zijn tweede staar operatie heeft. Samen onder het mes.

Van binnen en van buiten
Het zal een forse operatie worden. Enerzijds zal via een gaatje in mijn buik mijn buik opblazen worden waarna ze de gaten gaan dichten en een matje gaan plaatsen. Vervolgens gaan ze aan de buitenkant aan het litteken snijden om weer een fatsoenlijke navel te knutselen en een netter litteken.
Het hangt helemaal van de operatie af hoe lang het gaat duren en wat ze tegen komen, 10 % risico kans op ontstekingen en gedoe.
Darmen worden stil gelegd tijdens de operatie dus die moeten ook weer op gang komen daarna. Daar heb ik slechte ervaringen mee na de stoma. Maar dat is geen vergelijk uiteraard want nu liggen ze alleen maar stil en worden ze niet opnieuw verbonden.

Als alles na zo’n 6 a 8 weken goed bevonden is dan gaat de plastisch chirurg er nog een keer over heen, dat moet weer ingepland worden e.d … Dus voorlopig ben ik wel weer onder de pannen en heb ik nu een hoop te regelen op mijn werk.

Loslaten
Als een gek ga ik aan het plannen, overdragen, afzeggen, doorschuiven e.d…Langzaam kreeg ik weer steeds meer moeite met het concentreren op het werk, de balans gaat snel naar het voorbereiden op de operatie. Het komt natuurlijk nooit uit zo’n operatie. Ik zal de besluitvorming rond de strategische keuzes missen en wellicht ook de offertes voor de verkoop 2016. Maar goed het leven draait door en ik moet het loslaten. Het is even niet anders, ik heb geleerd dat de wereld door draait, niemand onmisbaar is e.d. …

Ook heb ik van de vorige operaties geleerd dat ik niet te vroeg weer moet beginnen met mij overal mee te bemoeien omdat ik dan te lang op de bodem moet werken/leven van mijn energie en voortdurend tegen mijn energie grens aan loop. Zodra ik maar even energie had ging ik weer aan het werk terwijl ‘normale’ mensen eerst hun energie thuis opbouwen voordat zij weer aan het werk gaan. Of ik het nu beter ga doen is uiteraard nog maar de vraag en gaat de tijd ons leren. Maar de goede voornemens zijn er.

Het is apart om te zien hoe mensen schrikken als ik zeg dat ik weer onder het mes moet. Je ziet in de ogen dat ze denken dat de kanker terug is gekomen. Dus vervolgens zeg ik tegen ieder ‘ geen kanker hoor’.

Natuurlijk is ergens ook wel dat stemmetje…stel dat het wel kanker is….dat ze mijn buik opblazen en schrikken. Dat de controles niet goed geweest zijn, om wat voor reden dan ook. Maar goed ik kan hier niets mee dus druk het weg. Het zijn niet helpende gedachten.

Hoe dichter de operatie bij komt hoe moeilijker is het mij te concentreren op werk zaken. Ik haak af en doe echt nog wat ik afgesproken heb. Ik raak steeds meer naar binnen gekeerd en bereid mij zo voor op de operatie. Het zal wel bij het proces horen. Ik zet mijn antwoordapparaten vast aan op de werkmail en telefoon. Hilariteit als ik vraag of je litteken met een d of een t schrijft.

Operatie voorbereiding
Het telefonische opname gesprek volgt. Ik moet even eerder komen om nog bloed te prikken. Ik moet niet schrikken als ik wakker wordt van het drukverband om mijn buik een zgn. Spika. En zo nog meer tips en trucs. Dan belt de apothekers assistent die aangeeft dat ik in mei een medicijn (moeilijk woord) gebruikt heb. Ik geef aan dat ik niets anders gebuik dan voor de bloeddruk en de vit B 12 spuit eens in de 2 maanden. Sterker nog ik was met vakantie in die periode. De apothekers assistente zoekt na wat dat moelijke woord is en het blijkt de mallerone te zijn die we in de vakantie gebruikt hebben ter voorkoming van malaria. Dat was ik komisch genoeg al weer helemaal vergeten.

Het is inmiddels ruim twee jaren na de Kanker operatie’s met naadlakkage. Mijn lief en ik hebben foto’s van mijn buik gemaakt. Enkele weken geleden ben ik nog eens in de vakantie foto’s gaan zoeken naar een foto op het strand van mijn oude buik. Wat een verschil. Naar de kapper geweest en nog even naar de schoonheidsspecialiste. De allerlaatste werk zaken. Toch nog even op een paar mailtjes reageren en dan echt de knop om zetten. Mijn lief krijgt het bericht dat wegens ziekte zijn staar operatie 10 dagen doorgeschoven gaat worden. Het zal wel zo moeten zijn. Toch niet gelijkertijd onder het mes.

Eindelijk is het dan zo over

We zijn veelste vroeg in het ziekenhuis maar het thuis zitten wachten lukt ook niet meer. We maken een wandeling in het park, mijn lief drinkt een kop koffie. Nadat we bloed geprikt hebben en ons gemeld voor de opname is het wachten en wachten. Eerst is het een uur later dan twee uren later. Ik lig inmiddels met mijn blauwe hemd aan in het bed en laat mijn lief maar vast gaan. Dan komt de chirurg er aan en zegt zowel goed als slecht nieuws te hebben. Het slechte nieuws is dat het zo’n chaos is op de OK vanwege ongelukken en spoedjes dat de operatie vandaag niet door kan gaan omdat het dan te laat zal worden of wel te lang doorwerken voor een ieder. Alhoewel ik natuurlijk baal ben ik ook wel blij dat ik geen afraffel klusje ga worden. Immers het is wel belangrijk dat mijn Make Over nu echt goed gaat. Het goede nieuws is dat ik over 2 dagen weer ingepland kan worden.

Dus opstaan, aankleden, mijn lief bellen om weer opgehaald te worden, naar de afdeling opname voor de juiste tijd en appen met de vele mensen die mij sterkte en success hebben gewenst.
De mevrouw op de afdeling opname kent mij nog “ ja u hebt wel indruk gemaakt” en is blij dat ik begrip heb voor het besluit om mij vandaag weer naar huis te sturen. Vanavond maar lekker uit eten aan het strand.
Ik twitter : “Alle ongelukslachtoffers en spoedjes die naar de OK moesten in het mca beterschap en sterkte gewenst, ik mag vrijdag terug komen ☺” . Het mca twitter terug : “Vervelend om te lezen dat je vrijdag moet terugkomen. Alvast een warm welkom voor aanstaande vrijdag !”

Genieten van een extra vrije dag, neem ik mij voor. Het is mooi weer maar toch lukt het niet zo best. Eerst uitslapen. En dan begint meteen weer de moeite om het werk los te laten. Mijn telefoon trekt aan mij. Op de mails die ik lees wil ik reageren. Het lijkt wel of er nog even allemaal gedoe voor bij komt. Van die dingen die je zelf wilt regelen of bijsturen en waarvan je niet wilt dat waarnemende collega’s daar mee lastig gevallen worden. Ook een leuk bericht van een collega die vanwege de reorganisatie vorig jaar haar baan kwijt was en aangeeft dat zij inmiddels weer een nieuwe stek gevonden heeft. Ik stuur nog even een bloemetje. Op de twitter berichten over bijeenkomsten waar ik normaal gesproken ook bij geweest zou zijn. Ik realiseer mij dat mijn goede voornemens voor na de operatie mij zwaar zullen vallen maar toch zal ik voor mij zelf moeten kiezen. Immers je kan pas goed voor anderen zorgen als je goed voor jezelf zorgt, zeg ik zelf zo vaak tegen anderen.

Litteken hersteloperatie of buikcorrectie
Om 8.00 op staan want dan mag ik nog een beetje water drinken. Ik ben veel onrustiger als twee dagen geleden toen ik dacht onder het mes te gaan. Blijkbaar is twee maal mentaal voorbereiden bijna te veel. Ik ga maar even stofzuigen, prullenbakken legen, buikspieroefeningen etc..zullen we gaan mijn lief? Nog maar even achter de computer? Zullen we gaan mijn lief? In het ziekenhuis gaat het weer net als 2 dagen geleden wachten, gesprekje, wachten, nog langer wachten. En dan gaat het als een speer. Uitkleden, blauwe hemd aan, nog even plassen en het bed in.
Mijn lief loopt mee tot de ingang, zoen, dag en een foto.

En dan sta ik in de rij. Infuus aan, chirurg komt even langs. Door naar de koelcel waar ik nog even aan de chirurg vraag naar de spika. Deze wordt niet gebruikt, mogelijk de plastischchirurg later. De chirurg laat mij nog even de weerhaken zien op de doos van het ‘doe het zelf pakket’. Het is alsof de chirurg bij de GAMMA kant en klaar het pakket koopt om het matje in te brengen. Dat is uiteraard logisch maar ik had er nooit zo bij stil gestaan. Vervolgens de slangen, stickers, ruggen prik, kapje en het feest kan beginnen.

Weer wakker
In de uitslaapkamer wordt ik wakker en lig ik bij te komen, geen pijn, geen spika wel een sterk verdoofd lichaam. De operatie heeft ongeveer twee en een half uur geduurd.
Na twee uren mag ik naar de afdeling, ik blijf ontzettend suf van de pijnmedecatie. Heerlijk om mijn lief weer te zien en vast te houden en daarna weer heerlijk onder zeil. De hele nacht door ben ik steeds even onder zeil, oogjes open, en weer ver weg…..soms een kwartiertje, soms een half uurtje soms ander half uur onder zeil, maar langer dan 5 minuten houd ik de ogen niet open. Mijn hele lichaam van onder mijn borsten tot boven mijn benen is verdoofd.

Vroeg wakker en redelijk fris. Yochurtje met thee. Alle controles weer voorbij. En dan wassen op de rand van het bed. Ik wordt even in de stoel geparkeerd zodat ze het bed op kunnen maken. Er wordt gevraagd of ik nog even op de stoel wil blijven zitten met een kopje koffie en dat vind ik een prima plan. Maar de zuster is nog niet weg of ik word gigantisch draaierig en val flauw. Gelukkig liep er nog een andere zuster rond die mij opvangt. Ik word in bed begeleid en ben blij dat ik lig. Ik zweet als een gek en val steeds weg in slaap. Als mijn lief langs komt gaat het net weer wat beter. De hele dag echter kan ik de ogen amper 5 minuten open houden. Ik geef mij er maar aan over. Voor het avondeten zet ik mijn bed strak omhoog en zit rechtop. Ik voel mij beter zo en knap helemaal op van mijn mannen die met ballon langs komen.

De volgende dag ga ik mee naar beneden in de rolstoel. Ik voel dat het maar net kan. Verse jus d’orange helpt wellicht de darmen weer op gang. Als ik terug kom praat een verpleegster met mijn buurvrouw. Daar ben ik blij om want het lijkt niet zo goed met haar te gaan. Ze is erg mager en eet vrijwel niets. Ik ga weer lekker slapen. Mijn epiduraal ligt er opeens af en dan ga ik een dag eerder dan gepland over op de gewone medicatie. Ook de katheter mag weg de volgende dag. En zo sukkel ik door. ’s Avonds mag ik een klisma en na zo’n kwartier poep ik wat en later nog wat harde konijnen keutels. Wellicht nog restanten van voor de operatie.

Patienten

De verhalen op de zaal vouwen zich langzaam uit. Marja is eind 60 en haar darmkanker is verwijderd. Het gaat goed met haar, geen signalen van uitzaaiingen al moeten de onderzoeken het nog uitwijzen, geen signalen van lekkage. Marja mag naar huis, tranen van blijschap. Dan komt Joop van 65 op het bed. Joop bleek bij het reguliere onderzoek er uit gepikt te zijn met kanker. Vier jaren geleden heeft hij 9 maanden zijn vrouw verzorgd die aan darmkanker gestorven is. Dan nog twee erg zieke vrouwen. De ene dame van rond de 65 ligt aan allerlei slangen en het is alsof je de ziekte en dood er om heen ruikt. s ochtends maakt zij zich op en ik denk “fijn, ze voelt zich goed vanochtend”.

Dan komt de zaalarts langs, het gordijntje gaat dicht en hij zegt: “zo, je hebt je lekker opgekalefaterd, ik ga er maar vanuit dat je dat voor mij doet”. Mijn buurvrouw en ik kijken elkaar verontwaardigd aan. Deze dame had alles al geregeld rond euthanasie e.d. maar had zich nog laten over halen tot 1 operatie. Daarvan komt ze nu bij en ze heeft het idee dat ze in leven wordt gehouden en dat was niet de bedoeling. Ze wil terug naar haar vorige plan en dus naar het hospice. Relaxed afscheid nemen van kinderen en kleinkinderen en dan lekker inslapen. Als ik haar zo zie en hoor met al haar slangen, zakken, piepende apparaten en medicatie dan gun ik haar dat van harte. In het gesprek wat zij hier over heeft achter het gordijntje met later weer een andere zaalarts stelt deze gelukkig een breed beraad voor met ook haar dochters.

De andere dame is rond de 53 en heeft ook uitgezaaide kanker en gaat nog een chemokuur in. Voor de chemo had ze deze operatie nog te gaan en daar hebben ze meteen de mild mee uitgehaald want die bleek ook helemaal verziekt. Als dit niet was gebeurd was ze al dood geweest. Het gezin weet tijdens het bezoek niet goed waar ze het zoeken moeten en wat te doen. Het is een warm gezin maar de onmacht tegen wat hen over komt straalt er van af. Als ik de verhalen hoor over thuis probeer ik ze te helpen met voor zich zelf op te komen en thuiszorg te laten regelen incl bed beneden e.d.. Ik neem mijn ervaringen van 2 jaren terug maar als voorbeeld. Ik geef aan dat ik mij niet wil opdringen en ze vooral aan moet geven als ze niet wil dat ik mij er mee bemoei. Ik hoop maar dat ze dat ook kan. Als ik vertrek is er voor die ochtend een gesprek met thuiszorg geregeld door een van de verpleegsters.

Naar huis

Met het ontvouwen van de verhalen op de zaal krijg ik steeds meer het gevoel dat ik hier weg moet. Ik wil niet tussen deze zieke mensen liggen. Ik wil de confrontatie met de kanker, die ik goddank nog ontloop, niet. Ik wil niet zorgend over de zaal. Ik mag naar huis en sta snel buiten. Ik heb afscheid genomen van de dames en hoop maar dat ze krijgen wat goed voor hen is. De ene naar het hospice en doodgaan. De ander nog even thuis met voldoende liefdevolle thuiszorg en een chemo. Mijn lief is helemaal opgefokt doordat ik zo loop te jagen. Maar ik kan even niet anders. Ik wil naar huis. Om 11.00 lig ik thuis in mijn eigen bed en val in slaap.

Mijn lief rent zich rot om het mij naar de zin te maken. Maar ik wil niets. Ik heb pijn. Ik kan niet poepen. Ik wil slapen. De kamer stroomt al weer vol met bloemen en fruit. Daar word ik altijd weer erg vrolijk van. Natuurlijk grap ik dat ik wel opgebaard lijk, maar ik geniet erg van de bloemen. In overleg met de huisarts kunnen we klisma’s halen. Echte liefde als je lief je verlost met een klisma. Maar toch komt het nog niet echt op gang. Ik loop een blokje. Slaap weer een paar uur. Rommel wat achter de computer en slaap weer. De dagen slepen zich voort.

Mijn buik ziet er wat normaler uit nu die grote bobbels weg zijn. Het litteken is in het midden opnieuw gedaan en er is een nieuwe navel aangelegd. Het blijft een maanlandschap. Ik heb nog erg pijn op bepaalde plekken en heb het idee dat dat de nietplekken of weerhaken van het matje zijn. Zodra ik begin te lopen of te bewegen dienen zij zich weer aan. Na een week thuis lijkt de narcose uit mijn lichaam en lijk ik iets fitter te worden. En dan kan ik langzaam maar zeker ook weer poepen. Door de zakjes poeder die ik nog gebruik is het erg zacht maar het gaat de goede kant op. Dagelijks doe ik mijn wandeling. Zodra ik stress ervaar, zodra er dingen gebeuren waar ik geen invloed op heb, zodra ik het gevoel heb dat ik geen keuzes heb dan gaat het mis en voel ik de paniek, schieten de tranen in mijn ogen. Soms lijkt het alsof ik zo weer aan het werk kan gaan en soms lijkt het alsof ik nog een kwetsbaar wrak ben.

Heb ik het weer mooi gemaakt?
Na 10 dagen een belafspraak met de chirurg. De chirurg vraagt of het weer mooi gemaakt is. Ik draai er wat om heen en geef aan dat het goed is opgeknapt. Ik heb weer een meer normale buik. Maar we moeten nog wel even wachten hoe het zich ontwikkeld. Het gaat mij er helemaal niet om of het mooi is. Ik wil een gewoon voelend lijf dat weer bij mij past. Waarin ik mij goed voel. Dat hoeft niet mooi te zijn maar het moet goed voelen. Het gaat niet om de buitenkant maar om de binnenkant. We plannen een afspraak voor na haar vakantie om samen het resultaat te bekijken en te bespreken hoe verder met plastische chirurgie. Ik mag zeker nog 6 weken de buik niet belasten met sporten, wandelen is prima. De rechte buikspieren moet ik helemaal ontzien de rest van mijn leven. Wat betreft de vergrote baarmoeder is de chirurg gerust gesteld dat ik vorig jaar al bij de gynacoloog geweest ben en dat de vleesboom en vergrote baarmoeder dus bekend zijn. Zolang ik geen klachten heb is er niets aan de hand.

De dagen vervliegen
Ik kom er achter dat ik echt nog geen boodschappentas aan mijn arm kan hebben. Dat valt tegen. Ik ben toch minder ver dan ik hoopte. Stiekum had ik al weer een planning gemaakt om aan het werk te gaan. Deze kan ik gewoon weer weg doen. Als ik op een mooie dag tijdens mijn wandeling mij realiseer dat het nog maar 14 dagen geleden is dat ik onder het mes lag stromen de tranen mij over de wangen. Wat is er weer veel gebeurd in korte tijd. Wat wil ik graag verder, gewoon doen of het nu klaar is, verder met mijn leven. Maar de emoties geven aan dat ik nog tijd moet nemen om het allemaal op zijn plaats te laten vallen. De aanblik van de echt zieke kanker patienten in het ziekenhuis heeft mijn overlevingsmachanisme van ‘gewoon doorgaan, niet lullen maar poetsen’ versterkt. Het werk trekt in mijn hoofd. Ik wil die gevoelige buik niet. Ik wil die pijnscheuten niet als ik normale handelingen doe als de vaatwasser uitpakken, opstaan, in bed rollen.

Ik wil weer normaal slapen en niet alleen maar op mijn rug kunnen liggen. Ik wil die buiklap niet, dat voelt (nog?) niet als mijn lijf, al is het veel beter dan het was. In mijn armen en benen kan ik gewoon knijpen maar niet in die grote buiklap met verticaal litteken , dat is gevoelig, dat doet pijn, dat voelt als iets buiten mij. Ik wil niet denken wat voor blijvende gevolgen ik hiervan zou kunnen over houden. Soms voel ik de angst. Op kaartjes staat dat ik toch vooral ook moet genieten van de zomer zon. Het lukt mij helaas nog niet om te genieten. Ik stuur een mail naar mijn collega’s dat ik ook de komende weken nog volledig out ben en mijn telefoon in de lade blijft. Ik zit nog te veel opgesloten in mijzelf, alles gaat trager. Hulde van mijn lief.

Toen iemand de Dalai Lama vroeg wat hem het meest verbaasde aan de mensheid, was zijn antwoord:

“De mens zelf”.
Want hij geeft zijn gezondheid op om geld te verdienen.
Dan geeft hij zijn geld uit om terug gezond te worden. Vervolgens is hij dan zo bang voor de toekomst dat hij niet van het heden kan genieten.
Het gevolg is dat hij noch in het heden, noch in de toekomst leeft. Hij leeft alsof hij nooit zal sterven en dan sterft hij zonder ooit geleefd te hebben.

Werkverslaving
Het werk belt. Op de vraag wat ik eigenlijk de hele dag doe kan ik amper antwoord geven. Tja wat doe ik eigenlijk? Beetje slapen, wandelen, spelletje en de dag vervliegt. Er wordt gesuggereerd dat werken een goede afleiding zou kunnen zijn. Mijn werkverslaving is juist het probleem. Het werken is de afleiding om niet bezig te hoeven zijn met goed voor mij zelf te zorgen, energie weer op te bouwen, streven naar Zen. Zen als een houding naar het leven. Het leven wat uit meer bestaat dan we kunnen zien. Het is niet snijden en weer klaar zoals je een band laat plakken bij de fietsenmaker. Er gebeurt meer met mij wat moeilijk onder wooorden te brengen is.

Ik wil ook dit stukje accpteren, er bewust van zijn en het ruimte geven, het mag er zijn want het is er. Ik wil het niet wegdruken door weer in mijn werk te vluchten. Ik ben slechts een radertje in het geheel en ik stroom mee, “go with the flow”. Ik heb tijd nodig voor dit moment, voor datgene wat zich nu afspeelt. Mijn werk trekt maar ik wil niet dat het nu belangrijk is omdat het mij afleidt. Ik heb geleerd van mijn vorige operatie’s, ik moet tijd nemen om weer compleet mens te worden.

Ik ga mijn pijnmedicatie (oxycodon) afbouwen. Mijn lief heeft opeens een pijnlijke slijmbeurs ontsteking en ik suggereer dat hij wel wat van mijn pijnmedicatie kan gebruiken. Tot mijn stomme verbazing doet hij dat. Hij schikt van het effect en heeft het gevoel te hallucineren. De huisarts was niet blij met dit initiatief tot delen van pijnmedicatie.

De harde werkelijkheid van het gewone leven
Drie weken in jogginbroek en pijn medicatie afgebouwd. Knallende ruzie met mijn lief die enerzijds blij is dat ik weer normaal uit mijn ogen kijk maar anderszins gek wordt van mijn controle behoefte. Hij heeft het gevoel dat alle ruimte en spontaniteit verdwijnt. Dat sluit natuurlijk aan bij mijn gevoel van (nog) niet te kunnen genieten. Drie weken alleen met mijn medicatie en een beetje wandelen en traag de dag voor bij laten gaan. Dit gaf mij het gevoel dat ik langzaam maar zeker er weer ben. Maar ik heb mij zelf hiermee voor de gek gehouden. Zodra het gewone leven zich aan dient gaat het mis.

Ruzie met mijn lief en na een dagje gezellig op pad richting familie ben ik bek af. Ik moet eerst weer loslaten en leren genieten. Hoe beperkt ik nog ben blijkt bijvoorbeeld als we zitten te kletsen met kennissen en zij het hebben over het inhalen op vrijdag bij de Nijmeegse vierdaagse. Al jaren geniet ik van de Nijmeegse vierdaagse op TV. In het gesprek vertaalde ik ‘inhalen’ alsof de vierdaagse 5 dagen duurt waarvan je op dag vijf een dag kan inhalen als je er eentje gemist hebt of niet gehaald. ‘Inhalen’ met een andere betekenis. Grote hilariteit als deze spraakverwarring blijkt. Ik ben geschrokken van mijn beperkte denk en schakel vermogen.

Vooruitgang
De vooruitgang gaat langzaam maar gestaag verder. Als ik wandel zie ik opeens weer de natuur en kan ik genieten van de schittering van de zon. Aan het eind van de middag geeft mijn lichaam aan dat het slaap nodig heeft en ben ik binnen het kwartier in zware slaap op de bank. De dagelijkse aanblik van mijn buik en het insmeren van de littekens begint te wennen. Wisselvallig ben ik over de acceptatie van die buik, het blijft een maanlandschap met kraters, het veranderd eigenlijk nog dagelijks. In de weekenden probeer ik weer de gewone dingen op te pakken zoals eten met vrienden en de kleinkinderen logeren.

Ik ga koffie drinken op het werk, reageer op mail en lees stukken. Thuis lijkt het allemaal goed te gaan maar als ik op het werk ben realiseer ik mij dat ik die zware tas snel op de grond moet zetten, mijn buik begint te trekken. Even kletsen op de drempel tegen de deurpost levert mij het gevoel dat ik er een stoel bij moet pakken om te zitten. Een drukkend gevoel in mijn buik. Dit ken ik niet van mijzelf, ik voel mij een oude bejaarde.

Het is confronterend als ik collega’s zie die terug zijn van vakantie en weer vol met energie, enthousiasme en zin aan het werk gaan. Dat is dat stukje wat ik herken van mij zelf en wat ik nu mis. Ik begrijp na twee jaren nu die opmerking van een collega over het verlies van vertrouwen in je lijf. Zie 2013 Kankerbitch – KankerSpinsel.

Ik krijg de indruk dat mijn collega’s het ook aardig zat zijn dat ik nu weer enkele weken afwezig ben geweest en er nu nog maar half weer ben. Het is vreemd om te horen dat ik bij een belangrijk punt geen aanpassingsvoorstel zou mogen leveren omdat het besloten zou zijn tijdens mijn afwezigheid. Het lijkt alsof men niet open staat voor de argumenten en het eigenlijk niet wil horen waardoor ik het nogmaals aanvul met objectief concreet materiaal. Ik begrijp dat het lastig is dat ik kennis, ervaring en inzichten heb die aanvullend zijn maar zou het logischer vinden dat deze dan toch weer benut zouden worden nu ik er weer gedeeltelijk ben. Dat gebeurd uiteraard uiteindelijk ook wel.

Er blijven pijnpunten waar het lastig is in de organisatie. Waar wellicht ook verschil van inzicht onder zit en hoe een ieder in het werk zit. Waarom zou je een klantgerichte verbetering uitstellen als je het redelijk simpel bij een update kan meenemen? Omdat het in de eerdere fase niet besloten is? Omdat je het al zo druk hebt? Waar draait het werk nu eigenlijk om …?

Als ik even naar het winkelcentrum fiets geeft het een onprettig zwaar gevoel in mijn buik. In de nacht slaap ik nog steeds op mijn rug en heb ik opeens pijn, waarschijnlijk zo’n weerhaak die het matje vastzet. Ik dacht er na 6 weken wel weer te zijn maar het valt tegen. Ik ben nog veelste moe overdag. Ik moet een pas op de plaats maken, omdanks alle goede voornemens ga ik blijkbaar toch weer te snel.

Pas op de plaats
De rem gaat er weer op. Ik laat mij een vervroegde B12 spuit toedienen. Ik wordt ook nog eens 7 dagen ongesteld. Vanuit rechts onder in mijn rug regelmatig een pijn doorstralend naar mijn rechter been. Ik ga naar de huisarts om mijn bloed te laten controleren en krijg op mijn donder omdat ik te hard wil. Mijn bloed wordt gecontroleerd en ik ga even stoppen met de bloedrukmedicatie om te kijken wat er gebeurd. Als de bloeddruk toch te hoog is zal ik aan de inzichten van deze tijd een andere vorm van medicatie voorgeschreven krijgen.

Met de rem er op werk ik voorzichtig door. Dingen doen waar ik energie van krijg. Trots na een rondje langs 6 gezinshuizen, wat een diversiteit, betrokkenheid, ervaring, ruimte en huisdieren….respect ! Ik merk dat ik beter in mijn vel kom. Ik lijk sneller te herstellen in het weekeinde en geniet weer meer van de gewone dingen.
Maar de volgende week gaat het al weer mis en moet ik overdag weer slapen. Ik het weekeinde als een dweil en de klok rond geslapen. Het bloed moet over een paar maanden nogmaals. De bloeddruk blijft goed.

Iedereen zegt dat ik er goed uit zie en ik voel ze denken ; waarom werk jij nog niet volledig? Onzin die gedachte natuurlijk, maar toch.

Controle
Een vreemde man roept mijn naam in de wachtkamer.
Niet mijn chirurg maar een assistent in opleiding roept mij op. “Maar mevrouw het duurt nog zeker wel een jaar voordat u uw energie terug heeft van voor alle operaties”. Littekenweefsel verklaart de bollingen bij het stomagat. Hij leest voor uit het dossier dat er 62 nietje zijn gebruikt om het matje vast te zetten. We maken afspraken voor de reguliere onderzoeken het komende jaar. En voor de zekerheid toch even door naar de gynacoloog. Als ik wil kan de chirurg nog even langs komen maar dat hoeft niet, ik heb alle vertrouwen in deze man.

Bij de gynacoloog kan ik al over 3 dagen terecht.
Schrapen, rietje, echo en ws niets aan de hand mevrouw maar we controleren voor de zekerheid, ook nog even bloedprikken.
Het is wweliswaar gewoon de overgang en het langzaam stoppen van bloedingen, gewoon pech dat u er nog niet helemaal van af bent. Over 10 dagen kan ik bellen voor de uitslag. Deze is gelukkig goed en bevestigt de overgang. Als ik weer bloedingen krijg kan ik weer contact opnemen.

Energie
Blij met alle goede berichten maar niet voldoende energie voor volledige werkdagen. Ik doe zo veel mogelijk mee met de verkoop voor 2016, heb een aantal reguliere zaken staan en wil ook blijven prikkelen in deze belangrijke fase van noodzakelijke cultuurverandering en transformatie. Volgende week nog even die 3 te lange dagen en dan moet ik echt dat stapje weer terug doen. Alleen in de ochtend afspraken en dan naar huis om te rusten, te wandelen en verder thuis te werken.

Als ik op het werk ben kost het geen moeite er volledig te zijn. De moeite zit in het op tijd weggaan en niet alles willen doen, loslaten. Maar de moeite zit ook in het prive ontspannen en niet door werken met prive zaken zoals twitteren, onze websites en diverse grens aktiviteiten zoals blogs schrijven en het bettercare netwerk. In het weekeinde komen er gelukkig weer goede vrienden, zin in!

We genieten van het koken met pubers. Ik proberen loslaten te leren, anders in het gewone leven te gaan staan, niet alles direct maar zelf willen doen, afstand en rust nemen. Even stil staan. Nooit te oud om te leren. Het gaat de goede kant op!
Het gaat steeds beter.
Ik heb er zin in!

En 14 weken na de operatie kan ik volmondig zeggen dat ik er weer helemaal ben!
Het is mooi om te ervaren dat de vermoeidheid van na een operatie nadrukkelijk anders voelt dan de gewone vermoeidheid van een druk dagelijks bestaan.
Het is heerlijk om niet meer bezig te zijn met mijn buik en gewoon te vergeten om het litteken nog af en toe in te smeren.
Het is goed om gewoon weer op het podium te kunnen springen zonder last te hebben van mijn buik en waar laat ik mijn handen.
Het is fantastisch om alle draaiingen en bewegingen weer te kunnen maken tijdens het slapen in bed.
Wat een genot om er weer te zijn !!!

Loslaten

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

Loslaten betekent niet mijzelf afsluiten,
Het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

Loslaten betekent machteloosheid toegeven,
Wat betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.

Loslaten betekent niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar anderen toestaan hun eigen weg te gaan.

Loslaten betekent niet treiteren, schelden of ruzie maken,
Maar zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.

Loslaten betekent niet alles naar eigen hand zetten,
Maar elke dag nemen zoals hij komt.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar er door groeien en leven in het hier en nu.

Loslaten betekent niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten betekent niet ontkennen maar accepteren.

Loslaten betekent niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten betekent minder vrezen en meer beminnen.

Nelson Mandela.

2015 Bril Menselijke maat

Nieuwe bril met menselijke maat

Of wel de overeenkomsten tussen Tuitjenhorn, preventieve anticonceptie en de transformatie jeugdhulp

Taal is de bril waardoor we naar de werkelijkheid kijken.

De krant kopt;

“Tromp zat fout. Overheid zat goed”

Maar ook zien we de discussie op laaien over het gebrek aan menselijke maat bij de oordelen over de handelswijze van huisarts Tromp, de co-assistent, de mentor, IGZ, OM en de onderzoekers.

“Bescherm tegen papa en mama”

… Als het gaat over verplichte anticonceptie als preventief middel bij bijvoorbeeld sommige zwakbegaafde en verslaafde ouders.

“Chaos in het sociaal domein” na decentralisatie.

Oogmeting

Behoefte aan duidelijkheid en scherp zicht …

… is het gemeenschappelijke in deze drie voorbeelden.

Het intense verlangen naar orde, rust, reinheid en regelmaat en controle. Het verlangen naar netjes geordende problemen in oa aard en ernst en diagnoses. Veiligheid checks door vele instrumenten en technieken. Via vinken vervolgen we ons pad. Oplossingen keurig geordend in beeld in de vorm van zorgpaden, trajecten, pakketten en arrangementen in activiteiten-, producten- of verstrekkingen boeken en catalogi. Prachtige procesbeschrijvingen, procedures, beslisbomen, ladders en indicaties, beschikkingen of recepten. Vast gelegd in keurslijven hebben allen een rol als pion of marionet.

Zo weten we allemaal weer waar we aan toe zijn, de burger, de professional, de manager bestuurder, inspectie en OM.

Maar is het niet zo dat als we dit soort zaken volledig uit zouden werken, dat we het net zo goed zouden kunnen digitaliseren. Dan zouden hier geen professionals voor nodig zijn.

Ruimte voor professioneel scherp zicht

Van Vinken naar Vonken

Het gaat hier om mensen werk, om maat werk zowel bij stervensbegeleiding, preventieve anticonceptie als jeugdhulp.

Het vraagt om scherp zicht, een bril op maat,  met ruimte voor de menselijke maat, immers ieder mens en iedere situatie is uniek.

Waar deden we het ook al weer voor? Het gaat ons toch allen om de menselijke maat, de burger (en zeker het afhankelijke kind) centraal.

De relatie, klick of vonk tussen burger en professional is van essentieel belang voor het resultaat, waarom richten we ons daar dan niet veel meer op? We kennen toch allemaal die slager, visboer, autohandelaar, wijnhandel of opticien waar we het beste geholpen worden. De ene professional is de andere niet. De klick en het beste resultaat daar gaat het ons toch om?

Waarom blijven we ons in Tuitjenhorn dan eenzijdig richten op de handelswijze van de diverse mensen en brengen we niet veel meer ook in beeld dat de weduwe tevreden was over de handelswijze van de huisarts en dit passend was in hun relatie. Ook Tuitjenhorn begrijpt dit niet en organiseert een stille tocht.

Waarom blijven we in de discussie over verplichte anti conceptie ons eenzijdig richten op de angst voor ‘tweede wereld oorlog taferelen’ en brengen we het niet veel meer in relatie tot de vele kindermishandelings situaties om ons heen. Er gaat ook in Nederland gemiddeld nog elke week een kind dood aan de gevolgen van kindermishandeling.

Waarom zo veel aandacht in de decentralisaties naar controle, beheersing, systemen, vinken in plaats van vonken? Waarom blijven we bedden vullen, hulpverleners koppelen die toevallig ruimte hebben in hun caseload? Waarom niet veel meer aandacht voor de vonk en matching? Waarom niet veel meer keuze vrijheid voor de burger bij het vinden van de juiste hulp(verleners) binnen een organisatie of het sociaal domein? Waarom niet veel meer ruimte voor voor zorgaanbieders om mee te bewegen ? Waarom niet veel meer aandacht naar out-come in plaats van out-put? Waarom organiseren we dit samen niet anders?

Vele gekleurde brillen

Vele pionnen met oude brillen

De praktijkmensen zien alle ellende voorbij komen en willen preventief  inzetten.

De medici ordenen in bijvoorbeeld dwanghandelingen.

De ethicus bekijkt het vanuit al dan niet inbreuk op lichamelijke integriteit.

De jurist kijkt vanuit de letter van procedures en regeltjes.

De bestuurder wil zijn huishoudboekje op orde hebben.

De regievoerder wil controle houden, plannen, evalueren, bijstellen, afrekenen.

De politiek wil vanuit machtsverhoudingen en belangen er niet snel de vingers aan branden.

En zijn er niet steeds meer organisaties die gevangen worden in het politieke web en geen formeel inhoudelijke standpunt meer innemen en verwijzen naar het voeren van het maatschappelijke en politieke debat.

En zo blijven we hangen in polderen en veenbranden die af en toe oplaaien en dan weer uit lijken te doven.

Nieuwe bril voor vonken en pionieren

Als we onze oude bril los durven laten, onze ogen opnieuw durven laten opmeten, ons een nieuwe bril aan schaffen, wellicht een zonneclip, pas dan krijgen we weer scherp zicht.

Pas met scherp zicht krijgen we weer oog voor de menselijke maat.

Natuurlijk is het even wennen, en soms zijn we geneigd toch die oude bril weer te pakken en tegen beter weten in de nieuwe bril weer weg te leggen. Bijvoorbeeld als we te veel stof zien of bij kijkstress bijvoorbeeld in de vorm van hoofdpijn of migraine omdat de hersenen zich aan moeten passen of wennen aan de nieuwe kozijnen. Hoe langer je wacht met de aanpassing van je bril, hoe groter is de overgang naar het nieuwe kijken en het scherpere zicht. Ook bij bijvoorbeeld ziekte en zeer of een grote verandering zoals de transitie jeugdhulp wordt er op eens veel gevraagd om het scherp te kunnen blijven zien. Laat je ogen meten, pas je bril aan, kijk eens door een andere bril.

Een nieuwe bril is noodzakelijk om samen ons beeld aan te scherpen, van vinken naar vonken, van pionnen naar pionieren, van wantrouwen naar vertrouwen, etc. om samen de toekomst te creëren, de nieuwe wegen uit te vinden met een menselijke maat.

Een nieuwe bril om elkaar weer te kunnen zien, om elkaar weer in de ogen te kijken omdat alle neuzen niet meer dezelfde kant op staan maar wel het zelfde voor ogen hebben!

Kijk eens door een andere bril!

Zie ook op Bmcadvies.nl: Vasthouden of loslaten

2013 StomaWrak

Van kankerBitch tot StomaWrak!

Dit verhaal is het vervolg op 2013 KankerBitch!

Kanker er uit!

De dag van de operatie was enerzijds relaxed en anderzijds ook labiel en emotioneel. Ik schiet vol bij het lezen in de krant over de kankerrit Alpe d’Huez. Later nogmaals bij het benoemen van de foute diagnose tegen een dokter die ik van toen herkende, en hij mij.

De bloedzak die ik moet krijgen vanwege mijn lage Hb krijg ik niet op het afgesproken tijdstip. Ik vraag er een paar keer naar. Ik moet de bloedzak gehad hebben alvorens ik naar de Operatie Kamer ga. Ik word hier onrustig van. Veel later dan afgesproken krijg ik de bloedzak. Dan wil ook de Operatie Kamer mij eerder hebben, ze zijn er klaar voor! Snel klysma, blauw hemd, ring af en in bed rijden van de afdeling naar de Operatie Kamer.

Het is een drukte van belang. In de gang gaat zo’n deur open als van een slagers koelcel. Diverse mensen stellen zich voor. Het onderzoek waar ik aan mee zou doen gaat niet door omdat de apparatuur er nog niet is. Van het bed op de tafel. Recht op zitten met de voeten op een krukje, prik in mijn rug, liggen, kapje wel goed aanduwen en … weg ben ik.

Op de uitslaapkamer word ik wakker. Als ik mijn hoofd op zij doe kan ik net de klok zien. Om de 15 minuten kijk ik hoe laat het is en zak dan weer weg. De chirurg komt langs en geeft aan dat de operatie goed is gegaan maar de tumor wel ontstoken en klodderig was en er is een stuk buikwand meegenomen. Geen snede maar 4 kijkgaten. Als ik “dank je wel” zeg, geeft ze aan dat ik haar pas mag bedanken als alles achter de rug is.

Aan de overkant ligt een mevrouw wakker te worden die net als mij blij is dat ze zich zo goed voelt. Naast mij word een mevrouw steeds geroepen door de broeder maar ze wil nog niet wakker worden. Een andere mevrouw is erg in de war, heeft het maar over de paniek, dat ze het koud heeft e.d. De broeder probeert haar gerust te stellen maar het heeft nog geen effect op haar. Met de broeder hebben we het al weer over aansterken met spinazie en biefstuk. Wat heeft hij een bekende homostem. Ik kom er niet achter aan wie hij mij doet denken. Mijn bloeddruk is nog laag en er moet eerst nadrukkelijk toestemming komen voor ik naar de afdeling mag. Wat is het dan fijn om mijn lief weer te zien en te voelen!

De wereld draait door

Met mijn infuus, pijnbestrijding, katheter, lage bloeddruk, lage Hb e.d., voel ik mij in bed moe maar tevreden. Het is druk op de afdeling en er komen steeds mensen langs zoals de bloeddrukcontrole, ontbijtronde, doktersronde, koffieronde, schoonmaak etc.
De chirurg komt langs en het katheter moet gespoeld worden. Morrend voeren de verpleegkundigen het uit. Mijn lief neemt de CD mee naar huis waar de operatie opstaat met de belofte dat de CD weer terug komt en het niet op you-tube geplaatst wordt.
Ik ben opgelucht, heb zin in de zon en lekker herstellen. Met mijn black-berry informeer ik de wereld. Ik wilde wat te snel en viel flauw na mijn eerste douchebeurt terwijl ik nog op de douchestoel zat. De jonge verpleegkundige in opleiding bleef rustig en ging er erg goed mee om. Goed vooruitzicht na verloop van tijd de slangen er uit, weer eten, zelf weer naar het toilet en onder de douche. Ik lees wat, mail, app, sms…en slaap veel. Heerlijk in de rolstoel met mijn lief nog effe in de zon gestaan en daarna weer bekaf slapen.

Toppie

Ik zie mij na een maandje herstellen wel weer aan het werk gaan. Ik word erg verwend met vele kaartjes, bloemen, telefoontjes, mailtjes e.d. … en ook mijn lief kan in de hele buurt mee-eten als hij wil.

De wereld draait wel door. Zo kreeg mijn lief bijzondere aandacht van zijn baas de dag voordat ik geopereerd werd aan darmkanker. De baas koos dit moment om (na bijna 30 jaren) een overplaatsing te gaan bespreken met mijn lief.

Ik vraag me af wat zo’n baas beweegt. Wat zouden voor hem de zwaar wegende bedrijfsbelangen zijn om op dit moment zo iets te bespreken.

Of is het meer misbruik maken van de kwetsbare prive situatie? En dan ook nog binnen een week een reactie willen op deze mondelinge aanzegging? Ik kan dit niet begrijpen en het doet mij pijn.

Ook in het ziekenhuis draait de wereld door. Ik ben zo blij met mijn 1-persoonskamer die ik bij toeval gekregen heb! Maar het is wel de plek waar ik ook veel gesprekken half op kan vangen tussen het personeel. Een arts hoor ik met de verpleegkundigen praten. Hij laat zich laagdunkend uit over de MBO opleiding. Hij benadrukt dat hij internist is en geen chirurg, ze kunnen hem altijd bellen.

Spoed operatie

Moe wakker. In en uit bed is niet fijn, buik erg gevoelig, moe vandaag. Ontstekingswaarden zijn te hoog. Ik moet overgeven en kots alle kleuren van de regenboog. Ook van het contrastvloeistof voor de scan moet ik alleen maar kotsen. Ik word steeds beroerder en heb het gevoel dat mijn maag ontploft. Onder de CTscan ziet het er niet goed uit.
“Naadlekkage”.

Met spoed naar de Operatie Kamer. Door de deur van de slagers koelcel. Ik krijg een kapje voor de narcose. Ik raak maar niet weg. In paniek raak ik onder narcose.

Op de mediumcare afdeling word ik weer wakker.
Ik voel mij niet goed en laat dat de wereld weten;

“Het gedonder is begonnen, de wond is gaan lekken, gister om 19.00 weer onder t mes, ook buik vliesliesontsteking, stoma en weer. Vele draden … voorlio geem mobiel en ws pas over 4 maanden als ales goed gaat stoma er uit en opkappende hee,,,,, dit is voorlopig mijn laatste mai, kuSssssss voor ieder en komt eitende lijk goed”.

Sleeping

En dan lever ik vrijwillig mijn black-berry in en val weer in diepe slaap. Ik word behoorlijk onder zeil gehouden. Rust en antibiotica moeten mij langzaam de goede richting in krijgen. Ik lig aan allerlei slangen en kastjes, heb een diepe lange verticale buikwond, een kleine horizontale er onder en een stoma. Als ik pijn voel kan ik zelf op de morfinepomp drukken. Ik voel mij een wrak. Ik ben angstig en zie steeds allerlei beelden half in slaap. Een grote witte lap met bloed er op.

Een man over mijn bed gebogen met een groen hemd. Linksboven glinsterende draaiende dingen. Ik word goed in de gaten gehouden door leerling Tim. Ondanks alle ellende hebben we dezelfde humor.

Naast mij ligt een opstandige man die flink te keer gaat af en toe. Ook dat geeft veel onrust en angst, immers wat als hij uit bed stapt of de verpleging aanvliegt. Als ik mijn ogen open doe kijk ik in de vissekom van het verplegershok en kan ze soms ook horen praten. Zo hoor ik over mij een flarde van een telefoongesprek “heb je het stoma’tje al gezien van mevrouw?”

En thuis naast alle aandacht en medeleven van vele mensen ook gedoe. De psychiatrische patient in de straat komt ook bij mijn lief zijn mede leven tonen. Hij oogt op het eerste gezicht als een man met een redelijk normaal leven. Naderhand blijkt hij een mailwisseling van ons met zijn ex naar zichzelf te hebben door gestuurd. Hij stalkt zijn ex en wil dit blijkbaar gebruiken in de rechtzaal. Trots twittert hij dat rond. Ik kan goed begrijpen waarom de moeder van zijn kinderen (een eerdere ex) bang is dat de kinderen kenmerken van hun vader gaan vertonen. Wat kunnen mensen toch gestoord zijn … en wat knap eigenlijk dat hij met de consulten van de psychiater en medicatie op het eerste gezicht zo’n normaal leven kan leiden.

Dood vogeltje

Op de afdeling heb ik gelukkig weer de eigen kamer gekregen. Ik voel mij nog doodziek, bang en gespannen. Drie slangen door mijn neus, slangen in mijn halsslagader, katheter. Ik kan mij amper bewegen. Ik wilde nooit een marionet worden, maar ik hang nu toch echt aan de touwtjes waar anderen aan trekken.

De angst beelden blijven komen als ik in slaap val of wakker word. De chirurg komt langs en benadrukt dat ik erg ziek ben.
Ik ben zo verzwakt dat ik met 2 verpleegkundigen gedoucht moet worden en daarna totaal loss ben. Ik ben in eerste instantie doodsbang als ik dat grote gapende gulpende gat in mijn buik zie. Mijn vingers en handen krommen in elkaar. Ik kan er niet naar kijken. Dit is niet mijn lijf. Mijn stoma stinkt naar put- of riool lucht als ze het leegmaken of vervangen. Erger als een vaas met bloemen die te lang staat. Ik distantieer mij er van en kijk weg.

En dan te bedenken dat er vele kindertjes zo hun leven moeten beginnen of dit mee moeten maken in hun kinderjaren … ik heb tenminste nog bijna 50 gelukkige jaren achter mij.

Het is fijn dat mijn lief zo regelmatig langs komt, dat zijn mijn licht en warmte puntjes. Met zijn 2 adjudanten wisselen ze elkaar af. Die zorg, liefde en steun maken dat ik weet waarvoor ik vecht.

Op de afdeling is het rumoerig. Er is een man nogal in de war en hij roept regelmatig over de afdeling “dokter, zuster, henk” en dan weer “kom je nu nog?”. Op een nacht is het erg druk en onrustig. Ik vraag mij af of ik 1) gek aan t worden ben, 2) er een oefening voor personeel is omgaan met een psychiatrische patient, 3) Er een psychiatrische patient opgenomen is op de afdeling met een zeer irritant maatje of ervaringsdeskundige die zich over al tegen aan loopt te bemoeien. Ik droom onrustig, lig in het water en kan er niet uit, mijn achterwerk blijft vastgezogen. Gelukkig ben ik niet gek en blijkt er inderdaad een onrustige nachtopname geweest te zijn vertelt de verpleegkundige op mijn vraag.

Ik zit voor het eerst 10 minuten op de stoel voor het raam, als een oude vrouw achter de geraniums. Toch zit het wel lekker, de zon schijnt buiten, nu nog een wijntje er bij …
Langzaam maar zeker gaan de slangen er uit. Ik heb een bolle buik. Een maagsonde moet mij van overtollig maagvocht verlossen en de druk in de buik tegen gaan. De darmen moeten alles tzt weer over gaan nemen. Ik heb schaamlippen als ballen. Als ik niet slaap en wat rechterop wil zitten hang ik als “orang oetang” of “jezus aan het kruis” in bed. Ik blijf naar dromen. We stormen naar beneden uit de lucht richting ons huis, het water in. Ik lijk wel getraumatiseerd. Mogelijk heeft het met de morfine te maken. Een geestelijkverzorger heb ik gevraagd om langs te komen omdat ik even wil ontluchten. Er zit zoveel spanning in mij dat ik even het ventieltje open wil zetten.

Ook onder het personeel is er onrust. Er worden lange pauzes gehouden door een aantal personeelsleden. Er word veel geroddeld over en weer en het giert soms over de gang van het lachen, al lijkt het meer op blatende geiten. Er zijn ook verpleegkundigen die zich er van distantieren en zakelijk met hun werk bezig zijn, de client centraal stellen. Zij lijken te begrijpen dat er zaken moeten veranderen. Het lijken teamprocessen als in elk bedrijf. Het leren accepteren van gezag, van verschillende tussen collega’s, gebruikmaken van elkaars kwaliteiten, omgaan met veranderingen en client centraal. Er is er ook sprake van bezuinigingen en digitaliserings processen. Er word over de marsroute gesproken, de roosters, nieuwe ICT systemen. Het lijkt alsof er ‘s nachts getest word. Ook hoor ik een fors conflict tussen arts en verpleegkundige waarna de verpleegkundige naar huis gaat en er volgende week verder word gesproken. Iedereen heeft het er over. Velen steunen blind de collega en geven af op de arrogantie van de artsen. Anderen houden zich stil en richten zich op de kwaliteit van het werk. Er is een personeels bijeenkomst over de bezuinigingen en een handtekeningen actie. Na de personeelsbijeenkomst lijkt de rust wat terug gekeerd, ook lijken er vaker artsen (in opleiding) aanwezig te zijn op de afdeling.

Ik loop mijn eerste stappen aan stevige zusters armen van het bed naar de deur en weer terug. Uiteraard met de paal met slangen aan mijn zijde. Ik ben erg bang en durf niet alleen te gaan staan. Ik wil nog geen telefoon en geen bezoek. Ik wil volledig met mijn herstel bezig kunnen zijn.

Slapen gaat nog niet goed. Ik moet op mijn rug liggen en ben na een uurtje weer wakker. Ik heb veel last van droge hoest prikkels en houd dan mijn buik vast om niet te veel pijn te voelen. Regelmatig word ik schokkend wakker met beelden op mijn netvlies die mij angstig en onrustig maken.

Als mij verteld word dat ik de volgende dag mogelijk naar een zaal moet dan hoor ik dat ze het in de middag al aan het regelen zijn. Dit is niet zo en ik kan gelukkig ook de volgende dag op mijn kamer kan blijven.

Ik denk dat er iemand overleden is vannacht want ik had een serieus telefoongesprek gehoord over verantwoordelijkheid en later een gesprek over een trouwring. Bij navraag aan de nachtdienst blijkt er niemand overleden te zijn.

Een andere patiënt lijkt op iemand uit het dorp en ik hoor hem voor mijn kamer met de verpleegkundige over mij praten. Onzin natuurlijk, maar met dat soort beelden word ik wakker.

Dan word ik op een gegeven moment met een beter gevoel wakker. Ik voel mij meer in mijn eigen lichaam, voel mij beter, ook wat betreft pijn/gevoeligheid. Mijn rondjes zijn langzaam uitgebreid. Als ik achter de rollator gestaan heb en mijn eigen kracht weer voel, durf ik ook alleen een rondje te schuifelen over de afdeling. Ik loop alleen een rondje, ben kapot.

De volgende stap is in de rolstoel met mijn lief naar beneden. Heerlijk even buiten in de rolstoel. Ik schiet vol emotie bij de wind door mijn haren en op mijn huid. Dan eten in het restaurant, rood vlees om op krachten te komen. Ik krijg maar een paar hapjes binnen maar alles is meegenomen. Ik probeer mijn zere keel te spoelen met een slokje bier. Mijn lief en ik genieten samen.

Er zijn nieuwe regels vandaag voor het personeel. Er is blijkbaar besloten dat er niet met koffie begonnen word. Ik hoor een vrouwenstem: ”zal wel een mannending zijn, veranderingen kosten tijd …”. Ieder is nu zelf verantwoordelijk zijn informatie/overdracht op te halen.

Voedingsassistente komt langs en verteld eigenlijk niets meer dan dat er in de folder staat. De fysio komt langs, loopt een rondje mee en is tevreden over mij.

Vacuum therapy

Ik heb een vacuümpomp gekregen die wondvocht wegzuigt. Het kastje moet voortdurend met mij mee. Lekker rustgevend gepruttel. Alsof een tropische regenbui net gestopt is en je hoort het druppen van de bladeren……of een koffiepot op een oude kachel…of het schoonmaken van een doucheputje….wat je maar wilt. Je gedachten bepalen je beleving.

De kaartjes blijven binnen komen. De tranen stromen. Mijn lief krijgt de kaartjes bijna niet meer allemaal op het bord geprikt. Pracht grote ballon naast alle kaartjes van mijn kleine man!

Dokters blijven zeggen dat mijn keelproblemen komen door de slangen die er door zijn gegaan. Pijnlijke strot, moeite met slikken, moeite met praten, hoest prikkels.

Naar huis!

Ik laat de wereld weten:

“ik hang totalloss thuis op de bank met een
gigantische snede in buik en daarnaast stoma ! Het gaat nog lang niet goed
maar we’ll hopen we dat door thuis te zijn ik mij iets beter ga voelen, eten
ed… Elke dag thuiszorg voor stoma en vact (wond). Ik zal jullie de
pijnlijke, vieze en bloederige details besparen…ik ben nog erg zwak en dus
nog steeds geen bezoek (ook advies arts) ik zal niet steeds telefonisch
bereikbaar zijn omdat ik naast dagelijks gedoe hoop veel te slapen omdat de
adl mij al veel energie kost. Ik ben we’ll blij weer thuis te zijn. Werk is
voorlopig niet aan de orde dus mijn verwachtingen vallen fors tegen. Ook zal
ik nog ergens in dit jaar geopereerd moeten worden waarbij een inschatting
nog niet te maken is (men heeft t over 4 a 6 maanden). De artsen ed gaven
aan dat bij mij alles net iets anders loopt dan standaard (maar dat wisten
jullie uiteraard al :-)). Voorlopig is dit zoals het is en ik verwacht dat
dit zeker we’ll zon 4 a 6 weken zo zal zijn, hoop daarna weer wat op te
knappen en kunnen gaan doen achter computer ofzo….. Ieder erg veel dank
voor mails, apps, kaarten, bloemen en andere manieren van medeleven, dat
doet ons beiden erg goed“.

Ziekenboeg

Het is fijn weer thuis te zijn. De tuin is mooi, eenden op de vlonder, fuut in het water, mooie kleuren, zware geur van de witte regen.

Het is ook druk thuis. De thuiszorg komt langs. Dozen met spullen worden bezorgd voor stoma- en wond verzorging. Er word een bed besteld voor in de kamer zodat de thuiszorg dames hun rug besparen. Mijn lief haalt boodschappen met uiteraard aansterk dingen. Een krukje voor op het toilet om op te zitten bij het stoma legen. De buren staan klaar om te helpen. Uit het ziekenhuis word gebeld om te vragen hoe het gaat. Ik kan mijn draai op de bank niet vinden, kom met moeite uit de bank. De huisarts komt langs en ik krijg gel voor mijn keel tegen schimmel infectie. Na een week heb ik vrijwel geen last meer. Slapen gaat beter dan in het ziekenhuis, nog steeds ben ik na 1 a 2 uren wakker maar ik voel mij rustiger, veiliger, meer ontspannen.

Het is nog een raar gevoel, nog leeg en hol, oppervlakkig en vluchtig. Ik moet mij echt focussen om te genieten. Bloemen, kaartjes, fruitmand … ik blijf verwend worden. Dat voelt fijn.

De wereld blijft door draaien. Mijn lief moet overgeplaatst worden volgens zijn baas. De baas denkt dat dat beter is voor zijn gezondheid met het pensioen over 3 jaren in zicht. Mijn lief krijgt een week vrij om er over na te denken en naar een auto uit te kijken, hij mag niet naar zijn vestiging of contact opnemen met collega’s. Dus feitelijk op non-actiefstelling zonder reden … Ik vraag mij af waarom de baas deze negatieve strategie kiest, een positievere insteek had ook zijn beoogd effect kunnen hebben. Stiekum vind ik het wel fijn dat mijn lief nu thuis is en we rommelen zo 2 weken verder. Ik als patient. Mijn lief als mantelzorger. Ook moet mijn lief zijn zus (net klaar met de bestralingen borstkanker) nog helpen het huis van hun moeder leeg te halen, de moeder is met spoed naar het verzorgingstehuis gegaan.

Ik blijf erg bezig met grip te krijgen en controle over mijn leven. Wie van de thuiszorg komt vandaag, hoe laat e.d. … Ik maak aantekeningen in mijn agenda. Mijn buik is een slagveld, het bewegen blijft moeilijk.
Controle in het ziekenhuis. De vacuumpomp gaat er af en ik word verbonden met gaasjes en gel. Tevens krijg ik iets voorgeschreven om aan te sterken. Ik bouw de pijnmedicatie af. Het draadje tussen de beide wond helften word nog niet doorgeknipt omdat men anders bang is dat mijn darmen er mogelijk uit puilen.

In de doordraaiende wereld weer een gesprek waarin mijn lief en de baas de tango gaan spelen. Samenspel opdat er straks niet alleen maar verliezers zijn. De baas brengt nog in dat de jongere collega’s moeite hebben met de eigenzinnige op ervaring en kunde gestoelde manier van werken van mijn lief. Zij zoeken houvast in protocollen en opdrachten. Een normaal proces in organisaties waarin mensen werken met verschillende leeftijden, verschillende levensfasen of generaties. Als de baas dit niet kan begeleiden en je niet dekt kan je je positie wel vergeten wat er ook verder gezegd mag worden aan goede bedoelingen. Er komt een compromis die nog wel even zwart op wit moet uiteraard. Na het compromis heeft alles op eens niet meer zo veel haast voor de baas. Hij gaat eerst op vakantie. De overplaatsing is een feit en dat er nog niets op papier staat is geen punt volgens de baas omdat er geen sprake is van vertrouwens kwesties … wat een vreemde door draaiende wereld.

Naar buiten

… Pas op drempels, kuilen en bochten …

Langzaam maar zeker gaat het steeds beter. Ik ga mee in de rolstoel naar een movical. Ik loop langere rondjes door de wijk. ‘s-Avonds buiten zitten bij het vuurtje met een wijntje. Lopen naar de supermarkt en winkelcentrum. Telefonisch overlegje met het werk. Auto rijden lukt. Soms ben ik bekaf en nog jankerig maar er is een stijgende lijn.

We doen veel samen en maken eigenlijk niets mee dus heb je elkaar steeds minder te vertellen, leeft wat langs elkaar heen, je mist elkaar en dat doet pijn, dat is weer samen snotteren, daar moeten we samen door heen …

Er is angst om de oude energie niet meer terug te krijgen, angst om te worden als die dagelijks rondjes lopende mensen in de wijk. De weduwe-autist die zijn hondje voorttrekt, de man die een hersenbloeding heeft gehad en scheef en schokkend rond loopt, de claimende man in zijn booster … zo wil ik niet leven.

We gaan kijken op de nieuwe werkplek van mijn lief. Dat valt eigenlijk reuze mee en met onze positief ingestelde energie zien we het al snel als een uitdaging voor mijn lief om daar de boel op te krikken. Blijft staan dat je zo maar even een auto moet kopen voor woon-werk verkeer terwijl je net een scooter hebt gekocht om de laatste drie jaren tot je pensioen i.p.v. met de fiets met de scooter naar je werk te gaan … Blijft staan dat de wijze waarop dit gebeurd geen schoonheidsprijs verdiend, een vette onvoldoende in management land. Ik heb bewondering voor mijn lief hoe positief en constructief hij het op kan pakken en gaat voor deze uitdaging!

Mijn lief is weer aan het werk op zijn nieuwe werkplek. Ik probeer mijn draai te vinden thuis. De dagen vliegen door mijn vingers. Elke dag thuiszorg voor wond en stoma. Af en toe heb ik een afspraak met mensen. Dat is enerzijds een goede afleiding maar anderzijds blijft het vermoeiend voor mij. Eindelijk heb ik ook mijn ouders laten komen omdat ik dacht ook dat weer aan te kunnen. En ook dat was gezellig en goed. Het weer word mooi. De wond gaat langzaam maar zeker ietsje verder dicht. De wond begint ’s avonds te ruiken waarop er een nieuwe wond spoeling word toegevoegd. De stoma kan ik nu in elk toilet legen. (STOoM Afblazen) Soms moet dat al na een uur omdat er veel lucht in komt, soms duurt het uren voor het zakje bol staat. Mijn buik blijft een slagveld maar ach in bikini zat ik toch al niet meer. Langzaam dringt door hoe ziek ik geweest ben en dat de naadlekkage levensbedreigend was. Ik slaap nog steeds in de middag en totaal zo’n 12 uren/dag. Voel mij steeds beter en langzaam maar zeker weer de oude worden.

De chirurg vertelt ons dat de herstel operatie in oktober gepland gaat worden en w.s. in december/januari uitgevoerd. Ze wil de 6 maanden aanhouden i.v.m. hersteltijd voor de organen. Dit is voor ons beiden een flinke domper waar we chagrijnig van zijn. Ik heb meteen weer een zeer kort lontje en ben licht ontvlambaar.

Ik maak een afspraak bij de schoonheidsspecialiste. We bespreken een weekeindje weg. Samen uit proberen hoe, 6 weken na de operatie, dat gaat met energie, wond- en stomazorg.
We hebben een heerlijk weekeinde samen! We genieten volop met- en van elkaar in de prachtige zomer zon. We eten samen op het terras van ons hotel in de zon, wandelen, genieten aan de Rijn van aardbeien met ijs, kletsen bij met vrienden en eten een visje in Volendam.

Naderhand wel weer emotioneel van de zelfreflectie. Als je bij mij het ventieltje open zet dan ratel ik door over het ziek zijn, het ziekenhuis, de angst e.d.. Het meeste energie kost het praten met meerdere mensen, het schakelen en aansluiten. Zo vers zijn mijn wonden dus nog, hier sta ik dus nog maar terwijl ik mij zelf soms al weer heel wat voel.

Mijn omgeving geeft allerlei adviezen. Zoals werk loslaten en concentreren vooral op de dingen die er uiteindelijk echt toe doen in het leven; jij zelf, je partner, je kinderen en kleinkinderen. Echter in het rijtje dingen die er echt toe doen in het leven hoort bij mij ook werk. Inclusie. Dat is bij ieder mens anders en dat is prima zo! Als ik niet af en toe mail, twitter of anderszins mij ook met werkgerelateerde zaken bemoei, voel ik mij niet meer op deze wereld en als een dode achter de geraniums.
Ook geeft iedereen aan dat de stoma-herstel-operatie veel minder zwaar zal zijn. Dat zal wel, maar ik zie er enorm tegen op. Weer het ziekenhuis in, weer narcose, weer aan de slangen in bed, weer kans op levensbedreigende naad lekkage.

Overwinning

Ik hoop mij na die operatie te voelen zoals ik mij voelde toen ik 4 dagen de inca trail naar de Machu Picchu had gelopen. Mijn eigen tempo, steun uit de omgeving, op eigen kracht het eindpunt gehaald, een ware overwinning!

Voorlopig is de operatie nog niet gepland en kan nog maanden duren dus richt ik mij maar op herstel en proberen weer wat inhoud te geven aan de dagen. Af en toe weer wat naar werkdingen kijken. Focus op die momenten van samen genieten met mijn lief.
Ik probeer het overige wel wat los te laten, maar dat valt niet mee.
Ik kreeg daarover een mooi tekstje van Nelson Mandela.

‘Loslaten’

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.
Loslaten betekent niet mijzelf afsluiten,
Het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.
Loslaten betekent machteloosheid toegeven,
Wat betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.
Loslaten betekent niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar anderen toestaan hun eigen weg te gaan.
Loslaten betekent niet treiteren, schelden of ruzie maken,
Maar zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.
Loslaten betekent niet alles naar eigen hand zetten,
Maar elke dag nemen zoals hij komt.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar er door groeien en leven in het hier en nu.
Loslaten betekent niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten betekent niet ontkennen maar accepteren.
Loslaten betekent niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten betekent minder vrezen en meer beminnen.

Loslaten – Klik op foto