Tag: Klachten

13 – Achter de voordeur

Klacht:

Bij melder beschikbare informatie en ervaring (ook achter de voordeur) wordt niet benut bij het proces van ‘samen sterk maken voor een veilig thuis’.

De gegeven informatie bij het adviesgesprek en melding zijn uiteraard beperkt. Toch wordt er in korte tijd veel gezegd. Gezien ook klacht 9 is het voor ons de vraag of deze informatie niet verdwijnt gedurende de wachttijd en het wisselen van medewerkers. Aangeboden is meer informatie te geven aangezien wij een jarenlange ervaring hebben met het gezin en een van de weinigen waren die regelmatig (ook onverwachts) achter de voordeur kwamen. Ook is aangegeven dat er al eerder een melding gedaan is bij het toenmalige AMK ( door oma Tina) en wij het AMK destijds betrokken hebben toen MEE de gevraagde ondersteuning niet gaf. De ‘window dressing’ van ouders is blijkbaar voor professionals moeilijk te doorzien. Hoe wordt de beschikbare informatie die VT wel heeft maar die niet in het dossier zit mee gewogen in het onderzoek ? Bijvoorbeeld de informatie uit het netwerk die wel besproken is met VT maar waarop geen melding is gevolgd op advies van VT i.v.m. het veiligheidsrisico ? Bij de melding hebben wij gewaarschuwd voor ‘het mooie buitenkant verhaal’ dat er zal volgen op de melding.

Waarom benut – en duidt VT – de langdurige kennis en ervaring ook in het (niet professionele) netwerk/systeem niet om de aard en ernst te bepalen?
Daar kan men ook informatie en voorbeelden ophalen rond b.v. dat het kind het nooit goed kan doen, ouders onvoorspelbaar zijn in hun gedrag, ouders niets ondernemen met kinderen, er geen vriendjes mee naar huis genomen worden, het kind gepest is, kleding en verzorging, tandarts e.d.… Bij ons kwamen vele van dit soort voorbeelden van de afgelopen maanden maar ook van de afgelopen jaren weer voorbij in onze herinnering en bij het zien van foto’s. Maar ook informatie die wellicht de felle reactie van de ouders mede kan verklaren en in een intergenerationeel perspectief kan zetten. Zwijgen over wat je weet is het meest pijnlijke voor kinderen maar ook voor omstanders.

Door de werkwijze bij VT is er (in ieder geval in de gemelde situatie) een groot risico op onvolledigheid van informatie, missen van informatie en onvoldoende kunnen duiden van (zorg)signalen waardoor patronen niet herkend worden en VT op het verkeerde been gezet kan worden. Het lijkt van de buitenkant dan wellicht alsof en niets aan de hand is, maar achter de voordeur, en achter het masker van overlevingsmechanismen gaat de mishandeling gewoon door en blijft het niet veilig thuis.

Veilig Thuis;
Informatie van bij het gezin betrokken personen wordt naar mening van melders onvoldoende betrokken bij het onderzoek. Melders geven aan dat hun kleinzoon langere tijd bij hen in huis heeft gewoond, tot de zomer toen hij naar het middelbaar onderwijs ging. Dat maakt dat zij mogelijk meer dan andere melders betrokken zijn en zij andere verwachtingen hebben gehad ten aanzien van de terugkoppeling die zij konden verwachten gedurende het onderzoek door VT. Door VT worden alle mails, post en telefoontjes serieus genomen en voor zover relevant opgenomen in het dossier. Er wordt echter tot nu toe niet bij nieuwe informatie steeds een bevestiging gestuurd. Dit punt is inmiddels besproken binnen VT en de afspraak is dat bij aanvang van het onderzoek duidelijk naar melders wordt gecommuniceerd wat er met hun informatie – in welke vorm dan ook ontvangen – gebeurt, hoe deze informatie wordt verwerkt en wanneer zij al dan niet een expliciete ontvangstbevestiging zullen ontvangen. VT is van mening dat dit door klagers aangebrachte punt terecht is, zeker indien het melders betreft die zoals in dit geval meer dan gebruikelijk het geval is, betrokken zijn bij het kind of de kinderen. Dit is ook tijdens het klachtgesprek al aangegeven bij klagers. Inmiddels is dit punt in het werkproces aangepast.

Gerben en Femke:
Aangegeven wordt dat wij mogelijk meer dan andere melders betrokken zijn en daarom wellicht andere verwachtingen hadden dan andere melders.
Wij gaan er vanuit dat Veilig Thuis altijd maatwerk levert vanuit uitgangspunt 1 van het handelingsprotocol : prioriteit bij belangen van kinderen.
Dus mochten wij meer dan de gemiddelde melder betrokken zijn bij de kinderen dan is het aan Veilig Thuis om de bejegening en het onderzoek in het belang van de kinderen daar op aan te passen.
Of wel de suggestie wordt gewekt dat het protocol geen ruimte geeft aan VT voor maatwerk, terwijl dat met uitgangspunt 1 al weerlegd is. Ook bijvoorbeeld de uitgangspunten 8 systeemgericht en 9 eigen kracht en sociaal netwerk geven VT ruimte voor maatwerk.

Veilig Thuis:
“Allereerst wil ik jullie danken voor de uitgebreide feedback die geheel terecht is.
In de overstap naar een nieuwe organisatie ben ik zoekende naar de juiste werkwijze bij klachten, omdat de formele houding zoals ik deze heb aangeleerd inderdaad niet langer passend voelt, ik kan me heel goed voorstellen dat jullie hier met verontwaardiging op hebben gereageerd.
Jullie feedback is dan ook perfect getimed – ik grijp de gelegenheid aan om een verandering door te voeren.

Wij hebben een goed gesprek gehad en daar zijn goede punten uit naar voren gekomen.
Met het team heb ik inmiddels stil gestaan bij het effect van een melding doen en wat je als melder nodig hebt daarna. Dat een ontvangstbevestiging het minimale is maar dat je dus ook mensen moet laten weten wat er wanneer met hun informatie gebeurt. Omdat mensen melden omdat ze zorgen hebben over iemand die ze kennen en ze melden omdat ze deze mensen willen beschermen tegen meer verdriet en pijn en hun verbetering gunnen.
Ook hebben we het gehad over het belang van het betrekken van het netwerk bij onderzoek. Het plan van aanpak van een onderzoek gaat altijd via de gedragsdeskundige, deze zal hier ook extra op gaan letten.

Het gesprek wat wij hadden was zonder de onderzoeker – achteraf vraag ik mij af hoe verstandig dit was omdat er op inhoud nog vragen voor jullie zijn die ik onvoldoende kon beantwoorden.
De vragen die jullie nu nog hebben snap ik en kunnen ook grotendeels beantwoord worden; ik ben aan het zoeken naar de goede weg hierin. Ik zal nu een poging op papier doen; als jullie nog een gesprek willen dan kan dat – dat hoor ik dan graag.

Gerben & Femke:
Tijdens het klachtgesprek werd niet duidelijk hoeveel contact er geweest is met het gezin en kon niet worden weerlegd dat er in de periode vanaf de melding (bijna 4 maanden) met James slechts 1 telefoongesprek is geweest (toen hij wilde weglopen) en 1 individueel gesprek (waarvan het verslag zonder akkoord van James op de deurmat viel). Graag zouden we transparantie willen rond het aantal en soort contact momenten met het gezin tijdens het onderzoek. We begrijpen dat over de inhoud niets gezegd kan worden vanwege de privacy. Wellicht helpt dat onze indruk weg te nemen dat het onderzoek zich richt op de buitenkant, of wel dat gene wat de ouders aangeven en de kinderen laten zien aan aangepast (overleving)gedrag, in plaats van op de belangen van de kinderen en hetgeen er achter de voordeur plaats vindt aan o.a. bedreiging, intimidatie en manipulatie. Wij hebben hier diverse voorbeelden van aangeleverd gedurende het onderzoek.

Veilig Thuis:
Onderzoeker heeft herhaaldelijk James op de app. gehad en hem zoals bekend telefonisch en eenmalig in persoon gesproken. James is in het contact met onderzoeker open geweest.
Vader heeft inzage in het dossier gevraagd en gekregen. Inclusief het verslag van het gesprek met James, wat niet gezien was door James. We letten altijd heel erg op de formulering in het dossier als het gaat om verslaglegging van kinderen, wetende dat een slecht gekozen formulering kinderen kan schaden wanneer het door ouders wordt gelezen.
Met ouders is herhaaldelijk emailcontact geweest, twee maal telefonisch contact en eenmaal persoonlijk.

Gerben & Femke:
Als ik in het gesprek met onderzoeker en gedragswetenschapper vraag of er ook interactie tussen ouders en kind geobserveerd is dan wordt er ontwijkend gereageerd en wordt verwezen naar de opgevraagde info van school e.d. Waar uiteraard niets over gezegd mag worden. De onderzoekster geeft aan dat het nog wel een goede suggestie was geweest van de leidinggevende om op huisbezoek te gaan of ons als informanten te raadplegen. De gedragswetenschapper reageert hierop door aan te geven dat een huisbezoek natuurlijk altijd een toevalligheid is. Het kan net een gezellige boel zijn thuis als je er onaangekondigd komt. En als je aangekondigd komt is alles op orde. De onderzoekster geeft aan dat zij natuurlijk ook wel snapt dat er af en toe verhaaltjes verteld worden. Dus, vragen wij ons hard op af, doen jullie maar geen huisbezoeken en komt niemand meer achter de voordeur?

Conclusies Veilig Thuis
VT is van mening dat er een aantal punten van verbetering zijn ten aanzien van proces en bejegening. Dit is ook al in gang gezet en wordt als werkwijze gehanteerd. Wat betreft het inhoudelijk onderzoek blijft VT van mening dat er met inachtneming van de wettelijk verplichte handelingsprotocollen gehandeld is“.

Externe onafhanklijke klachten commissie:
Voor wat betreft uw klacht over het beperk aantal face-to-face contacten binnen het onderzoek met de gezinsleden en de interactie binnen het gezin achter de voordeur en uw klacht dat VT onvoldoende heeft onderzocht wat het verbieden van het contact tussen u en uw kleinzoon voor gevolgen heeft merkt de commissie het volgende op.

Als gevolg van de privacy wetgeving is het de commissie noch u bekend welke contacten en/of onderzoeken er daadwerkelijk hebben plaats gevonden. Alleen de direct betrokkenen-het gezin- hebben daar zicht op en zij hebben geen toestemming gegeven hieromtrent mededelingen te doen of stukken te overleggen.
De externe klachtencommissie kan dit punt van de klacht dan ook niet beoordelen.

Femke:

“De angst regeert, ook deze commissie durft zich niet uit te spreken, bizar systeem”

Angst regeert

Externe Klachtencommissie
Tot slot deel ik u namens de klachtencommissie mede dat over de inhoud van een oordeel door de commissie niet wordt gecorrespondeerd.
Het spijt me u niet anders te kunnen berichten.

02 – Rot ouders

Femke heeft veel zorgelijke verhalen vertelt over het multi problem gezin en het afhouden van hulp als typische zorgmijders. Hieronder vertel ik het verhaal van Femke over een van de laatste incidenten voordat Femke en Gerben hun zorgen ook met school hebben gedeeld, waarop ouders het contact verbraken en Femke & Gerben daarop de melding deden bij Veilig Thuis.

Vader grijpt James bij de keel
Femke vertelt; Ouders nemen spontaan het initiatief om bij ons thuis in de tuin samen te eten, ze nemen de boodschappen mee. Naast de boodschappen komt er ook een fles drank en cola uit de tas. Vader blijkt al een aardige slok op te hebben als hij bij ons komt. Vader grijpt in een soort van stoei poging met James, hem veel te hardhandig bij de keel en tilt hem zo op. James protesteert. Ik zie zijn angstige blik en grote ogen nog voor mij. Vader draait, verliest zijn evenwicht en valt boven op James over een muurtje in de tuin. Vader kan zelf niet meer overeind komen en Moeder helpt hem om hoog.

Rot ouders
Huilend komt James over eind uit de tuin en rent naar binnen waar ik even later naar hem toe ga. Ik roep hem maar kan hem eerst niet vinden. Dan zie ik hem in het hoekje van de garage en lacht hij onzeker. James heeft pijn en laat de striemen van het muurtje op zijn rug zien. Hij vraagt zich af of hij er morgen op school weer last van zal hebben. Hij zegt een paar maal uit de grond van zijn hart “rot ouders”, droogt zijn tranen en doet vervolgens alsof er niets aan de hand is en loopt de kamer en de tuin weer in. Vader vraagt nog met zijn dronken kop “ gaat het James?”. “Ja hoor” zegt James, zijn vader verder negerende. Het is verbazingwekkend hoe snel hij weer doet alsof er niets is gebeurd. Wij hebben dit soort incidenten de afgelopen 14 jaren vaker meegemaakt. Hoe vaak zouden dit soort incidenten voor komen achter de voordeur?

Generaties
Moeder vertelt dat het alcoholgebruik haar herinnert aan vroeger thuis. Wij zijn bekend met een aantal gezinsgeheimen uit haar verleden. Moeder vertelt ook dat dit met vader nu een incident is en het wel mee valt.
Moeder heeft eerder echter wel eens aangegeven dat zij vader laat liggen op de bank als hij in slaap gevallen is van de drank en alleen naar bed gaat. Ook van James kennen wij verhalen dat vader tijdens de film in slaap valt als hij gedronken heeft. Ook is het ons herhaaldelijk opgevallen dat vader al een aardige slok op heeft als wij tijdens koffie tijd even komen buurten. Vader heeft wel eens aangegeven een mix nodig te hebben als hij uit zijn werk komt om te ontspannen. Alcohol verslaving is niet nieuw als we de generatie lijnen volgen.

James wil er buiten blijven
Er hebben zich deze zomer zich al diverse zorgelijke situaties voorgedaan. Van de afgelopen jaren hebben wij nog diverse beelden op ons netvlies zoals bijvoorbeeld Jos die onder de tafel schiet als vader zijn stem verheft, Jan die in elkaar krimpt, de SMS van James over het slaan van Jos door vader, het broekpoepen, het aan de oren naar de gang trekken, het verbaal te keer gaan tegen James en hem kleineren etc…
We vinden dat we nu echt een grens moeten stellen.
Opa neemt contact op met James om aan te geven dat hij met zijn vader gaat praten over het incident in de tuin. James vraagt nadrukkelijk aan opa om hem hier buiten te houden in verband met mogelijke represailles. De angst regeert bij James. Vader ontkend alles in het gesprek met Gerben.

Femke: “Ik zal die angstige ogen boven die hand van zijn vader nooit vergeten”.

De angst regeert

01 – Zwijgen verbreken

Het begon met een praatje op straatFemke, de postbode, wist dat ik iets met jeugdhulp deed. Ze vroeg mij wat ik er van vond dat ieder zich verschuilt achter bureaucratie en privacy, iedereen doorschuift naar de ander en elkaar afdekt en niemand zijn nek durft uit te steken waardoor vele kinderen vergeten worden. Ik vraag Femke wat zij precies bedoeld. Vervolgens vertelt Femke een schokkend verhaal uit de rauwe praktijk van jeugdland. Ik beloof haar dat ik het voor haar zal opschrijven en onder de aandacht zal brengen. Ik zie dat als mijn morele plicht. Omdat ik het eigenlijk niet kan geloven, vraag ik haar of ik een aantal stukken mag zien en lezen. Achter een wir war van normen, waarden, gevoelens en emoties liggen feiten, fotoboeken, papieren, brieven, mails, apps e.d.

AanklachtFemke vertelt dat zij het zwijgen wil doorbreken en de ervaringen van haar man Gerben en zichzelf onder de aandacht wil laten brengen omdat ze niet kan begrijpen dat er enerzijds zoveel aandacht is voor het verbeteren van de situatie van kinderen, maar aan de andere kan het stil blijft en er niets lijkt te gebeuren. Het lijkt er op alsof de angst regeert en niemand zijn nek durft uit te steken. De rechten van kinderen delven het onderspit als het gaat om de macht van de gezagsdragers en de angst bij de omstanders. Omstanders uit het netwerk zoals familie, vrienden, buren maar ook de professionele omstanders o.a. huisarts, kinderarts, consultatie bureau, schoolarts, leerkrachten, rechters, hulpverleners, verpleegkundigen, (systeem)therapeuten e.d.. En op de radio hoor ik dan van alles voor bij komen, vertelt Femke, zoals de spotjes van Veilig Thuis waarin een meisje aangeeft dat haar papa zo sterk is dat hij een gat in de deur kan slaan. De kauwgombalbel actie van de TaskForce Kindermishandeling. De kritische signaleringen van de kinderombudsman. Het manifest Kring van Veiligheid ‘huiselijk geweld te lijf’ etc….Ondanks deze politieke drukte en buitenkant van initiatieven, beleid en PR blijven er nog veel vergeten kinderen. Kinderen achter de voordeur, kinderen die niet gezien worden, kinderen waar naar niet geluisterd wordt.

De wereld is niet maakbaarIk vertel aan Femke dat jeugdland niet kan voorkomen dat er kinderen mishandeld worden en gedood. Maar het gegeven dat de wereld niet maakbaar is mag geen excuus zijn voor de vele kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Afhankelijke kinderen die het zelf maar uit moeten zoeken achter de voordeur met hun verantwoordelijke gezag dragende ouders. Daarom wil ik Femke graag helpen om haar ervaringen te delen met het grotere publiek.

Wij hebben geleerd te zwijgenFemke vertelt dat ook zij met haar man Gerben onderdeel zijn gaan uitmaken van het verhullende systeem van het afdekken van kindermishandeling. We willen immers allen dat het goed gaat en aansluiten bij het positieve. Kinderen horen thuis en wij ondersteunen eigen kracht. Ook wij wilden dat het goed zou gaan met de kinderen in het gezin, vertelt Femke. Als het weer even beter ging verscheurde ik mijn krabbels over de pijnlijke dingen die wij nu weer mee gemaakt hadden, vervolgt Femke. Wij keken niet terug maar vooruit en probeerden de beelden op ons netvlies te vergeten. We probeerden door de jaren heen onbewust het patroon te ontkennen.

Beschermende factor Femke vertelt verder dat zij en haar man jaren lang voor een groot deel de verzorging en opvoeding van James op zich genomen hadden. Niet zomaar natuurlijk maar omdat er forse gezinsproblemen speelden. Als van nature schoten wij te hulp. We verbaasden ons er wel over dat omstanders zoals kinderarts, huisarts, consultatiebureau, school e.d….vrij wel niets deden voor de kinderen in dit gezin. Dit terwijl het duidelijk was voor een ieder dat er meer hulp nodig was voor de kinderen. De ouders hielden dit nadrukkelijk af. James maakte deel uit van ons leven, vervolgt Femke, is perioden wel 5 dagen/week bij ons geweest, hij ging mee naar vrienden (met kinderen) en familie. We hebben een boekenkast vol voorgelezen voor het slapen gaan. Hij haalde met opa zijn zwemdiploma’s, leerde fietsen en haalde zijn diploma computervaardigheden. Er ontstond een nauwe hechte affectieve vertrouwensband. Na 14 jaren op eieren te hebben gelopen verbraken de ouders het contact toen wij ook met school onze zorgen hadden gedeeld en kwam het uiteindelijk toch zo ver dat wij een melding hebben gedaan bij Veilig Thuis, aldus Femke.

Veilig ThuisVeilig Thuis is de organisatie waar per 1 januari 2015 het Steunpunt Huiselijk Geweld en het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) zijn ondergebracht. Femke geeft aan dat ze dachten dat er na de melding eindelijk ondersteuning zou komen voor het gezin. Wij maakten ons meer zorgen nadat we de melding hadden gedaan bij Veilig Thuis dan er voor. Femke vertelt dat zij zich af geserveerd voelden als een overbezorgde opa en oma.

Rechten van kinderenIeder kind is er één en heeft het recht om op een plek te wonen waar hij mag zijn wie hij is, ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn.

KlachtenFemke en Gerben hebben het er niet bij laten zitten en zijn de klachten procedure ingegaan. Femke geeft aan dat zij klachten hadden over de handelswijze van Veilig Thuis zowel op procesmatig vlak, bejegening en inhoud. De klachten op proces matige vlak werden wel erkend. De klachten over bejegening werden ter harte genomen, al bleven deze klachten bestaan gedurende het proces. De klachten over inhoudelijke beslissingen werden ontkent en afgedekt met privacy. Veilig Thuis speelde een essentiële rol bij de door ouders opgelegde contactbreuk tussen James en ons. Femke geeft aan dat VT deze vorm van kindermishandeling ondersteunde. De klachten procedure leverde op dat er in het laatste gesprek is aangegeven dat er hulpverlening zou komen voor het gezin. Dat was wat wij beoogden met de melding, vertelde Femke. Echter het onthouden van het recht op ‘familie life’ en het toestaan dat het contact met ons als hechtingsfiguren en beschermende factor voor James verbroken werd is door veilig Thuis niet opgepakt. Sterker nog er werd zichtbaar dat binnen de werkwijze van Veilig Thuis de privacy en rechten van gezagsdragers (of wel de vinken) gaan boven het belang van het kind (de vonken). Ook de externe onafhankelijke klachten commissie heeft nadat het erg onder de indruk was tijdens de hoorzitting een en ander afgedaan na 8 weken met onbegrip; er is toch hulpverlening gekomen, waarom klagen opa en oma dan nog over de handelswijze van Veilig Thuis?

Femke vervolgt:“Wij horen van VT, gemeente, klachten commissie e.d.. dat wij begrip moeten hebben voor het feit dat zij niets zouden kunnen doen. Het enige waar wij op dit moment nog begrip voor op kunnen brengen zijn mensen die zich in willen zetten voor de belangen van James (en zijn broertjes), die de rechten van het kind prioriteit geven en hun nek uit durven te steken, die angst onder ogen durven zien en zich niet verschuilen achter veerkracht, privacy etc… Mensen die Gerben en mij uit willen leggen dat James in deze situatie kan zijn wie hij is, voldoende ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed voelt thuis, contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn etc… Waar zijn die mensen?”

Kind als eerste overwegingFemke hoopt met het onder de aandacht brengen van haar ervaringen een bijdrage te leveren aan het ten uitvoer brengen van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind en de bedoelingen van de nieuwe jeugdwet die is ingegaan op de transitie datum 1 januari 2015.

Femke: “ik kan de wereld en de mensen niet veranderen, maar wel kan ik alle omstanders een spiegel voor houden, opdat ik mij zelf ’s avonds nog in de ogen kan kijken”.

Ik pak een paar kleine stukjes uit het hele verhaal van Femke en maak er een vervolg verhaal van onder de titel ‘Angst regeert’. Liefhebbers kunnen er achter nog stukken uit de klachtenprocedure lezen.

Klik op Afbeelding