Tag: Kinderen

2014 Doen wij nog wel het goede?

Trend

Vele campagnes rond kinderen passeren ons. Bijvoorbeeld “Don’t Look away!”, tijdens de wereldkampioenschappen voetbal. “De wereld brandt maar kinderen hebben hem niet aangestoken!”, rond kinderen in noodsituaties. Met “children are not tourist attractions” probeert Friends International, dat zich inzet voor kans arme kinderen, toeristen bewust te maken. De documentaire “last minute weeshuis” is in november in première gegaan over vrijwilligerswerk in weeshuizen in het buitenland. Met name de laatste twee voorbeelden leveren reacties van mensen die zich aan gevallen voelen op hun goede intenties. “Ben ik een van die aasgieren op die poster?”, “In hoeverre is het eerlijk dat ik mij nu afgeschilderd voel als een ramp toerist?”

Project Filippijnen

Kinderrechten

Met onze vakantie verhalen en foto’s wil ik een bijdrage leveren aan de dialoog en discussie over of wij nog wel het goede doen? Wetende dat ieder kind, gezin, gemeenschap, situatie, land, ervaring anders is. Maar ook wetende dat elk kind rechten heeft opgenomen in het kinderrechtenverdrag.

Intenties

Niemand twijfelt in het algemeen aan de goede intenties van toeristen, reizigers, vrijwilligers en stagiaires die tijd en geld geven aan kinderen. Het is natuurlijk en goed om voor armen en kwetsbare kinderen te zorgen waar ook ter wereld. Kinderen doen een natuurlijk appel op ons.
Maar wat als door de veranderende tijd en inzichten deze inzet het probleem in stand houdt in plaats van dat het bijdraagt aan oplossingen voor deze kinderen? “it’s a small world” denk aan telefonie, internet, luchtvaart maar ook aan de behoefte van vele (jonge mensen) iets nuttigs te willen doen. Het is altijd goed ons af te vragen of we nog wel het goede doen. Laten we beginnen bij de “gewone toeristen”. Iedereen herkent vast wel iets uit de volgende vakantie praktijk voorbeelden.

Kleuterschool Vietnam

Dag Sinterklaasje!

De lokale gids stopt bij een Vietnamees kleuterschooltje. “Eindelijk kan ik mijn presentjes kwijt” hoor ik achter mij. De opgetogen vrouwen gaan met ballonnen, chips en snoepjes de klas binnen. Zo’n 40 kleuters zitten vrolijk op stoeltjes in een kring. Het ziet er uit als een normale kleuterklas met vrolijke posters, het ABC, een rek voor de mokken en zelfs een TV.
Stel je voor dat er in NL japanners zouden stoppen voor een school en zij snoep gingen uitdelen en foto’s maken … Als de toeristen de klas weer uitlopen zingen ze met een lach op het gezicht “dag sinterklaasje, daaag”..

Drijvende markt

Kinderen lonen!

Moeder stuurt de boot naar de groep toeristen op de drijvende markt. Zoon probeer de bananen te verkopen. Zonder zoon zou het langer duren, de verkoop vanuit de boot minder efficiënt gaan, de toeristenboot al weer weg zijn. Zoon is nodig voor het gezinsinkomen en kan daarom niet naar school. Doordat de toeristen de bananen van moeder en haar schattige zoon kopen is het lonend om zoon niet naar school te laten gaan. De toeristen houden zo in stand dat het kind het recht op onderwijs niet krijgt.

Wat er ook speelt in een land, laat het vooral de kinderen zijn !

In alle vroegte gaan de oudste kinderen naar school. De jongsten worden aangekleed en gaan mee naar de markt. Daar liggen ze op stoeltjes en als ze wat ouder worden helpen ze spelenderwijs moeder. Een prachtig tafereel voor de toeristen.

Markt Vietnam

Als de kinderen uit school komen spelen ze rond de markt terwijl de jongsten slapen. Een van de kinderen gaat met moeder mee naar de fabriek om nog wat fruit te pellen. De gids laat de toeristen deze fabriek zien. Er hangt een gezellige sfeer in de fabriek maar het roept ook unheimische gevoelens op bij toeristen.
Kinderen helpen ouders soms net als in NL waar ik vroeger mijn moeder hielp met prijzen van de panty”s en het schrobben van de winkelvloer.
In het buitenland is het vaak moeilijk te zien of kinderen naast het helpen in het gezin ook naar school gaan en tijd krijgen om onbekommerd te spelen. Het ziet er allemaal schattig en aandoenlijk uit die kinderen die meehelpen, maar is het dat ook?

Samen pellen

Kinderen fotogeniek

Het is menselijk dat we genieten van het spel, de onbevangenheid, de onschuld en het plezier van kinderen, ook tijdens onze vakanties. Ook daar maken we, net als thuis, foto’s van kinderen. Over het algemeen vinden de mensen het prachtig en leuk als toeristen foto’s van ze maken. Zij maken ook foto’s van de toeristen. Ze willen graag een foto met het eigen mobieltje van zichzelf met die grote witte reuzen. We grappen wel eens dat als we voor elke foto een dollar zouden krijgen we het geld voor de volgende vakantie al weer bijeen gespaard hebben.

Foto geniek

Soms vragen toeristen zich af of het wel gepast is om foto’s te maken van armoede, werk in een fabriek, bedelende kinderen of anderszins mensen in kwetsbare situaties.
Natuurlijk moeten we respecteren waar ook ter wereld als mensen niet op de foto willen. Natuurlijk moeten we ons realiseren dat wij als blanke rijke toerist een positie hebben waarin het land mede afhankelijk is van het geld dat wij mee brengen. Maar we hoeven ook niet roomser te zijn dan de paus. Immers overal vliegen de foto’s en video”s rond op sociaal media en overal hangen camera”s en worden beelden bekeken. De discussie over privacy is nog lang niet ten einde (zie ook onderaan artikel maart 2015 discussie fotograveren).

Foto geniek

Will you buy from me?

Gezang van zeurderige, zingende, klagende, claimende en dwingende kinderstemmen overvalt ons. “How are you?” Were do you come from “What is your name?” Will you buy from me?” You promised me” “you buy from my friend” “please mister“
We staan op een parkeerplaats in Cambodja net over de grens met Vietnam. In goed engels proberen de kinderen hun waar te verkopen en zeer vasthoudend een deal met je te maken. Ze trekken de meest zielige gezichten, sniffen, doen alsof ze boos zijn, verdrietig etc …. Ze spreken de mensen persoonlijk aan en doen een sterk emotioneel beroep op de toeristen. “Hartverscheurend” hoor ik naast mij.

Cambodja

Ik voel weerstand en irritatie opkomen. “Wat zijn deze kinderen verpest, wat zonde!” De kinderen kunnen het uiteraard niet helpen dat zij in deze omstandigheden opgroeien. De kinderen geven aan wel naar school te gaan en met het goede Engels lijkt dit ook waarschijnlijk.
Maar is dit hartverscheurend of gewoon goed theater?
De toeristen gaan massaal voor de bijl en kopen veel dus het loont voor deze kinderen en gezinnen. Maar hoe zien we dit in relatie tot de rechten van het kind, het onbekommerd kind kunnen zijn?

Dagelijks leven

How are you?

We kijken bij een stenen fabriekje in Vietnam. Een gezin runt het en woont er bij. “Wat aangrijpend zoals die mensen leven”, hoor ik naast mij. Terwijl ik juist denk wat een mooi voorbeeld van een gezin die trots werkt voor het inkomen, kinderen die spelen, jongetje op fiets, meisje komt jong hondje showen. Het doet mij denken ook aan Manilla waar een moeder haar kind de fles gaf op een stukje karton op straat. Er straalde zoveel liefde warmte en geborgenheid vanuit. Wat fijn dat zij middelen ter beschikking had (van een project?) om haar baby zo te voeden en verzorgen.

Manilla zorgzaam

Wat je ziet is soms niet wat het lijkt

Kinderen die een emotioneel appel op je doen zijn soms kinderen die door volwassenen ingezet worden als “waar” of “handelsgoed” om zo van toeristen geld te krijgen en er financieel beter van te worden, soms vanuit armoede, soms vanuit materialisme. Bijvoorbeeld door kinderen in te zetten bij het bedelen (baby op je arm of jong zielig kind met gescheurd shirtje), kinderen die toeristen vragen voor hen melk te kopen (na het innen van het geld gaat de melk weer in de kan), kinderen die met dans, muziek of kunstjes geld binnen halen (in te leveren bij de volwassenen voor wie zij dit doen), kinderen die iedere dag werken voor het gezinsinkomen op het land, in de fabriek of door spullen te verkopen etc. …

Thailand

Investeren in kinderen is investeren in toekomst

Veel projecten in het buitenland zijn ontstaan door toeristen die zich het lot van deze kinderen hebben aangetrokken. Zij hadden de moed en het doorzettingsvermogen iets voor deze kinderen te willen betekenen en begonnen als PI (Particulier Initiatief) of als NGO (Non Government Organisatie) een project. Bijvoorbeeld een project voor ondersteuning van straatkinderen, een school, een kinderhuis of een ziekenhuis. In Cambodja gaan we langs bij 2 vergelijkbare onderwijs projecten. Het ene project gestart op initiatief van een Nederlander, het andere een Zwitser. Beide projecten geven (aanvullend op het lokaal onderwijs) een dagdeel diverse vormen van onderwijs, training, workshops, een maaltijd e.d. en werken samen met de betreffende gemeenschap. De projecten (gemeenschappen) lagen ongeveer 15 minuten tuk-tuk rijden van elkaar vandaan. Men kende elkaar niet, werkt niet samen, wisselden geen ervaring en kennis uit. Naderhand bleek dat er toch ergens een connectie was. Er bleek besloten te zijn dat ieder voor zich zijn eigen ding blijft doen …. …huh? ….

Empowerment

Community based?

Als we de informatie van vele projecten lezen werkt iedereen tegenwoordig community based of wel vanuit de gemeenschap. Projecten zijn gericht op empowerment, helpen de mensen het zelf te doen of wel “geef hen een hengel en geen vis”.

Anja vertelde in NL dat zij het toch maar niet kon begrijpen dat er steeds zo veel kinderen niet naar haar schooltje kwamen, het schooltje dat zij ondersteunt op het platteland in Cambodja. De kinderen moeten mee als de ouders voor seizoenarbeid naar Thailand gaan. In Cambodja leg ik het dilemma voor. De Cambodjaan is duidelijk over dit probleem; men moet de ouders vaardigheden leren om op een andere wijze inkomen te verdienen als het werken op het land niet loont tijdens bepaalde seizoenen. Pas dan gaat het gezin niet nood gedwongen tijdelijk naar Thailand en kunnen de kinderen naar school blijven gaan.

In deze blog had ik vervolgens een passage opgenomen van een gesprek bij een onderwijsproject in cambodja. De werkgever in Nederland heeft veel van mijn vragen uitgebreid beantwoord en verzocht tevens om de passage in deze blog te verwijderen. ” Op onze beurt hebben wij als werkgever het verzoek om het volgende deel van je blog te verwijderen:(..) Net zoals we de privacy en confidentiality van onze kinderen en hun families heel serieus nemen, nemen we dit ook heel serieus wanneer het gaat om onze medewerkers. Ze heeft je open ontvangen en te woord gestaan. Helemaal geen probleem, dit doen we graag. Het refereren naar gesprekken en personen en citeren (wel of niet onder pseudoniem) is verder ook geen probleem mits hier van te voren toestemming voor is gegeven op basis van wederzijds begrip hoe de informatie gebruikt gaat worden (oftewel informed consent). Als citaten gebruikt worden behoren deze letterlijk de woorden van de persoon te bevatten, bijv. op basis van audio opnamens of woord-voor-woord notities genomen tijdens het gesprek en niet op basis van interpretaties van wat er gezegd is.”
Ik heb voldaan aan het verzoek.

In Sulawesi kwamen we tegen dat kinderen die uit de gemeenschap naar het (door Nederlanders opgezette) kinderhuis waren gehaald vervolgens vanwege hun problematische gedrag in het kinderhuis weer in de gemeenschap ondergebracht werden. Kinderen met een gestoorde hechting en ernstige verwaarlozing en kinderen met een traumatisch verleden die bv gezien hadden hoe hun vader bij weg werkzaamheden bedolven werd door het puin.

Het lijkt soms alsof het gesprek en de discussie over community-based werken, hechting, trauma’s e.d. nog moet starten.

Vrijwilligers

In de ruimte hangen 3 jonge blonde meiden om de tafel en vlechten elkaars haar. Het zijn drie vrijwilligers voor het kinderhuis waar max. 20 kinderen kunnen wonen. Er komt volgende week nog een vierde vrijwilligster. De meiden vertellen dat zij hier voor gespaard hebben, niet uit zijn geweest, bijbaantjes gedaan en bij familie en vrienden alles gedaan hebben om geld bij elkaar te sprokkelen voor een ervaring als vrijwilliger met weeskinderen in het buitenland. Zo”n 200 euro per week betaalden zij vooraf naast de vlucht. Aangekomen in het kinderhuis in Sulawesi kregen zij het gevoel niet nodig te zijn. Het kinderhuis draait, kinderen gaan naar school, lijken zich prima te vermaken en gewend te zijn aan de vrijwilligers die komen en gaan. Veel meer als een muurtje schilderen lijkt er niet nodig. En veel kinderen blijken geen wees te zijn en gaan af en toe naar hun ouders. Hoe vertel je dit verhaal later thuis aan al die mensen die met respect en bewondering jou geld en knuffels hebben gegeven om mee te nemen? Het lijkt alsof er een taboe rust op het praten over deze tegen vallende ervaringen. Vrijwilligers schamen zich vaak omdat hun idealen vooraf zo verschillen met hetgeen zij later ervaren in de praktijk van het werken als vrijwilliger in het buitenland. Dat neemt overigens niet weg dat de vrijwilligers markt booming business lijkt te zijn als we de vele aanbieders op internet zien die vrijwilligerswerk, stages, expedities e.d. aanbieden. Zouden al die landen, projecten en kinderen nu echt zitten te wachten op weer een wit persoon die een aantal weken langs komt?

Campagne voeren

Industrie

Naast de nog steeds omvangrijke seksindustrie, is in de veranderende tijd ook de weeshuisindustrie ontstaan. Kinderen zijn door familie naar deze kinderhuizen toe gebracht met beloftes over goed eten, zorg en onderwijs. Kinderen zijn verwijderd van familie ongeacht het recht op Family live. Families zijn uit elkaar gevallen. De kinderhuizen zijn met de veranderende tijd tot ondernemingen geworden waarin het vooral draait om geld binnen te halen. De kinderen dansen en zingen voor passerende toeristen en soms komen bussen vol toeristen knuffels brengen en even met de kinderen spelen om weer te vertrekken na een gift in de gift box. Anderen halen flinke sommen geld binnen door vrijwilligers uit te nodigen voor een bepaald bedrag een onvergetelijke ervaring op te doen. De onderneming staat centraal en de kinderen zijn een middel geworden om geld binnen te halen. Kwetsbare kinderen die als handelswaar doorverkocht kunnen worden naar bijvoorbeeld een ander weeshuis of de seksindustrie. Doen we nog wel het goede?

Doen we het goede?

Uiteraard zijn willekeurige projecten in diverse werelddelen niet met elkaar te vergelijken. Maar wel is het waar ook ter wereld zinvol om ons af te vragen of we als toeristen, stagiaires, founders of vrijwilligers nog wel het goede doen. De tijden veranderen en we hebben nu bv vrijwel overal WIFI ter beschikking, veranderen wij met onze goede bedoelingen voldoende mee?

Alternatieven

In het boek “Hoe nu verder?“ zijn uiteenlopende bijdragen te lezen in het ontwikkelingsdebat. Wat is wijsheid, hoe lossen we de wereld problematiek op, welke bijdrage kunnen jij en ik geven? Wat kunnen we leren van missers? Een kant en klare oplossing is er helaas niet. Ontwikkelingswerk en jeugdhulp is geen wiskunde. Enkele gedachten;

Wat draag jij bij?
  • Denk na voordat je geld geeft aan een bedelend kind, spullen koopt van kinderen op het strand of op straat die niet naar school gaan, kinderen meeneemt naar bv je hotelkamer, vrijwilligerswerk gaat doen met kinderen in het buitenland.
  • Steun projecten die gezinnen helpen bij elkaar te kunnen blijven, helpen om aan inkomen te komen, aandacht hebben voor zorg en hulpverlening, helpen de gezinnen zichzelf te helpen binnen de gegeven omstandigheden.
  • Koop door gezinnen of gemeenschappen vervaardigde producten om te helpen bv opdat kinderen naar school kunnen of eet bij speciale projecten om bv straatkinderen te helpen ervaring op te doen in de horeca.
  • Organisaties investeer in lokale gidsen en lokale sleutelfiguren, zij lijken het de toeristen naar de zin te willen maken en zien dat die toeristen het leuk vinden om sinterklaasje te spelen op een schooltje of een kinderhuis. Leer lokale gidsen en sleutelfiguren toeristen uit te leggen wat zij wel kunnen doen om de lokale mensen te helpen.
  • Laten we blijven proberen gezamenlijk gecoördineerd een duurzaam wereldwijd systeem te ontwikkelen dat recht doet aan kinderen (ipv ieder voor zich probleem- of projectgestuurd aan het werk te gaan, van gefragmenteerd naar inclusie, met aandacht voor het juridische systeem, professionalisering van sociaal werk, kindvriendelijke protocollen of richtlijnen, zowel preventief als zorg en hulpverlenend).
  • Laten we overheden en lokale staf ondersteunen en trainen bij programma”s voor gezinnen, dorpen, gemeenschappen om zich zelf te helpen bij armoede, gezondheidsproblemen, onderwijs e.d. Laten we alert blijven op corruptie en niet overnemen (bv met vrijwilligerswerk).
  • Laten we creatief op zoek blijven gaan naar nieuwe interventies b.v. een project i.s.m. lokale overheden en lokale hulporganisaties waarbij b.v. toeristen fiches, buttons, pennen of id uit kunnen delen, waarop gezinnen verwezen worden naar lokale hulp organisaties om hulp te krijgen bij voldoende inkomen en schoolgang. Wellicht moet het een waarde vertegenwoordigen maar …. alertheid op misbruik …
  • Laten we vooral doorgaan met opkomen voor de rechten van kinderen immers investeren in kinderen is investeren in toekomst, niets doen is geen optie!
Never give up

Renee Middel

Zie ook mijn artikelen:

Zie ook: Thinkchildsafe.org


Top artikel in december 2014, straight from the heart !!!!

Bron: https://www.telegraaf.nl

Vrijwilligerswerk: laat belang kind altijd voorop staan!

Wat je dochter gaat doen na het behalen van haar eindexamen? Een half jaar naar het buitenland, dat is helemaal zelfontplooiings-verantwoord tegenwoordig. Ze gaat vrijwilligerswerk doen in een kindertehuis in Afrika. Jouw kind dat kinderen gaat helpen. En opeens is daar de discussie: is vrijwilligerswerk met kinderen wel in het belang van de kinderen zelf? Karin van Mullem, maker van de documentaire Last Minute Weeshuis, licht haar visie toe.

“Veelvuldig is afgelopen weken het onderwerp vrijwilligerswerk met kinderen in de media geweest. Gelukkig, want het is heel belangrijk dat er zo snel mogelijk iets gaat veranderen in de wereld van het “voluntourism”. Helaas valt me op dat de discussie soms niet inhoudelijk gevoerd wordt, maar of “het vrijwilligerswerk nu wel of niet gedaan mag worden”.
In het belang van het kind

Allereerst wil ik aangeven dat ik een voorstander ben van vrijwilligerswerk in het algemeen, het is heel mooi dat mensen tijd en energie willen steken in het helpen van andere mensen. Maar juist omdat het zo”n mooie daad is, is het des te meer belangrijk dat het ook daadwerkelijk goed besteedde energie is en ook écht bijdraagt aan het doel dat we willen helpen.

Zelf heb ik een documentaire gemaakt: Last Minute Weeshuis. Hij is 13 november 2014 in première gegaan en het doel van de documentaire is om meer bewustwording te creëren over de vraag of vrijwilligerswerk wel in het belang van het kind is. De aanleiding hiervoor was dat vrijwilligerswerk met kinderen een steeds grotere trend werd, maar ook voor steeds kortere duur werd aangegaan met steeds grotere “idealen en doelen”. Iets wat helaas niet hand in hand gaat.
Vrijwilligerswerk schadelijk?

Daarnaast kwam vanuit de wetenschap steeds sterker naar voren dat het zelfs in sommige situaties schadelijk is voor de kinderen. Last Minute Weeshuis neemt je mee in deze wereld en vertelt het gecompliceerde verhaal van drie vrijwilligers op drie verschillende projecten met kinderen in Cuzco, Peru. De documentaire laat tevens de kant van de projecteigenaren en de kinderen zien. Opvallend was dat op geen van de projecten criteria worden gesteld aan de vrijwilligers.

Bovendien gaf een van de projecteigenaren aan dat er meer vrijwilligers zijn in Cuzco dan plekken waar vrijwilligers nodig zijn. Sommige kinderen hebben al honderden vrijwilligers voorbij zien komen en moeten elke week weer opnieuw afscheid nemen van iemand van wie ze eindelijk weer die liefde en aandacht kregen die ze zochten. De documentaire laat zien dat je niet zomaar “getraumatiseerde” kinderen in een geheel andere cultuur kunt helpen. Ook moet de hechtingsproblematiek niet onderschat worden.
Onwenselijke systemen van kinderopvang

Tijd dus dat het beleid van vrijwilligersorganisaties onder de loep genomen wordt en de vrijwilligers realistischer kijken naar wat ze wel en niet kunnen doen, en ook kritisch tegenover de organisaties zijn.

Opvallend vind ik alleen in de reacties in de media dat er voor- en tegenstanders optreden en de “tegenstanders” in deze discussie zich voelen aangevallen en reageren met: “het project waar ik was, is wel goed”, “goed doen mag ook al niet meer”, “het is goed voor de zelfontplooiing van de vrijwilliger” etc. Het lijkt een welles-nietes discussie te worden over vrijwilligerswerk in het algemeen.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat in onderzoeken naar vrijwilligerswerk met kinderen feitelijk naar voren komt dat de huidige vrijwilligersindustrie naast vele mooie resultaten ook veel negatieve effecten heeft op de kinderen die we willen helpen en zelfs onwenselijke systemen van kinderopvang in stand houdt of, nog erger, uitbreidt.
Het draait om hen, niet om ons

Het is natuurlijk niet leuk om te horen dat je iets heel goed bedoelt en het uiteindelijk niet goed uitpakt, maar om onze kop in het zand te steken bij deze discussie en alleen maar heel hard te roepen wat er allemaal wel goed is, lijkt me niet de gepaste reactie. Want dan draait het dus om ons, wij die denken dat ze onze hulp nodig hebben.

De discussie die zou moeten plaatsvinden, is wat er dan precies zo schadelijk is voor de kinderen? Hoe werkt hechtingsproblematiek? Hoe kunnen we wel helpen zodat het duurzaam is voor de kinderen en de families en gemeenschap eromheen? Hoe zorgen we dat het belang van het kind te allen tijde voorop blijft staan? Wat kunnen organisaties die vrijwilligers uitzenden doen om te voorkomen dat kinderen “geschaad” worden? Hoe kan ik als vrijwilliger zorgen dat mijn hulp de juiste hulp is? Kortom, hoe verbeteren we vrijwilligerswerk met kinderen en zorgen we dat het altijd in het belang van het kind is, dat al de energie en het geld dat vrijwilligers erin stoppen niet verloren gaat?

Sta daarom als vrijwilliger voorop om te zorgen dat de wereld van vrijwilligerswerk met kinderen weer om de kinderen draait en wees kritisch in wat je kunt doen. Selecteer een vrijwilligersorganisatie die het belang van het kind voorop heeft staan, ook al moeten ze daardoor af en toe een nee verkopen.

Karin van Mullem

Op de website van Last Minute Weeshuis vind je meer informatie die handvatten geven als je kind of jijzelf vrijwilligerswerk wilt gaan doen. Hier vind je ook de richtlijnen die opgesteld zijn door het Better Care Network Nederland.

Dirty tourism in Cambodia Sat, 21 March 2015 Bennett Murray and Vandy Muong

Photographers in the Kingdom don”t see eye-to-eye on who should point their lenses at human suffering

Most days, Dutch photographer Michael Klinkhamer takes clients on photography tours around Phnom Penh.

Often they stroll around the Royal Palace, sometimes they walk the gritty streets downtown.

Occasionally – and more controversially – Klinkhamer takes the amateur snappers to the old dumpsite at Stung Meanchey, where people still scavenge in the remaining rubbish six years after the city moved the dump to Choeung Ek.

“[The tourists] want to experience reality – the real life, the harsh life – because there’s beauty in it” he said.

“If you take good pictures, there you might end up with amazing photographs. It’s romance: It’s the gypsy child with the dirty face – that makes people soft.”

This type of “dirty tourism” made headlines in the UK”s Daily Mail this week, when Spanish photographer David Rengel slammed tourists for taking photos of children at Siem Reap”s Anlong Pi dumpsite.

“While I was taking photos to demonstrate the realities of child labour, I realised tourists were arriving to visit, sometimes in buses and other times in tuk-tuks, Cambodian taxis; I thought it was horrible, and it should be reported” Rengel, who declined to comment to Post Weekend, was quoted as saying to the Daily Mail.

“In that moment, I changed my point of view and instead decided to report on the practice of tourism as one of the causes of slave labour, including child labour.”

Klinkhamer said it was “hypocritical” for photojournalists to claim a moral high ground over amateurs.

“If you”re a professional photographer or a journalist, why would you be entitled to cover that for a newspaper, and not a tourist?” he said, adding that amateur photographers engage in citizen journalism by sharing their images on social media.

“Maybe because of all these tourists coming down there and photographing it and talking about it, there will be something done about it” he said.

While visiting blighted communities, Klinkhamer said he takes care to direct his clients to local businesses and NGOs working in the area.

He also has pre-existing relationships with the locals and encourages guests to mingle.

But photojournalist Thomas Cristofoletti, co-founder of the Cambodia-based Ruom Collective of journalists, said he was uneasy with amateur photographers seeking out grim situations.

“I don”t enjoy going to see people suffering – that”s not something I like to do, and I don”t understand how people could pay to have this kind of experience” he said.

Seng Savy
Former scavenger Seng Savy at his house near the old dump in Stung Meanchey. KIMBERLY MCCOSKER

While he said citizen journalism had its place, particularly during sudden situations requiring quick action, photographers should generally have professional backgrounds before attempting to navigate the ethical dilemmas of bearing witness to poverty.

“You need preparation and [to] follow some kind of ethics to be able to document the reality of a problem” he said.

James Sutherland, international communications coordinator at NGO Friends International, which works at the Anlong Pi dumpsite, said the distinction between legitimate reportage and exploitation was not always clear.

“There”s a very fine line indeed here about exploiting the people you”re supposedly trying to help by reporting the issue,” he said, adding that he has concerns about photojournalists” effects on poor communities and condemns organised tours entirely.

In one instance, Sutherland saw an image of the Anlong Pi dumpsite with exaggerated red colouring that gave the area a hellish glow. Terrible as the site may be, he found the manipulation distasteful.

“[Scavengers] are not objects, they”re not another piece in your scenario” he said.

Sutherland also said that informed consent can be tricky to obtain when children are involved.

“Children are just fascinated by the idea that someone wants to take their picture – they will have a look at it, have a laugh with it and joke about it, but they have no idea what”s going to happen with that image” he said.

Cristofoletti said that, while such ethical problems are well known among photographers, he feared amateurs would not have the professional background to make good choices.

“It’s not ethical to take pictures of minors without consent of the parents, probably something tourists don”t know” said Cristofoletti, adding that in certain instances he has opted to obscure the identities of children even with parental consent.

“You don”t need to see the faces to understand the reality – I can still try to preserve the dignity of the minor without exposing him to the public. That”s something you know because you”re professional, because you”re doing this job and you know the rules.”

At the old Stung Meanchey dumpsite in Phnom Penh, where people still pick through six-year-old refuse, scavengers expressed mild bemusement that foreigners would care to photograph their neighbourhood.

Seng Savy, a 25-year-old who works as a community seamstress from his shack next to the dump, said he would see up to 10 foreigners a day visiting the site before it closed.

“First I wondered why they came to take pictures of us, but then I realised that maybe they took pictures to show their friends in other countries the young Khmer people living in the rubbish,” he said, adding that he hoped the pictures would garner international aid.

Soung Nget, a 29-year-old scavenger, said foreign visitors were an interesting novelty.

“I have little education, and I was happy when I saw many people interested in me. They’re strange people” he said.

Authors: Bennett Murray and Vandy Muong