Tag: Contact

11 – Het gezin kapot maken

Femke vertelt verder over hoe zij Veilig Thuis blijft informeren over hoe het met James gaat en met welke psychische dreigingen en onveiligheid hij te maken krijgt.

Informatie naar veilig Thuis over het contact met James
We informeren Veilig Thuis per mail;

“Vandaag hebben wij James gesproken en gezien. Hij geeft aan dat hij tegen zijn ouders gezegd heeft niet meer te weten wanneer hij die brief naar de rechter geschreven heeft. Hij zegt daar over: “Ik praat dan gewoon een beetje grijs”.
“Ik moet opbellen naar de rechter dat het verschoven moet worden omdat school voor gaat, terwijl het van school prima kan, ik ga zo bellen dan kan ik laten zien dat ik gebeld heb.”

Ik heb James geadviseerd de brief aan school te laten zien zodat duidelijk is waarom hij op dat moment afwezig is van school.

James: “Mijn ouders doen heel erg hun best nu en maken afspraken, het gaat eigenlijk best goed nu thuis”.

Wij reageren met dat dat fijn is en dat dat is wat we uiteindelijke beogen dat het goed gaat en goed blijft gaan samen thuis.

Vervolgens vertelt James;
“Als ik bij jullie zou gaan wonen dan maak ik het hele gezin kapot, en dan worden alle banden verbroken met mij, zeggen mijn ouders.”

Wij reageren met dat het geen kwestie van kiezen is en dat zowel wij als zijn ouders veel van hem houden. Dat zijn ouders zich waarschijnlijk niet realiseren onder wat voor grote druk ze James nu zetten en dat we dat psychische kindermishandeling noemen. We geven aan het heel erg te vinden dat hij nu onder zo’n grote druk staat en herhalen weer dat het ons gaat om wat het beste is voor hem, dat het goed met hem gaat en goed blijft gaan en we gewoon contact met elkaar kunnen hebben zoals we dat tot voor kort altijd hadden.

James: “Ze zeggen nu opeens dat ze het contact met jullie niet verboden hebben maar nu even niet willen”.

James neemt het initiatief tot knuffel en zoen voordat hij vluchtig ons huis weer verlaat
James wekt de indruk onder zware psychische druk te staan, bang te zijn en dit wat puberaal stoer weg te lachen.

En nogmaals Veilig Thuis: “Wij hebben slechts het belang van James voor ogen, dat hij op een plek woont waar hij mag zijn wie hij is, en ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn, etc.
Wij zien een disbalans tussen de pedagogische capaciteiten thuis en de ontwikkelingsbehoeften van James (intellectueel, sociaal e.d..)

Opa en Oma“

De rechter en bijzonder curator
We besluiten de rechter ook te informeren over de ‘hele heisa’ en het geen James daar over verteld heeft zoals de dreiging door ouders met het verbreken van alle banden met James waarop hij ook zijn broertjes niet meer zal kunnen zien.

De rechter hoort en ziet James niet
James reageert niet op apps en Gerben gaat naar school en belt mij direct er na met een stem vol emotie.
James vertelde dat de rechter een jongeman was. Nadat hij zijn vragen beantwoord had gaf de rechter aan dat het fijn is dat het nu weer beter gaat en een bijzonder curator niet nodig is. Uiteraard zei James dat dat goed was. De rechter met aanzien zegt het en zijn moeder zit in de gang. James kent de bedreigingen van zijn ouders. Hij wil niet de schuldige zijn van het gezin kapot maken en zijn broertjes en ouders nooit meer zien. Hij wil niet dat zijn vader bij opa verhaal komt halen. James geeft aan dat we een brief van de rechtbank krijgen dat het allemaal wel mee valt. James voelt zich duidelijk erg ongemakkelijk naar opa toe en sluit af met dat hij naar de wc moet. Hij geeft opa een klap op de schouder. In zijn nieuwe (sinterklaas) jas en muts, loopt hij weg naar het toilet.

De angst regeert.
Femke vertelt verder over het contact met de rechtbank waar ze een klacht in dienen.

Rechtbank verschuilt zich achter inhoud
We ontvangen van de rechtbank een uitgebreide reactie waarin een en ander goed wordt samengevat maar toegewerkt wordt naar dat het nu eenmaal de macht van de rechter is.

“Artikel 2 van deze regeling kent een belangrijke beperking en houdt in dat u niet kunt klagen over de inhoud van een rechterlijke beslissing. Uw klacht heeft betrekking op een inhoudelijk juridisch oordeel van de betrokken rechter en daarover kan en mag ik in het kader van de klachtenprocedure niet oordelen. Dit is namelijk een beslissing die in het zogenaamde rechterlijke domein ligt. In dat domein is de rechter onafhankelijk en daar dien ik mij in mijn rol als behandelaar van klachten buiten te blijven. Desondanks heb ik uw klaagschrift voorgelegd aan de betrokken rechter. De rechter heeft mij uitdrukkelijk laten weten dat hij alle hem verschafte informatie serieus heeft genomen. Op basis van zowel de schriftelijk als mondelinge informatie heeft de rechter vastgesteld dat het de wens van James was zijn verzoek om een bijzonder curator te benoemen niet te handhaven en dat hij ook verder niets meer van de rechtbank verlangde. De rechtbank heeft vervolgens het dossier gesloten. Omdat James zijn verzoek feitelijk heeft ingetrokken is er geen officieel proces verbaal, beschikking of anderszins opgemaakt. Geen van de betrokkenen hebben derhalve een officieel stuk van de rechtbank ontvangen.”

Machteloosheid
Femke & Gerben reageren boos van onmacht en onbegrip naar de rechtbank;

“Wij willen u hartelijk danken voor uw uitgebreide reactie op onze klacht. Het is prettig te ervaren dat u de moeite heeft genomen om u te verdiepen in de kwestie die wij u voorgelegd hebben. Wij hebben echter niet de indruk dat wij geklaagd hebben over de inhoud van een rechterlijke beslissing maar juist over het ontbreken van inhoud.

Er lijkt slechts op grond van een eenvoudige juridische redenatie gehandeld te zijn. Het kind zegt dat het nu allemaal goed gaat en wil er snel van af, wat is er dan makkelijker voor een rechter om het te laten intrekken. De rechter, die onafhankelijk zou moeten zijn, volgt simpel weg wat het kind op dat moment zegt, geen gedoe met officiële stukken naar betrokkenen, geen bijzonder curator zoeken etc.…. geen extra werk. Een kind in de knel wordt naar huis gestuurd, het kind is bang voor de gevolgen van spreken, moeder zit in de wacht ruimte… Wie ziet en hoort dit kind wel? Wie komt er op voor de rechten van dit kind? Wat mogen kinderen verwachten van rechters als zij ‘de rechten van het kind’ niet begrijpen of na leven?

De signalen die wij nu nog steeds zien zijn signalen van een kind dat zijn overlevingsmechanismen versterkt en wellicht (met zijn intelligentie) uitbreid. Aangepast gedrag dat nodig is om te overleven, zich veilig te voelen en erkent te worden. Overlevingsgedrag dat een bedreiging vormt voor zijn ontwikkeling (o.a. angst, stress, onzekerheid, eenzaamheid, schaamte (voor kwetsbaarheid), zelfbeeld, vertrouwen in anderen, schoolprestaties).
Wij zouden weer diverse aanvullende voorbeelden kunnen noemen n.a.v. het stiekeme contact.

Wij laten ons door deze rechterlijke dwaling niet van ons doel afhouden. Nl. het belang van de kinderen om te kunnen wonen op een plek waar zij mogen zijn wie zij zijn, ruimte en steun krijgen om hun talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelen en contact kunnen hebben met familie en vrienden, inspraak hebben en vooral niet bang hoeven te zijn, etc.

Wij zullen andere wegen blijven zoeken opdat er ‘niet vrijblijvende hulp’ komt om de bedreiging in de ontwikkeling af te wenden of dat nu in het vrijwillig- of gedwongen kader is. Het onthouden van hulp is immers ook een vorm van kindermishandeling.
Wij zijn voornemens het handelen van de rechter hierbij in het bijzonder aan de kaak te stellen“.

Femke:

“Ook met organisaties als Defence for Children en de kinderombudsman heb ik uitgebreid gesproken maar niemand lijkt iets te kunnen of willen doen tegen Veilig Thuis en de rechter, niemand durft zijn nek uit te steken voor James, de angst regeert“.

10 – Hele heisa

Femke en Gerben nemen na 9 weken geen normaal contact meer gehad te hebben met James contact op met Veilig Thuis.

Contact James opa en oma gewenst
Femke verstuurt de volgende mail naar Veilig Thuis;

“Beste Veilig Thuis, We willen je niet van je werk houden en jullie ook niet voor de voeten lopen maar wel het volgende onder je aandacht brengen.
James heeft met ons een ‘niet gewone opa en oma relatie’. James heeft de afgelopen 14 jaren (omdat hij erg veel bij ons was) een ’bijzondere affectieve band’ met ons opgebouwd ofwel een ‘nauwe persoonlijke relatie’, die tot voor kort nog actueel was. James heeft nu 9 weken geen normaal contact meer met ons, alleen heel af en toe stiekem. Wij willen dan ook een omgangsregeling aanvragen om James zijn belangen en rechten te behartigen op familieleven. Aangezien de ouders van James het contact met ons aan James verbieden en ook met ons geen contact wensen, hebben wij de volgende vraag. Is er al bekend welke hulpverlener er in het gezin gaat en met wie wij over dit onderwerp contact op kunnen nemen? Adviseer je om rechtstreeks contact met de ouders van James op te nemen? Of heb je een ander advies aan ons?”

Reactie Veilig Thuis
“Bedankt voor uw mail, ik kan mij heel goed voorstellen dat u graag omgang wil met James. Hij is erg belangrijk voor u en u bent dat voor hem. Ten aanzien van omgang met uw kleinzoon zal inderdaad het juridisch traject ingegaan moeten worden. Het onderzoek bevindt zich in de begin fase en derhalve kan ik u niets inhoudelijks teruggeven. Aan het eind van het onderzoek kan ik u informeren over al dan niet te hebben verwezen naar hulpverlening.”

Femke vertelt dat zij vervolgens juridisch advies ingewonnen hebben en in overleg met James hem zelf een bijzonder curator hebben laten aanvragen waar bij zij een ondersteuningsbrief hebben gestuurd.

Aanvraag bijzonder curator
Betreft: Aanvraag voor iemand die op komt voor mijn belangen nu ik van mijn ouders geen contact meer mag hebben met mijn opa en oma (bijzondere curator).

Beste rechter,

Mijn opa en oma zullen hier onder het probleem uitleggen.
Ik wil graag bij mijn opa en oma wonen.
Dat heb ik al heel vaak gevraagd maar mijn ouders willen dat niet.
Ik mag nu helemaal geen contact meer hebben met opa en oma van mijn vader en moeder.
Als ik ook van u niet bij mijn opa en oma mag wonen dan wil ik in ieder geval graag gewoon contact met mijn opa en oma kunnen hebben zoals ik dat al mijn hele leven heb gehad.
Ik kan goed op schieten met opa en oma en we hebben al heel veel dingen gedaan samen en ook met andere vrienden en vriendinnen. Deze kan ik nu ook niet meer zien.
Ik hoop dat u wat voor mij kan doen,

James

Spannend
We hebben contact met James en leggen hem nog een keer uit dat hij alleen met de rechter mag praten en dat deze zal beslissen of hij een bijzonder curator krijgt. Een bijzonder curator is iemand die “jouw stem vertegenwoordigt”. James zegt : “oeh. Dan ga ik een pak kopen”. Ik geef aan dat rechters ook gewend zijn om met gewone mensen te praten. James vraagt: “Mag ik het aan Leo vertellen?” Natuurlijk je mag alles aan Leo vertellen. James: “Dan moet ik goed nadenken over wat ik daar ga zeggen”.
Ik doe er nog een app overheen: “Spannend hè, maar weet dat we je altijd zullen blijven steunen in wat jij op dit moment het beste vind voor jezelf, fijne dag en goed weekeinde, moet je nog voetballen?”

Hele heisa
James appt;
“De brief is er”
“Hele heisa”
“Straks spreek ik je wel ff”
“Ik heb nu tijd”
“De brief is er en mijn ouders willen straks praten”
“Geen idee wat ik moet doen”
“Was net aan jou”

Femke leest dit een uur later en ze appen;
Femke: “Ik ben over 10 minuten thuis”
James: “Ik ben onderweg naar een uitwedstrijd voetbal”
Femke: “Ok, naar je ouders toe eerlijk zijn hoe moeilijk dat misschien ook is, je weet dat je altijd naar ons toe kan komen, we zijn thuis”
James: “Oke”

Zorgen en twijfels
We horen niets meer van James. We zijn continu bezig met de vraag hoe het thuis gaat. We realiseren ons terdege dat wij James en zijn broertje nu ook in een nog onveiligere situatie hebben gebracht zoals Veilig Thuis dat ook al twee maal deed. Wij hebben dit wel overwogen gedaan en gezien als de minst slechte oplossing op dit moment, vertrouwende in de wijsheid van een onafhankelijke kinderrechter nu Veilig Thuis het maar laat gaan.

Blijven steunen
Femke: “Lieve James, we begrijpen hoe lastig het voor je is, maak je over ons geen zorgen, we zullen er altijd voor je zijn en blijven of je nu wel of niet contact met ons mag hebben, dikke knuffel”
James: “Awww”
Femke : “???”
James : “wat lief dat je dat zegt”
Femke ; “wat lief dat jij dat apt”
James : “ja he”
Femke : “trots op jou!”

Uit de later gevolgde klachten procedure;

Klacht:
Tijdens het onderzoek toelaten dat James verboden wordt (door ouders, gezagsdragers) contact te hebben met zijn jaren lang beschermende factoren, opa en oma, die de zorgen gemeld hebben.

Zoals in de melding is aangegeven heeft James met melders een ‘niet gewone opa en oma relatie’. James was de afgelopen 14 jaren erg veel bij melders (opa en oma waar hij 80% van zijn leven heeft gewoond) waardoor er sprake is van een ’ bijzondere affectieve band’ ofwel een ‘ nauwe persoonlijke relatie’, (hechtingsrelatie) die tot voor kort nog actueel was.

Wat zijn de argumenten om dit slechts onderwerp van gesprek te laten zijn in het onderzoek (daar gaan wij tenminste vanuit…) en zijn er geen maatregelen genomen of heeft VT aangestuurd op het nemen van maatregelen die contact tussen James en zijn opa/oma (beschermende factor) mogelijk maken en uit het stiekeme te halen. (b.v. in de vorm van omgangsregeling of – afspraken gedurende periode ) Hoe wordt dit gezien vanuit het uitgangspunt dat VT prioriteit geeft aan de belangen van kinderen. Het onthouden van dit contact is op zich al een vorm van mishandeling.

Deze werkwijze draagt er toe bij dat de bedreiging in de ontwikkeling (als gevolg van o.a. psychische mishandeling) niet afneemt maar dat overlevingsmechanismen zich verharden met alle effecten van dien op o.a. angst, stress, onzekerheid, eenzaamheid, schaamte (voor kwetsbaarheid), zelfbeeld, vertrouwen in anderen (volwassenen zijn niet te vertrouwen), lichamelijke klachten, schoolprestaties.
Naast de gevolgen op korte termijn zijn er uiteraard de zorgen voor de gevolgen op langere termijn.

Veilig Thuis verzoekt in eind gesprek geen contact meer op te nemen
Onderzoeker en gedragswetenschapper geven aan dat het gewenst is dat wij geen contact zoeken met James. Wij geven aan hem niet te zullen laten vallen en hem niet aan zijn lot te zullen overlaten. De onderzoekster lijkt verbaasd dat wij ons voor kunnen stellen dat de ouders boos zijn. We geven aan wel een afspraak te willen maken over het niet opnemen van contact tot dat de hulp is opgestart en er gesproken kan worden over omgangsafspraken. We geven aan alles te willen doen wat in het belang van James is, het gesprek aan te willen gaan, initiatieven hier in te nemen of wat zij ons anders adviseren. Aangegeven wordt dat ouders hier nog niet aan toe zijn. Wederom vraag ik mij hardop af hoelang zij deze situatie willen laten bestaan waar in de belangen van de gezaghebbende ouders blijkbaar zwaarder wegen dan die van James. We zijn inmiddels bijna een half jaar verder. We stellen voor om ons bijvoorbeeld 4 weken koest te houden en af te wachten. Onderzoekster en gedragswetenschapper willen niet concreet worden en zich niet aan afspraken binden. Ze willen zich niet verder uitlaten over vormen van hulp, tijdsduur, namen en/of nummers en dus blijft het gesprek hangen. We gaan weer de deur uit zonder gerustgesteld te zijn. Er kan van alles gebeuren maar ook niets. We hebben er wederom geen vertrouwen in.

Femke & Gerben tijdens de hoorzitting:
Wel wordt aangegeven dat het contact met ons voor James belangrijk is maar niet wordt aangegeven dat het belang van James prioriteit heeft en hoe dit opgepakt wordt. We krijgen slechts te horen ‘ ouders zijn er nog niet aan toe’. De opstelling van de ouders lijkt belangrijker dan het belang van James.

Externe onafhankelijke klachten commissie
U hebt aangegeven dat u niet hebt ervaren dat het belang van het kind als eerste overweging geldt bij VT.

De externe klachtencommissie merkt allereerst op dat het ervaren van iets voornamelijk iets subjectiefs is. Hoe iets ervaren is zegt namelijk niets over wat er daadwerkelijk is gebeurd.
Het handelingsprotocol geeft handvatten hoe te handelen en het biedt tegelijkertijd de mogelijkheid om in uitzonderingssituaties te doen wat nodig is.

U heeft tevens aangegeven dat u het kwalijk vindt dat VT u niet in de gelegenheid heeft gesteld om verantwoord met uw kleinzoon af te hechten.
Gelet op de hierboven vermelde wettelijke taken kan van VT niet verwacht worden dat zij u in de gelegenheid stellen om af te hechten.

Wel hecht de commissie er aan nog het volgende op te merken. U is in een persoonlijk gesprek medegedeeld wat de conclusie is van VT en dat is dat inschakeling van verdere hulpverlening aan de orde is.
Ook gelet op dat feit kan de externe klachtencommissie u niet volgen in uw klacht dat het belang van het kind niet voorop heeft gestaan bij VT.

Veilig Thuis:
Vanuit VT is meerdere malen aan ouders en James jullie wens besproken – en ook de reden hiervan, ook na de klachtprocedure is hier nog contact over geweest. Of ouders en/of James in willen gaan op jullie verzoek is aan hen, Veilig Thuis heeft hier geen actieve rol in.

Gerben & Femke:
“Dank voor je reactie. We begrijpen dat VT nu het onderzoek afgelopen is daar nu geen actieve rol in speelt.
Wel lijkt het ons van belang om bij de 3 maand check up na te gaan in hoeverre de thuissituatie en de door ouders opgelegde contactbreuk van invloed is op zijn gedrag (o.a. vrijetijdsbesteding) en schoolresultaten en wellicht een bedreiging vormt voor zijn ontwikkeling (vergelijk de resultaten cq ontwikkelmogelijkheden en behoeften uit het schoolonderzoek/advies van de basisschool). Kan James in deze situatie zijn wie hij is, krijgt hij voldoende ruimte en steun om zijn talenten te ontwikkelen, voelt hij zich goed en thuis, kan hij contact hebben met familie en vrienden, heeft hij inspraak en hoeft hij niet bang te zijn?
We zullen zien hoe het verder gaat, vooralsnog is het angstig stil…”

Externe Klachtencommissie
Tot slot deel ik u namens de klachtencommissie mede dat over de inhoud van een oordeel door de commissie niet wordt gecorrespondeerd.
Het spijt me u niet anders te kunnen berichten.

2008 Kind van gedetineerde ouder

Justitie cultuur vergt lange adem

Staatssecretaris Albayrak (Justitie) wil gedetineerde ouders meer mogelijkheden bieden om de relatie met hun minderjarige kinderen tijdens de detentie te onderhouden. Op die manier moet de detentieschade voor kinderen van gedetineerde ouders zoveel mogelijk worden beperkt. De maatregelen volgen op een onderzoek naar moeders in detentie, dat het Verwey-Jonker Instituut in opdracht van Humanitas in 2007 heeft gepubliceerd. Door de maatregelen voor een belangrijk deel voor alle gedetineerde ouders van toepassing te verklaren, wil de staatssecretaris ook vaders in detentie in de gelegenheid stellen het contact met hun kinderen te onderhouden (persbericht 8 mei 2008).

Natuurlijk is dit prachtig maar …

Wie staat hier nu centraal?

De gedetineerde ouder of het kind? Als het in het belang is van het kind dan is het goed dat moeders en vaders in de gelegenheid gesteld worden contact met hun kinderen te onderhouden. We moeten kinderen ondersteunen en begeleiden bij het omgaan met de harde realiteit van een gedetineerde ouder. Door het onder ogen zien van de realiteit kan het kind leren het een plaats te geven of het nu gaat om een vader die zijn boetes moet uit zitten, een moeder die drugs heeft gesmokkeld of een moordouder. Binnen hetzelfde gezin kan het ene kind gedragsproblemen ontwikkelen gedurende de detentie van een ouder terwijl het andere kind opgelucht lijkt te zijn en een ontwikkelings- spurt doormaakt.

We moeten kinderen niet onderschatten, niet doen alsof het allemaal wel mee valt, geen geheimen creëren, we moeten hen helpen de realiteit onder ogen te zien. De realiteit van bezoekruimtes mag best wat kindvriendelijker vormgegeven worden en ingericht maar het mag geen schijnvertoning worden die de realiteit ontkent. Instructies voor kindvriendelijk handelen is een prima aanzet maar houding en vaardigheden worden voor een groot gedeelte bepaald door de justitie cultuur. Voor het ene kind kan ouder-kind bezoek een prima activiteit zijn, voor een ander kan het schadelijk zijn. Gedetineerde ouders mogen nooit rechten doen gelden aan het bezoek van kinderen. Het belang van ieder kind is recht op maatwerk. Het belang van de ouder is daaraan ondergeschikt.

Waarom is nu de tijd rijp?

Waarom hebben eerdere onderzoeken en rapporten niet tot maatregelen geleid binnen justitie? Bijvoorbeeld:

  • Save the Children (1995).
  • Project van de Reclassering voor kinderen van gedetineerden zoals:
    • “Nog honderd nachtjes slapen” (1994).
    • “Hoeveel nachtjes slapen nog?” (1995-1997).
  • Het experiment “Moeders met Kinderen in gevangenis Ter Peel” (1993-1995).
  • Het onderzoek en boek van Mevr Wolleswinkel – “Gevangen in moederschap (1997).

Ook was er rond 1996/1997 al sprake van kinderbezoek op de afdeling binnen de vooruitstrevende vrouweninrichting Amerswiel.

Zie: 2008 Kind van gedetineerde ouder (verleden-heden-toekomst).

Een medewerker van de Kinderbescherming die 1 van de 5 deelnemers uit Nederland was op het congres ‘het kind en zijn gedetineerde ouder’ 10 januari 1997 te Brussel nodigde ieder die beroepshalve in het onderwerp geïnteresseerd was uit te reageren om aan te tonen dat het onderwerp weldegelijk leefde. Daarna leek het stil te blijven.  Toch gingen o.a. exodus en gezin in balans door.

Ik wens alle kinderen van gedetineerde ouders toe dat de tijd rijp is binnen justitie om samen met andere relevante betrokkenen en instanties vanuit het belang van ieder individueel kind te kijken of en hoe gedetineerde ouders meer betrokken kunnen worden bij de opvoeding en ontwikkeling van hun kinderen.


Proef “Betere Start” succesvol

Persbericht | 10-10-2011

De proef waarin moeders tijdens en na hun detentie worden geholpen met de opvoeding van hun kinderen werkt. Dat zei staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie vandaag op basis van voorlopige resultaten van wetenschappelijk onderzoek die werden gepresenteerd tijdens het symposium ‘Vrouwen in detentie’ in de Penitentiaire Inrichting Ter Peel. Investeren in kinderen van gedetineerde ouders is van belang omdat uit onderzoek blijkt dat zij een sterk verhoogde kans lopen later ook in aanraking te komen met criminaliteit. Het symposium werd bijgewoond door Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima.

Veel van de vrouwen in detentie zijn alleenstaande moeders, waardoor het effect van de detentie vaak ingrijpender is dan bij mannen.

Omdat uit onderzoek blijkt dat hun kinderen een sterk verhoogde kans lopen later zelf ook met criminaliteit in aanraking te komen, is in samenwerking met de Universiteit Utrecht in 2007 het project ‘betere start’ begonnen.

Betere start

Betere Start is gericht op opvoedondersteuning in de laatste drie maanden van detentie en daarna en gericht op moeders van kinderen tussen de twee en tien jaar. Uit de voorlopige resultaten van het onderzoek lijkt dat bij de kinderen die hebben deelgenomen aan ‘Betere Start’ de risicofactoren voor later delinquent gedrag afnemen. Ook nemen de gedragsproblemen van deze kinderen af. Bij kinderen die niet hebben deelgenomen nemen deze problemen en factoren juist toe. Tot nu toe hebben 113 moeders en 168 kinderen deelgenomen aan het onderzoek. Medio 2012 worden de definitieve resultaten verwacht.

Betere Start richtte zich in eerste instantie op het effect bij de kinderen van gedetineerde moeders. Tijdens de proef is echter gebleken dat er mogelijk ook sprake is van een vermindering van recidive bij de moeders. Naar dit effect zal nader onderzoek worden gedaan.