Tag: Bang

14 – Ouders checken alles

Femke vertelt verder over de stiekeme contacten na zo’n 3 a 4 maanden na de melding;

Opa brengt James weer met de auto naar school. James praat honderd uit over van alles en nog wat, van de hak op de tak, priet praat. Bij doorvragen begint hij snel weer ergens anders over en vertelt oppervlakkig over de voetbal, dat het goed gaat thuis en dat het huiswerk op de riggel komt.

De triestheid druipt er vanaf James vertelt dat hij koude handen heeft met fietsen. Zijn vader gaat als eerste weg dus pakt dan zijn handschoenen. In zijn loyaliteit verklaart James het gedrag van zijn vader. Desgevraagd geeft James aan dat zijn vader weer een paar keer dronken is geweest. Ze hebben nog niets van Veilig Thuis gehoord en dat vinden zijn ouders ook wel vreemd. James ruikt. James vertelt hard te sparen voor het zeilkamp in de vakantie want als het niet goed met ons komt dan wil hij het zelf kunnen betalen. James vertelt dat vader woorden gebruikt in verkeerde betekenissen. James geeft aan dat zijn ouders weten dat hij af en toe contact met ons heeft, hij gooit wel alles weg want de ene keer is het goed maar de volgende keer weer niet … Opa geeft over het gesprek aan: “De triestheid druipt er vanaf”.

Schaatsbaan Oma haalt James weer op. We lopen over het zebrapad en James trekt mij aan mijn mouw i.v.m. de fietsers. Er ligt een broodje en cola voor James klaar. Het gesprek gaat in het begin ongeveer voort als in de ochtend. Desgevraagd vertelt James niet naar de ijsbaan te zijn geweest omdat zijn vader geen kaartjes had gekregen van zijn werk. In zijn loyaliteit verklaart James het gedrag van zijn ouders. We weten allen hoe de kinderen voorgaande jaren genoten op de ijsbaan en weten dat de ouders dit nu ook kunnen betalen. Het kost ouders te veel moeite om de belangen van de kinderen voorop te stellen. Onmacht.

James blijft hopen dat het goed komt James vertelt over een boek waar hij erg enthousiast van is en die hij aan het lezen is. “Het is wel sciencefiction maar er staan ook mooie dingen in zoals dat mensen kunnen veranderen.” James vertelt er van overtuigd te zijn dat mensen kunnen veranderen (en bedoeld ws zijn ouders) en heeft in het boek gelezen dat dat kan zoals de seizoenen ook veranderen van winter in lente. Als ik vraag aan James wat hij zou willen dat wij nu zouden doen, geeft hij het volgende aan.

James vindt dat we eerst moeten mailen naar zijn ouders en voorstellen weer contact met elkaar te hebben. Bijvoorbeeld eerst telefonisch of wellicht met iemand er bij. We moeten zeggen dat we dit nooit hebben gewild en dus wellicht het fout hebben gedaan. We moeten aangeven dat we willen proberen te blijven helpen. James heeft het over dat we allemaal onze wonden moeten likken en het langzaam weer opbouwen. James benadrukt dat we niet moeten zeggen dat je gaat helpen maar dat je zal proberen te helpen. Het is alsof hij droomt dat het weer goed komt. Ik geef aan dat ik het met opa ga bespreken. James zegt dat het misschien met de komende vakantie dan al weer goed is.

Computer spelen James vertelt verder dat hij op een karakter van zijn vader WOW mocht spelen. Ze vonden het beiden geweldig om dit samen te doen. James had iets voor zijn vader gewonnen.

Huuuh? Is dit de vader die bij ons aan tafel herhaaldelijk zijn zorgen uit sprak over het veelvuldig computergebruik van zijn zoon? James vertelt vervolgens dat hij misschien wel politicus wil worden of schrijver. En vervolgt met dat vader diep in zijn hart graag met opa (zijn vader) wil praten. Vader is boos omdat vader aan opa dingen vertelt zou hebben in vertrouwen, die opa nu gezegd heeft. Op de vraag waar dat dan over gaat geeft James aan dat niet te weten. Ik vertel over de nieuwe buren en deze kent hij inderdaad nog van de basisschool.

Ouders checken alles Opa brengt James weer naar school en heeft het gevoel dat het niet goed gaat. Maandag is ws ook het lastigste moment na het weekeinde thuis. James geeft aan niet naar de verjaardag van zijn nichtje te zijn geweest omdat hij kattenharen heeft en er dan niet in mag. Dit klinkt als dat James de boodschap van de ouders uit loyaliteit over neemt. We vragen ons af of James mogelijk nu snel uit school naar huis moet om Jos op te vangen maar in het gesprek met James vertelt hij daar niets over.

James geeft aan een hoog cijfer te zullen hebben voor een bepaald vak en voor een ander vak het hele weekeinde te hebben moeten leren van zijn vader. We weten niet meer goed hoe we de uitspraken van James moeten lezen. Is het loyaliteit naar ons dat hij aan geeft goed te leren ? Of is het zijn vader die druk zet en weer veel preekt ? Opa vertelt dat hij volgende week James niet kan halen en brengen i.v.m. werkafspraken. Door het gedrag van James wat voort komt uit het loyaliteitsconflict (…niet zich zelf kunnen zijn, inschattingen maken, liegen, draaien e.d. …) is het gevoelsmatig niet fijn geeft opa aan. Dit kennen we en hebben we bv ook in de tuin gezien vroeger toen hij met vriendjes speelde en fantasie verhalen vertelde als werkelijkheid…en zo contact kwijt raakte, gepest werd later e.d.

App. bericht van James; “Ouders checken alles”

Gerben vraagt in het eind gesprek met Veilig Thuis wat de aanleiding kan zijn dat James sinds twee weken geleden ongeveer aan geeft dat alles weer gecontroleerd wordt. Hier krijgen we niet echt antwoord op. We geven aan dat James zich richt op de uitslag en afspraken die vandaag gemaakt worden door Veilig Thuis met ouders over hoe het verder moet. James hoopt dat “ieder zijn wonden gaat likken”, “ het weer wordt zoals hier voor”, “iedereen kan veranderen, zoals de seizoenen”.

App bericht Dan appt James volstrekt onverwachts naar opa: “Ben je toevallig thuis vandaag?” Even later naar oma: “Is opa thuis vandaag of zijn jullie ergens heen?”

Als we reageren dat we in de middag thuis zijn en het leuk vinden als hij langs komt krijgen we het volgende antwoord; James: “nee laatmaar ik kan niet.”

Het zit ons niet lekker. We maken ons zorgen. Wat gebeurd daar achter de voordeur? Opa denkt dat wellicht niet James maar vader deze appjes schrijft. Het maakt ons van slag. Ik probeer het nog eens maar we weten niet meer of we nu met James of zijn vader appen. We worden er gek van.

Ook bij ons regeert de angst, we maken ons zorgen, we willen James niet in een nog lastiger pakket brengen, wat moeten we nu wel of niet doen, we zijn bang en willen het niet nog lastiger maken voor James. Wat is wijsheid? Wat is in het belang van James?

Femke: “Niemand die zijn nek uit durft te steken voor James in jeugdland. Wellicht is James later een van de volwassenen die op staat en probeert het tij te keren voor de vele kinderen die opgroeien in onveiligheid, niet gezien worden en vergeten worden.”

13 – Achter de voordeur

Klacht:

Bij melder beschikbare informatie en ervaring (ook achter de voordeur) wordt niet benut bij het proces van ‘samen sterk maken voor een veilig thuis’.

De gegeven informatie bij het adviesgesprek en melding zijn uiteraard beperkt. Toch wordt er in korte tijd veel gezegd. Gezien ook klacht 9 is het voor ons de vraag of deze informatie niet verdwijnt gedurende de wachttijd en het wisselen van medewerkers. Aangeboden is meer informatie te geven aangezien wij een jarenlange ervaring hebben met het gezin en een van de weinigen waren die regelmatig (ook onverwachts) achter de voordeur kwamen. Ook is aangegeven dat er al eerder een melding gedaan is bij het toenmalige AMK ( door oma Tina) en wij het AMK destijds betrokken hebben toen MEE de gevraagde ondersteuning niet gaf. De ‘window dressing’ van ouders is blijkbaar voor professionals moeilijk te doorzien. Hoe wordt de beschikbare informatie die VT wel heeft maar die niet in het dossier zit mee gewogen in het onderzoek ? Bijvoorbeeld de informatie uit het netwerk die wel besproken is met VT maar waarop geen melding is gevolgd op advies van VT i.v.m. het veiligheidsrisico ? Bij de melding hebben wij gewaarschuwd voor ‘het mooie buitenkant verhaal’ dat er zal volgen op de melding.

Waarom benut – en duidt VT – de langdurige kennis en ervaring ook in het (niet professionele) netwerk/systeem niet om de aard en ernst te bepalen?
Daar kan men ook informatie en voorbeelden ophalen rond b.v. dat het kind het nooit goed kan doen, ouders onvoorspelbaar zijn in hun gedrag, ouders niets ondernemen met kinderen, er geen vriendjes mee naar huis genomen worden, het kind gepest is, kleding en verzorging, tandarts e.d.… Bij ons kwamen vele van dit soort voorbeelden van de afgelopen maanden maar ook van de afgelopen jaren weer voorbij in onze herinnering en bij het zien van foto’s. Maar ook informatie die wellicht de felle reactie van de ouders mede kan verklaren en in een intergenerationeel perspectief kan zetten. Zwijgen over wat je weet is het meest pijnlijke voor kinderen maar ook voor omstanders.

Door de werkwijze bij VT is er (in ieder geval in de gemelde situatie) een groot risico op onvolledigheid van informatie, missen van informatie en onvoldoende kunnen duiden van (zorg)signalen waardoor patronen niet herkend worden en VT op het verkeerde been gezet kan worden. Het lijkt van de buitenkant dan wellicht alsof en niets aan de hand is, maar achter de voordeur, en achter het masker van overlevingsmechanismen gaat de mishandeling gewoon door en blijft het niet veilig thuis.

Veilig Thuis;
Informatie van bij het gezin betrokken personen wordt naar mening van melders onvoldoende betrokken bij het onderzoek. Melders geven aan dat hun kleinzoon langere tijd bij hen in huis heeft gewoond, tot de zomer toen hij naar het middelbaar onderwijs ging. Dat maakt dat zij mogelijk meer dan andere melders betrokken zijn en zij andere verwachtingen hebben gehad ten aanzien van de terugkoppeling die zij konden verwachten gedurende het onderzoek door VT. Door VT worden alle mails, post en telefoontjes serieus genomen en voor zover relevant opgenomen in het dossier. Er wordt echter tot nu toe niet bij nieuwe informatie steeds een bevestiging gestuurd. Dit punt is inmiddels besproken binnen VT en de afspraak is dat bij aanvang van het onderzoek duidelijk naar melders wordt gecommuniceerd wat er met hun informatie – in welke vorm dan ook ontvangen – gebeurt, hoe deze informatie wordt verwerkt en wanneer zij al dan niet een expliciete ontvangstbevestiging zullen ontvangen. VT is van mening dat dit door klagers aangebrachte punt terecht is, zeker indien het melders betreft die zoals in dit geval meer dan gebruikelijk het geval is, betrokken zijn bij het kind of de kinderen. Dit is ook tijdens het klachtgesprek al aangegeven bij klagers. Inmiddels is dit punt in het werkproces aangepast.

Gerben en Femke:
Aangegeven wordt dat wij mogelijk meer dan andere melders betrokken zijn en daarom wellicht andere verwachtingen hadden dan andere melders.
Wij gaan er vanuit dat Veilig Thuis altijd maatwerk levert vanuit uitgangspunt 1 van het handelingsprotocol : prioriteit bij belangen van kinderen.
Dus mochten wij meer dan de gemiddelde melder betrokken zijn bij de kinderen dan is het aan Veilig Thuis om de bejegening en het onderzoek in het belang van de kinderen daar op aan te passen.
Of wel de suggestie wordt gewekt dat het protocol geen ruimte geeft aan VT voor maatwerk, terwijl dat met uitgangspunt 1 al weerlegd is. Ook bijvoorbeeld de uitgangspunten 8 systeemgericht en 9 eigen kracht en sociaal netwerk geven VT ruimte voor maatwerk.

Veilig Thuis:
“Allereerst wil ik jullie danken voor de uitgebreide feedback die geheel terecht is.
In de overstap naar een nieuwe organisatie ben ik zoekende naar de juiste werkwijze bij klachten, omdat de formele houding zoals ik deze heb aangeleerd inderdaad niet langer passend voelt, ik kan me heel goed voorstellen dat jullie hier met verontwaardiging op hebben gereageerd.
Jullie feedback is dan ook perfect getimed – ik grijp de gelegenheid aan om een verandering door te voeren.

Wij hebben een goed gesprek gehad en daar zijn goede punten uit naar voren gekomen.
Met het team heb ik inmiddels stil gestaan bij het effect van een melding doen en wat je als melder nodig hebt daarna. Dat een ontvangstbevestiging het minimale is maar dat je dus ook mensen moet laten weten wat er wanneer met hun informatie gebeurt. Omdat mensen melden omdat ze zorgen hebben over iemand die ze kennen en ze melden omdat ze deze mensen willen beschermen tegen meer verdriet en pijn en hun verbetering gunnen.
Ook hebben we het gehad over het belang van het betrekken van het netwerk bij onderzoek. Het plan van aanpak van een onderzoek gaat altijd via de gedragsdeskundige, deze zal hier ook extra op gaan letten.

Het gesprek wat wij hadden was zonder de onderzoeker – achteraf vraag ik mij af hoe verstandig dit was omdat er op inhoud nog vragen voor jullie zijn die ik onvoldoende kon beantwoorden.
De vragen die jullie nu nog hebben snap ik en kunnen ook grotendeels beantwoord worden; ik ben aan het zoeken naar de goede weg hierin. Ik zal nu een poging op papier doen; als jullie nog een gesprek willen dan kan dat – dat hoor ik dan graag.

Gerben & Femke:
Tijdens het klachtgesprek werd niet duidelijk hoeveel contact er geweest is met het gezin en kon niet worden weerlegd dat er in de periode vanaf de melding (bijna 4 maanden) met James slechts 1 telefoongesprek is geweest (toen hij wilde weglopen) en 1 individueel gesprek (waarvan het verslag zonder akkoord van James op de deurmat viel). Graag zouden we transparantie willen rond het aantal en soort contact momenten met het gezin tijdens het onderzoek. We begrijpen dat over de inhoud niets gezegd kan worden vanwege de privacy. Wellicht helpt dat onze indruk weg te nemen dat het onderzoek zich richt op de buitenkant, of wel dat gene wat de ouders aangeven en de kinderen laten zien aan aangepast (overleving)gedrag, in plaats van op de belangen van de kinderen en hetgeen er achter de voordeur plaats vindt aan o.a. bedreiging, intimidatie en manipulatie. Wij hebben hier diverse voorbeelden van aangeleverd gedurende het onderzoek.

Veilig Thuis:
Onderzoeker heeft herhaaldelijk James op de app. gehad en hem zoals bekend telefonisch en eenmalig in persoon gesproken. James is in het contact met onderzoeker open geweest.
Vader heeft inzage in het dossier gevraagd en gekregen. Inclusief het verslag van het gesprek met James, wat niet gezien was door James. We letten altijd heel erg op de formulering in het dossier als het gaat om verslaglegging van kinderen, wetende dat een slecht gekozen formulering kinderen kan schaden wanneer het door ouders wordt gelezen.
Met ouders is herhaaldelijk emailcontact geweest, twee maal telefonisch contact en eenmaal persoonlijk.

Gerben & Femke:
Als ik in het gesprek met onderzoeker en gedragswetenschapper vraag of er ook interactie tussen ouders en kind geobserveerd is dan wordt er ontwijkend gereageerd en wordt verwezen naar de opgevraagde info van school e.d. Waar uiteraard niets over gezegd mag worden. De onderzoekster geeft aan dat het nog wel een goede suggestie was geweest van de leidinggevende om op huisbezoek te gaan of ons als informanten te raadplegen. De gedragswetenschapper reageert hierop door aan te geven dat een huisbezoek natuurlijk altijd een toevalligheid is. Het kan net een gezellige boel zijn thuis als je er onaangekondigd komt. En als je aangekondigd komt is alles op orde. De onderzoekster geeft aan dat zij natuurlijk ook wel snapt dat er af en toe verhaaltjes verteld worden. Dus, vragen wij ons hard op af, doen jullie maar geen huisbezoeken en komt niemand meer achter de voordeur?

Conclusies Veilig Thuis
VT is van mening dat er een aantal punten van verbetering zijn ten aanzien van proces en bejegening. Dit is ook al in gang gezet en wordt als werkwijze gehanteerd. Wat betreft het inhoudelijk onderzoek blijft VT van mening dat er met inachtneming van de wettelijk verplichte handelingsprotocollen gehandeld is“.

Externe onafhanklijke klachten commissie:
Voor wat betreft uw klacht over het beperk aantal face-to-face contacten binnen het onderzoek met de gezinsleden en de interactie binnen het gezin achter de voordeur en uw klacht dat VT onvoldoende heeft onderzocht wat het verbieden van het contact tussen u en uw kleinzoon voor gevolgen heeft merkt de commissie het volgende op.

Als gevolg van de privacy wetgeving is het de commissie noch u bekend welke contacten en/of onderzoeken er daadwerkelijk hebben plaats gevonden. Alleen de direct betrokkenen-het gezin- hebben daar zicht op en zij hebben geen toestemming gegeven hieromtrent mededelingen te doen of stukken te overleggen.
De externe klachtencommissie kan dit punt van de klacht dan ook niet beoordelen.

Femke:

“De angst regeert, ook deze commissie durft zich niet uit te spreken, bizar systeem”

Angst regeert

Externe Klachtencommissie
Tot slot deel ik u namens de klachtencommissie mede dat over de inhoud van een oordeel door de commissie niet wordt gecorrespondeerd.
Het spijt me u niet anders te kunnen berichten.

12 – Ik ben gek

Femke blijft praten en vertellen over de volgende contacten met James.

Contacten met James
Ik app met James en we maken een afspraak om bij school even in de auto te kletsen. Het was een relaxed gesprek waarin James aan geeft dat het niet gegaan is zo als verwacht maar dat het wel goed gaat met hem. James vertelt dat er iemand met hem en zijn ouders komt praten. James vertelt dat zijn ouders erg hun best doen maar het nog niet goed gaat. Zo zeggen ze bijvoorbeeld dat hij heel erg veel kan nadat ze hem net een hele preek hebben gegeven.

Ik zie het beeld nog voor mij van die prekende ouders die maar door gaan en door gaan, dat hij beter moet opletten, toch niet luistert, ze het al zo vaak gezegd hebben e.d. En james die er verstijfd bij zit en alles langs zijn lichaam af laat glijden en vader het afsluit met; “Heb je dan helemaal niets meer te zeggen?” Destijds hadden we hier ook al advies over gevraagd bij school en de huiswerkbegeleiding maar niemand die onze hulpvraag oppakte.

Pedagogische vaardigheden sluiten niet aan bij ontwikkelingsbehoefte
James geeft aan dat hij straks graag wil werken als hij 15 jaar is, ook in de vakantie. Dat mag niet want hij moet mee met zijn ouders. “Mijn moeder zegt dat ik het toch niet vol houd en dan maar langer moet sparen. Ik wil zelf dat bepalen”.
James geeft vervolgens aan het niet prettig te vinden als ouders zeuren over appjes met meisjes, meisje uit de klas en zijn vriendin van de zeil week. Hij heeft dit al eerder aangegeven bij zijn ouders.

School sluit niet aan bij James
James vertelt bang te zijn voor de remedial teacher op school. Omdat hij een paar keer niet was geweest zegt de remedial teacher dat ze haar tijd beter kan besteden aan mensen die gemotiveerd zijn. James legt uit dat zijn ouders willen dat hij naar bij les gaat. James vindt het zonde van zijn tijd. Ze hebben hem opgegeven zonder overleg. James vervolgt dat ook de mentor vindt dat James maar veel op school moet zijn om daar zijn huiswerk te doen, daar kan hij dan vragen stellen. “Maar verder helpen ze mij niet”, vervolgd James.

James zijn zelfbeeld wankelt
Dan zegt James : “ik ben gek, laatst zei ik ook zo maar … en de hele klas dacht dat ik gek was … soms begin ik te praten en dan weet ik niet meer waar het over ging … concentreren, concentreren, concentreren … zeg ik dan tegen mij zelf … ook op de fiets praat ik in mij zelf”. Ik probeer hem gerust te stellen en vertel hem dat dat monologen zijn en dat daar niets geks aan is.

Wij blijven James steunen en proberen bij hem aan te sluiten
Ook vertel ik James dat ik het jammer vindt dat er niet meer met hem gesproken is en dat ik dat niet goed vindt van Veilig Thuis en school en dat ik hoe dan ook zal kijken of er toch niet iemand is die wel gesprekken voert met James en het gezin en waarmee we kunnen kijken of we elkaar toch af en toe kunnen zien en spreken. Ik geef aan dat ik het zal blijven proberen en ik niet weet hoe lang dit gaat duren. James geeft aan graag in de vakantie bij ons te willen zijn.

James geeft aan dat hij verwacht dat het uiteindelijk wel goed komt, als hij ouder is kan en mag hij meer zelf bepalen. James zegt :”papa zijn haatgevoelens naar opa zijn zijn zaak”.
Ik vertel dat we binnenkort met vakantie gaan en dat de vrienden met de meiden weer komen. Ik geef aan dat het voor ons lastig is of wij nu wel of niet een appje kunnen sturen, of dat voor hem belastend is of niet. James geeft aan dat het af en toe wel kan in de vakantie, niet te vaak, vaak heeft hij het geluid toch uit, vaak verwijderd hij apps op het toilet.

James is bang en onzeker
James rijdt de volgende dag met opa mee naar school. “Je hebt jezelf weer overtroffen” zegt James als ze langs de tuin rijden. Opa en James keuvelen over van alles en nog wat. James heeft slechts 1 gesprek gehad met Veilig Thuis. Als opa suggereert dat er misschien nog wel meer gesprekken komen zegt James: “Oh dan moet ik goed bedenken wat ik eerder gezegd heb en dat het hetzelfde is anders gaat mijn vader weer uit zijn dak en wordt boos”. Opa geeft aan dat een verhaal nooit hetzelfde is en geeft daar voorbeelden van.

James geeft aan verder weinig te doen en de deur niet uit te gaan. Opa en James praten nog wat over de bijles en opa probeert uit te leggen dat James het ook kan om draaien en bij een onvoldoende naar de docent kan gaan en om hulp vragen daar waar het onvoldoende was (i.p.v. gewoon huiswerk maken op school waarbij je vragen kan stellen). Opa vertelt dat wij een gesprek hebben binnenkort met Veilig Thuis omdat wij het slecht vinden dat hij zo weinig ondersteuning heeft gehad. Met een kus op opa’s wang gaat James de school in.

James is bang
Als opa James weert ophaalt van school gaan ze nog even langs ons huis alvorens James weer op zijn fiets naar huis gaat. James had gevraagd om een schooltas die nog bij ons in de kast lag en krijgt deze mee. James loopt rond in huis alsof hij scant of alles er nog is. Hij voelt zich niet op zijn gemak en gedraagt zich angstig alsof hij bang is dat zijn vader elk moment binnen kan stappen.

We missen elkaar
Dan volgen er weken met af en toe apjes heen en weer en blijkt James de activiteiten met onze vrienden met de meiden en boys erg te missen. Hij vraagt ons aan te geven dat hij niet mag van zijn ouders en dat er problemen zijn.

James: “Ik vind het zo jammer dat ik niet kan/mag komen”
Oma: “Ja dat snappen we James, wij missen jou ook, maar wel fijn dat we nog kunnen appen …”
James: “Dat is wel mooi”.


Pankow Training &ZOW Natascha Pankow – 4. Huiselijk Geweld: Hersenreactie