Tag: Aanklacht

01 – Zwijgen verbreken

Het begon met een praatje op straatFemke, de postbode, wist dat ik iets met jeugdhulp deed. Ze vroeg mij wat ik er van vond dat ieder zich verschuilt achter bureaucratie en privacy, iedereen doorschuift naar de ander en elkaar afdekt en niemand zijn nek durft uit te steken waardoor vele kinderen vergeten worden. Ik vraag Femke wat zij precies bedoeld. Vervolgens vertelt Femke een schokkend verhaal uit de rauwe praktijk van jeugdland. Ik beloof haar dat ik het voor haar zal opschrijven en onder de aandacht zal brengen. Ik zie dat als mijn morele plicht. Omdat ik het eigenlijk niet kan geloven, vraag ik haar of ik een aantal stukken mag zien en lezen. Achter een wir war van normen, waarden, gevoelens en emoties liggen feiten, fotoboeken, papieren, brieven, mails, apps e.d.

AanklachtFemke vertelt dat zij het zwijgen wil doorbreken en de ervaringen van haar man Gerben en zichzelf onder de aandacht wil laten brengen omdat ze niet kan begrijpen dat er enerzijds zoveel aandacht is voor het verbeteren van de situatie van kinderen, maar aan de andere kan het stil blijft en er niets lijkt te gebeuren. Het lijkt er op alsof de angst regeert en niemand zijn nek durft uit te steken. De rechten van kinderen delven het onderspit als het gaat om de macht van de gezagsdragers en de angst bij de omstanders. Omstanders uit het netwerk zoals familie, vrienden, buren maar ook de professionele omstanders o.a. huisarts, kinderarts, consultatie bureau, schoolarts, leerkrachten, rechters, hulpverleners, verpleegkundigen, (systeem)therapeuten e.d.. En op de radio hoor ik dan van alles voor bij komen, vertelt Femke, zoals de spotjes van Veilig Thuis waarin een meisje aangeeft dat haar papa zo sterk is dat hij een gat in de deur kan slaan. De kauwgombalbel actie van de TaskForce Kindermishandeling. De kritische signaleringen van de kinderombudsman. Het manifest Kring van Veiligheid ‘huiselijk geweld te lijf’ etc….Ondanks deze politieke drukte en buitenkant van initiatieven, beleid en PR blijven er nog veel vergeten kinderen. Kinderen achter de voordeur, kinderen die niet gezien worden, kinderen waar naar niet geluisterd wordt.

De wereld is niet maakbaarIk vertel aan Femke dat jeugdland niet kan voorkomen dat er kinderen mishandeld worden en gedood. Maar het gegeven dat de wereld niet maakbaar is mag geen excuus zijn voor de vele kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Afhankelijke kinderen die het zelf maar uit moeten zoeken achter de voordeur met hun verantwoordelijke gezag dragende ouders. Daarom wil ik Femke graag helpen om haar ervaringen te delen met het grotere publiek.

Wij hebben geleerd te zwijgenFemke vertelt dat ook zij met haar man Gerben onderdeel zijn gaan uitmaken van het verhullende systeem van het afdekken van kindermishandeling. We willen immers allen dat het goed gaat en aansluiten bij het positieve. Kinderen horen thuis en wij ondersteunen eigen kracht. Ook wij wilden dat het goed zou gaan met de kinderen in het gezin, vertelt Femke. Als het weer even beter ging verscheurde ik mijn krabbels over de pijnlijke dingen die wij nu weer mee gemaakt hadden, vervolgt Femke. Wij keken niet terug maar vooruit en probeerden de beelden op ons netvlies te vergeten. We probeerden door de jaren heen onbewust het patroon te ontkennen.

Beschermende factor Femke vertelt verder dat zij en haar man jaren lang voor een groot deel de verzorging en opvoeding van James op zich genomen hadden. Niet zomaar natuurlijk maar omdat er forse gezinsproblemen speelden. Als van nature schoten wij te hulp. We verbaasden ons er wel over dat omstanders zoals kinderarts, huisarts, consultatiebureau, school e.d….vrij wel niets deden voor de kinderen in dit gezin. Dit terwijl het duidelijk was voor een ieder dat er meer hulp nodig was voor de kinderen. De ouders hielden dit nadrukkelijk af. James maakte deel uit van ons leven, vervolgt Femke, is perioden wel 5 dagen/week bij ons geweest, hij ging mee naar vrienden (met kinderen) en familie. We hebben een boekenkast vol voorgelezen voor het slapen gaan. Hij haalde met opa zijn zwemdiploma’s, leerde fietsen en haalde zijn diploma computervaardigheden. Er ontstond een nauwe hechte affectieve vertrouwensband. Na 14 jaren op eieren te hebben gelopen verbraken de ouders het contact toen wij ook met school onze zorgen hadden gedeeld en kwam het uiteindelijk toch zo ver dat wij een melding hebben gedaan bij Veilig Thuis, aldus Femke.

Veilig ThuisVeilig Thuis is de organisatie waar per 1 januari 2015 het Steunpunt Huiselijk Geweld en het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) zijn ondergebracht. Femke geeft aan dat ze dachten dat er na de melding eindelijk ondersteuning zou komen voor het gezin. Wij maakten ons meer zorgen nadat we de melding hadden gedaan bij Veilig Thuis dan er voor. Femke vertelt dat zij zich af geserveerd voelden als een overbezorgde opa en oma.

Rechten van kinderenIeder kind is er één en heeft het recht om op een plek te wonen waar hij mag zijn wie hij is, ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn.

KlachtenFemke en Gerben hebben het er niet bij laten zitten en zijn de klachten procedure ingegaan. Femke geeft aan dat zij klachten hadden over de handelswijze van Veilig Thuis zowel op procesmatig vlak, bejegening en inhoud. De klachten op proces matige vlak werden wel erkend. De klachten over bejegening werden ter harte genomen, al bleven deze klachten bestaan gedurende het proces. De klachten over inhoudelijke beslissingen werden ontkent en afgedekt met privacy. Veilig Thuis speelde een essentiële rol bij de door ouders opgelegde contactbreuk tussen James en ons. Femke geeft aan dat VT deze vorm van kindermishandeling ondersteunde. De klachten procedure leverde op dat er in het laatste gesprek is aangegeven dat er hulpverlening zou komen voor het gezin. Dat was wat wij beoogden met de melding, vertelde Femke. Echter het onthouden van het recht op ‘familie life’ en het toestaan dat het contact met ons als hechtingsfiguren en beschermende factor voor James verbroken werd is door veilig Thuis niet opgepakt. Sterker nog er werd zichtbaar dat binnen de werkwijze van Veilig Thuis de privacy en rechten van gezagsdragers (of wel de vinken) gaan boven het belang van het kind (de vonken). Ook de externe onafhankelijke klachten commissie heeft nadat het erg onder de indruk was tijdens de hoorzitting een en ander afgedaan na 8 weken met onbegrip; er is toch hulpverlening gekomen, waarom klagen opa en oma dan nog over de handelswijze van Veilig Thuis?

Femke vervolgt:“Wij horen van VT, gemeente, klachten commissie e.d.. dat wij begrip moeten hebben voor het feit dat zij niets zouden kunnen doen. Het enige waar wij op dit moment nog begrip voor op kunnen brengen zijn mensen die zich in willen zetten voor de belangen van James (en zijn broertjes), die de rechten van het kind prioriteit geven en hun nek uit durven te steken, die angst onder ogen durven zien en zich niet verschuilen achter veerkracht, privacy etc… Mensen die Gerben en mij uit willen leggen dat James in deze situatie kan zijn wie hij is, voldoende ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed voelt thuis, contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn etc… Waar zijn die mensen?”

Kind als eerste overwegingFemke hoopt met het onder de aandacht brengen van haar ervaringen een bijdrage te leveren aan het ten uitvoer brengen van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind en de bedoelingen van de nieuwe jeugdwet die is ingegaan op de transitie datum 1 januari 2015.

Femke: “ik kan de wereld en de mensen niet veranderen, maar wel kan ik alle omstanders een spiegel voor houden, opdat ik mij zelf ’s avonds nog in de ogen kan kijken”.

Ik pak een paar kleine stukjes uit het hele verhaal van Femke en maak er een vervolg verhaal van onder de titel ‘Angst regeert’. Liefhebbers kunnen er achter nog stukken uit de klachtenprocedure lezen.

Klik op Afbeelding

2008 Seks als wapen

Seks als wapen is een verhaal dat voort komt uit diepe verontwaardiging

Op het moment dat de patronen van mensenhandel zichtbaar werden in 1998 en aan de kaak gesteld zijn, werd seks als wapen ingezet om de aandacht af te leiden van het criminele vrouwenhandel netwerk. Pas toen ik in 2012 het boek ‘de fatale fuik’ van H. Werson las, begreep ik dat mensenhandel in die tijd rond 1998 nog amper op de kaart stond bij politie en justitie.

Men was niet in staat om het grotere verband te kunnen te zien, terwijl dat verband wel aangegeven is. Men was dus ook niet in staat om het aan te pakken en kwam niet verder dan prostitutie en vermeende ontucht. Lees hier onder het verhaal over gedetineerde vrouwen, mensenhandel en het op het verkeerde been zetten van politie en justitie door de inzet van seks als wapen.

Emotions

Verontwaardiging over de wijze waarop er gereageerd is op aanklachten van criminele vrouwen nadat mensenhandel zichtbaar werd. Het geeft een persoonlijk beeld van gedetineerde vrouwen die slachtoffer kunnen zijn van mensenhandel maar ook als criminele vrouwen gehuld achter een ‘masker van slachtofferschap’ SEKS ALS WAPEN gebruiken.

De schade is met geen pen te beschrijven, velen blijven achter, gevangen in woede en angst. Na de korte verhalen van Ada, Zilla, Eva, Mulaz en Kaïn volgt de samenhang en ontknoping in het verhaal van Abel.

ADA

De deur valt met een klap in het slot. Zware voetstappen klinken door de gang. Het is weer een man in’t blauw die nachtdienst heeft. Luikjes gaan één voor één open en klappen weer dicht. Controle ronde. Hij komt dichterbij.

Ik hoor zijn voetstappen op de trap. Lichtelijk aangeschoten komt Oom Piet mijn huiskamer binnen vallen. Oom Piet aan wie ik zoveel te danken heb. Oom Piet die al mijn verhalen heeft aangehoord.

Oom Piet die er was als ik hem nodig had. Is er eigenlijk wel iemand die mij beter kent dan Oom Piet? Ik zet een pot koffie om de aangeschoten man wat te ontnuchteren. Ik probeer hem wat te kalmeren. Hij is dronken en behandeld mij als een beest. Wat heb ik verkeerd gedaan?

Ik ben bang en als een robot doe ik wat hij zegt. Ik doe het. Waarom heb ik het gedaan? Het is zo goor. Ik heb het gedaan. Ik was bang. Ik kon niet anders.

Er loopt een onbekende man in’t blauw rond. Hij stelt zich keurig aan iedereen voor. Wat lijkt hij charmant, sympathiek en aardig. Hij heeft voor iedereen een luisterend oor. Hij is behulpzaam bij vragen, hij is sussend als de vrouwen kibbelen. Wat een innemende man.

Alleen ik weet wat er achter een dergelijke mooie buitenkant zit, ik heb het meegemaakt. Ik zal er voor zorgen dat het hem hier niet lukt. Ze zijn allemaal het zelfde. Hij zal boeten.

Ze zijn zo charmant, je gaat ze vertrouwen. Het lijkt een echte vriend, een steun en toeverlaat. Alle ellende hebben ze van je gehoord en ze kennen je daardoor beter dan wie dan ook.

Maar dan, op een onverwacht moment dan komt zijn ware aard te voorschijn. Hij zet je onder druk, je moet alles voor hem doen, hij neukt je van voren en van achteren, je moet likken en zuigen en hij knijpt in je borsten als hij in je klaar komt.
Ze zijn allemaal het zelfde.

En die arme vrouwen weten het niet. Ze zitten hier opgesloten en zijn blij met een degelijke aardige man in’t blauw. Ze genieten van zijn aandacht en zwijmelen weg met een complimentje.

Ze zitten opgesloten en zijn bang dat hij niet meer zo aardig zal doen als zij zeggen dat zij die blik in hun bloesje niet echt op prijs stellen. Ik haat die mannen, ze zullen boeten en bloeden voor alles wat zij mij aangedaan hebben.

Een aantal cellen verder hoor ik de zachte geluiden.
Een man in’t blauw praat met een buitenlandse vrouw.
Ze praten en lachen en af en toe hoor ik vreemde geluiden.

Hij is toch al zeker 15 minuten bij haar op cel. Zij zegt dat ze hem Spaans leert. Daar trap ik natuurlijk niet in.

Als kind nam mijn moeder mij mee als zij ging werken. Ik vond het prachtig en keek m’n ogen uit naar die prachtige satijnen kleden, de ruches, kantjes, het mooie rode licht.

Ik hoorde mijn moeder ook telkens weer vragen;
“Wat zal ik je leren, Frans, Italiaans en weet je hoe Eskimo’s het doen?”
Soms moest ik spelen in een grote, diepe kast waar mijn poppen lagen en een hoek was waar ik kon gaan slapen.

Er zaten hele kleine gaatjes in de deur en daar gluurde ik vaak door om te kijken wat voor lessen mijn moeder gaf. Soms mocht ik ook maar zo weer uit de kast. Mijn moeder noemde dat een vluggertje en snel verdiend. De man lag dan wat op mijn moeder te schudden, trok zijn broek weer aan en ging weg.

Mijn moeder moest soms ook hele rare dingen doen en dan snapte ik gewoon niet meer hoe het nu zat met die armen en benen. Ze was dan hartstikke lenig, het leek wel circus. Soms moest ik mee spelen van m’n moeder.

Dan gingen wij ziekenhuisje spelen en moesten we samen voor de man zorgen. Mijn moeder was de dokter en ik de zuster en zij zei wat ik moest doen. Ga het worstje maar even schoon wassen. Proef eens of het worstje schoon is? Ga het worstje maar likken alsof het een ijsje is.

Het knakworstje werd bijna altijd een grote leverworst. Eén keer had ik net het knakworstje in mijn mond en toen werd het zo snel een grote leverworst dat mijn lippen helemaal uitscheurden.

Toen ik groter werd gingen we ‘strandjutten’. De mannen gingen dan op zoek naar een parel tussen mijn benen. Mannen houden van die parels en vinden het lekker om er aan te zuigen en te likken leerde mijn moeder mij. Ik heb nooit begrepen waarom ze vervolgens die worst tussen mijn benen staken.

Als die mannen het leuk vonden dan trakteerden ze op slagroom. Prachtig gezicht was dat als je de slagroom er uit zag spuiten. Maar meestal zag je het niet want dan deden ze de slagroom in moeders mond of tussen haar benen. Dan kreeg ik altijd van die fantasieën dat die man midden in de kamer stond en slagroom spoot en door langzaam rond te draaien de hele kamer witte.

Spaans leren, nou daar trap ik niet in.
Die vrouwen moeten beschermd worden, ze weten het niet.
Ik zal ze redden. Men moet het weten. Ik zal het onder de aandacht brengen.
Ik wil slaappillen. ‘s nachts word ik malend wakker. Alles komt steeds naar boven.

Ik wil vergeten. Ik wil verder met mijn leven. Morgen heb ik een afspraak met de dokter. Zou de dokter het allemaal ook weten wat hier gaande is. De dokter zal ook wel in het complot zitten. Misschien schrijft hij wel pillen voor waardoor die vrouwen niet eens weten wat ze met hen doen.

Het was vreselijk toen mijn dochter vertelde dat ik gewoon erbij in bed lag als zij met oom Piet moest vrijen. Hij deed iets in mijn koffie en dan was ik moe en ging naar bed. Tegen mijn dochter zij hij dan, nu je moeder al slaapt moet jij mij in slaap spelen.

Je moeder vindt dat prima want kijk ze blijft gewoon lekker slapen. Er knapte iets bij mij toen mijn dochter mij dit vertelde.

Die dokter zal ook wel de abortussen doen. De vrouwen worden natuurlijk soms zwanger en dan moet dat probleempje opgelost worden. Ik moet dit naar buiten brengen, men moet weten wat hier gaande is. Ik moet zorgen dat het op houd, de vrouwen moeten beschermd worden. Het moet stoppen. Ik haat ze. De mannen moeten gestraft worden. Ze zullen boeten. Ik ga er wat aan doen.

Twee vrienden van Kaïn zijn bij mij geweest. Ik heb ze alles verteld. Alles wat ik hier hoor en zie gebeuren tijdens de nachtdienst, laatst op die cel verder op, de medeplichtigheid van de dokter, alles!

Oom Piet hield alles bij in zijn agenda. Hij had een ingewikkelde code waarmee hij alles noteerde. Hij kon daarin precies zien wanneer hij voor het laatst bij je was geweest, wat er was gebeurd en wat voor een cijfer hij jou er voor gaf.

Dat zullen ze hier ook wel doen. Ik hoor ze soms lachen in het kantoor. Ben jij al bij cel nr. Q geweest? Als jij het nu met haar doet dan ga ik naar die ander. Het klikte niet zo tussen mij en haar, het verliep nogal stroef, misschien kun jij het eens proberen.

Ik zal de bewijzen krijgen. Het papier waar ze het allemaal op bij houden. Een moment van onoplettendheid en ik haal het uit hun kast. Ik zal ze krijgen. Ik zal ze pakken. Ze gaan er aan die klootzakken. Ik haat ze!

Laatst werd er weer eens iets georganiseerd. Meestal is dat wel een leuke onderbreking van de sleur. Het was een muziek avond. Ik stond aan de grond genageld. Eén van die smeerlappen in’t blauw was vlak voor mij weer bezig.

Hij mag niet eens dansen op een dergelijk feest van ons. Mulaz en een andere buitenlandse vrouw gingen verleidelijk en uitdagend met hun onderlijf rond hem en tegen hem aan staan dansen. Tot mijn stomme verbazing beantwoorde hij hun dans en ging mee doen.

Daar stond die man in’t blauw tussen twee kronkelende vrouwen in. Iedereen kon het zien. Het was duidelijk aan die geile blikken dat ze al eerder seks met elkaar hadden gehad.

Die arme Mulaz weet natuurlijk niet dat het eigenlijk niet mag maar nu weet iedereen het. Nu is het voor iedereen duidelijk, iedereen heeft het gezien, hij gaat voor de bijl. De hele wereld zal het weten in wat voor kloten wereld wij leven.

Even later voerden twee vertrouwenspersonen een stukje op met één van de vrouwen die bekend staat als top hoeren madame. Verleidelijke teksten, obscene gebaren en opwindende geluiden. Ongelooflijk dat ook zij hierbij betrokken zijn, ongelooflijk dat ze hieraan mee doen en het goed keuren.

Met Eva praatte ik nog even aan het einde van de muziekavond. Arme Eva heeft eerst enkele maanden op een speciale afdeling gezeten. Je mag daar heel erg weinig en wordt al snel in een isoleercel geplaatst.

Je ziet bij Eva nog de littekens waar zij zich zelf gesneden heeft. Eva heeft vast ook veel meegemaakt in haar leven. Ik probeerde uit Eva te krijgen wat zij wist van de misstanden hier. Zij was zichtbaar aangedaan en bang toen ik er met haar over begon. Ook zij was bang van die zware voetstappen in de nacht.

Ook zij krijgt veel medicijnen van de dokter. Ook zij heeft het gezien op de muziek avond. Die nacht na de muziekavond heeft zij gevraagd aan de mannen in’t blauw om in de isoleercel te mogen slapen. Zij weet het ook.

Ik sta die avond heel lang onder de douche en probeer alle viezigheid te vergeten, mij schoon te krabben, het weg te spoelen.
Ze gaan er aan. Ik maak ze kapot.

ZILLA

Een klop op mijn deur. Sleutel in het slot. De deur gaat open. Een man in’t blauw zegt dat Abel mij wil spreken. Wat nu weer, ze zitten me voortdurend op mijn hielen. Ze lijken steeds strakker te worden, ze lijken mijn ruimte steeds meer in te perken. Ze jagen spoken na. Vriendelijk sta ik op, glimlach en steek mijn hand toe en begin een praatje over het weer en hoe geweldig ik het vind dat de baas persoonlijke contacten onderhoud. Ik wordt afgekapt en Abel begint een eenrichtingsgesprek.

Abel beweert dat er geruchten rondom mij de ronde doen, dat het afgelopen moet zijn, dat ik scherp in de gaten gehouden wordt. Bij de portier heeft er iemand vragen over mij gesteld. Als ik vraag of hij ook geld gestort heeft wordt er ontkennend geantwoord.

Ik probeer aan Abel uit te leggen hoe moeilijk het voor mij is om vanuit deze inrichting mijn zaken te regelen. Dat ze mijn geld niet willen brengen als ik er om vraag, dat het voor mij ook niet makkelijk is.

Abel is een koude en een harde en zegt dat hij verantwoordelijk is voor de orde, rust en veiligheid en dat mijn zaken hem niet interesseren. Ik voel mij alleen en onmachtig. Weer moet ik er achteraan bellen. Ze moeten gewoon luisteren als ik hen vraag wat te doen. Zij hebben hun huidige leventje aan mij te danken. Wat denken ze wel niet.

Hoe langer ik hier zit, hoe eigenwijzer zij worden. Als ik straks weer vrij ben dan zullen zij het weten en dan zal ik met ze afrekenen. Ik zet het ze betaald. Met mij valt niet te spotten.

Ik moet een telefoontje regelen en druk op de bel. De man in’t blauw komt vragen wat er is. “Ik vind het heel vervelend dat ik je moet lastig vallen en ik weet dat het geen beltijd is maar je weet dat ik grote zorgen en problemen rondom mijn kinderen heb.

Die oudste is helemaal uit de ban gesprongen en ik moet nu de jeugdhulpverlening bellen om toestemming te geven voor een tehuisplaatsing. Ik moet echt even bellen.” Met zachte hand leid ik hem waar ik heen wil.

Het is prachtig om het steeds weer voor elkaar te krijgen, om ze te bespelen, om ze voor mijn karretje te spannen, ze te manipuleren, te beïnvloeden. Ik bepaal het maar geef hen het gevoel dat ik afhankelijk van ze ben.

Straks bezoek.
Ik moet er goed uitzien. Het wordt een belangrijke bijeenkomst. Ik ben benieuwd wat hij van ze vindt. Eigenlijk weet ik het al wel, hij valt voor deze types. Ik zal ze nog even inpraten, voorbereiden, op hun gemak stellen.

Ze mogen best een beetje brutaal en uitdagend doen, dat wint hem wel op. Zal hij ze al wat kunnen vertellen over hun families in het buitenland? Ik heb ze beloofd dat hij deze maand hun familie geld toe zal laten doen komen.

Het loopt gesmeerd. Mulaz vertrouwt mij volledig. Laatst kwam Mulaz vragen of zij net als Pia ook mee moest werken aan de bezoeken zonder toezicht en met de mannen naar bed moest. Ik heb haar gerustgesteld want natuurlijk hoeven zij geen dingen te doen die zij niet willen.

Wij willen hen immers alleen maar helpen, helpen met werk na de gevangenis, helpen door de familie financieel te ondersteunen. Wij willen gewoon helpen want het is toch vreselijk dat deze arme onschuldige vrouwen vast moeten zitten alleen maar omdat zij hun kinderen en familie wilden helpen voor de ondergang.

Alleen maar omdat zij probeerden familie en kinderen te helpen en te redden en daarom voor één keertje een vliegreisje gingen maken. Vele vrouwen hebben al ongemerkt allerlei landsgrenzen gepasseerd waar zelden vrouwelijk personeel aanwezig was om hen te fouilleren.

Dat dit nu een keertje mis ging wil niet zeggen dat wij ze laten vallen. Natuurlijk niet. Wij willen slechts het beste voor hen, wij willen nog steeds hen helpen. Wij kennen vele mensen en kunnen voor een baantje zorgen b.v. als dienstmeisje, kinderoppas, kapster, grimeur, secretaresse, in de horeca of bij een folkloristische dansgroep of een choreografisch ballet.

Ik hoop maar dat hij tijdens het bezoek ook weer wat spul mee neemt. Het is hier zo ongelooflijk saai. Het zou zo heerlijk zijn om weer eens iets te drinken, te roken of te snuiven. Een maand geleden is mijn oudste zoon gesnapt tijdens het fouilleren.

Hij mag er twee maanden niet meer in. We bellen nu veel en lang. Het is gewoon het risico wat wij samen nemen. Een half jaar geleden had hij het in de schoentjes van Jamie gestopt. Toen hij voor de telefoon vertelde dat hij nieuwe schoentjes met Jamie had gekocht en dat deze mogelijk nog pijn deden en misschien even uit moesten tijdens het bezoek begreep ik het meteen.

Toch wil ik dit niet meer, ik wil niet dat Jamie hier voor gebruikt wordt. Ik wil af en toe samen met Jamie in mijn armen ‘berend botje’ kunnen zingen. Een jaar geleden heb ik met mijn tranen geprobeerd om de beslissing van Abel ongedaan te maken. Mijn urine controle scoorde positief en dat betekende een disciplinaire straf maar ook enkele maanden uitsluiting van het kinderbezoek.

Maar als moeder zal ik natuurlijk nooit drugs gebruiken, als moeder zal ik het voorrecht hier om mijn kind op de afdeling te ontmoeten niet verspelen, ik zweerde op mijn kinderen, ik zou mijn kinderen nooit iets aan doen. Het was alsof Abel dwars door mij heen keek, het mocht niet baten.

Het bezoek verliep voortreffelijk. Hij zag meteen wat in ze en gedroeg zich als een charmeur, een geboren playboy. Ze zagen er dan ook perfect verzorgd uit en gedroegen zich zoals wij af gesproken hadden. Lief, gehoorzaam, behulpzaam maar ook een tikkeltje brutaal.

Natuurlijk had hij een paar kanttekeningen, de ene was wat aan de dikke kant en de andere moest nog wat op gang geholpen worden. Natuurlijk draag ik daar zorg voor. Ik ben benieuwd of hij al wat geld voor hen gestort heeft.

De deuren gaan weer open en het duurt niet lang of ze komen naar mijn kamer. Mulaz duwt snel de gedane arbeid onder mijn bed. Twee gaan er voor mij koken en de ander help met het opruimen en schoonmaken van mijn cel.

Ze zijn mij dankbaar voor mijn zorg en hulp en vertroetelen mij, ik geniet er van. Ik verlang naar het moment dat ik vrij kom en mijn bankrekening in Zwitserland kan omarmen. Ik loop even langs Ada. Het is een zeer vreemde vrouw die van alles in haar schild voert.

Ik wil weten waar zij mee bezig is. Het schijnt dat zij papieren gestolen heeft met gegevens over ons allemaal. Ik wil dit van haar over kopen want mijn zaken zullen door een zodanig gestoorde niet doorkruist worden. Ze is helemaal bezig met seks en boos op alles en iedereen.

Ze denkt dat de hele wereld haar wat aan wil doen. Ze vecht tegen alles en iedereen. Ze heeft vele contacten binnen het gedetineerden circuit en de pers. Misschien moet ik maar gebruik van haar maken en haar wereld en aanklachten mede gebruiken om de aandacht van mij af te leiden. Het is natuurlijk een prachtig middel om het systeem uit elkaar te spelen en te ontwrichten.

Ook bij kaïn en de vertrouwenspersonen is er zeker een voedingsbodem te vinden voor de verhalen van Ada. Zij heeft de verhalen en aanklachten, ik het geld en samen hebben we een breed netwerk aan contacten. Samen vinden we zeker nog twee handen vol vrouwen die bereid zijn mee te doen.

Er zijn voldoende beschadigde vrouwen die wij in het spoor kunnen zetten, waar we op in kunnen praten, die we kunnen beïnvloeden. Er zijn genoeg vrouwen die het geld hard nodig hebben. Ik ben overtuigd van mijn kwaliteiten, persoonlijkheid en charme en weet dat ik iedereen kan overtuigen van mijn goede inborst.

Zowel Ada, Eva, Mulaz en ik blijken contact te hebben met de vertrouwelijke informatieve persoon ofwel de VIP. Als ik met Ada praat dan blijkt dat wij dezelfde visie hebben. Deze VIP kunnen wij heel eenvoudig voor ons karretje spannen.

Hij geniet van onze verhalen en lijkt meer en meer te willen horen. Als je iets nieuws verteld dan geeft hij precies aan of hij het eerder heeft gehoord of niet en de verbazing, herkenning en verontwaardiging spuit uit zijn oren. Eerlijk gezegd denken wij dat het ook ergens anders begint te spuiten.

EVA

Opgesloten, alleen en onmachtig zit ik nu hier. Ik ben blij dat Vip bij mij gekomen is en aangeboden heeft om met mij te praten. Dankbaar maak ik gebruik van zijn aandacht en warmte. Als er één met je is, wie zal dan tegen je zijn? Wekelijks spreken wij elkaar en langzamerhand heb ik bijna mijn hele levensverhaal aan hem verteld.

Over de scheiding van mijn ouders. Het schrikbewind van de vriend van mijn moeder. De vernederingen, het schoppen en het slaan. Maar eigenlijk was dat het ergste niet. Veel meer last had ik nog van zijn seksuele toenaderingen. Hij vond mij slordig en vies. Hij ging mij wassen over het hele lichaam, langzaam en langdurig tussen mijn benen.

Als mijn moeder er ‘s avonds niet was dan hoorde ik zijn voetstappen op de trap. Hij kroop bij mij in bed, hij rook en snuffelde aan mij en zei dat hij mij wel schoon zou likken. Vervolgens moest ik ook hem schoonlikken en uit zijn pik het vuil weg zuigen. Op een gegeven moment sprong fikkie de hond op het bed en ook de hond deed mee. Ik probeerde door de hond naar voren te duwen zelf naar de achtergrond te schuiven.

Soms lukte dit en ging hij helemaal op in zijn spel met de hond. Vip begrijpt mij goed en vroeg altijd door over hoe ik mij voelde, wat hij deed en wat dat bij mij opriep, wat ik bij hem moest doen … Vip is te vertrouwen.

Al snel kreeg ik een vriend en bij hem thuis voelde ik mij veel prettiger dan bij mijn moeder en haar vriend. Hij had hele lieve ouders. Toch had ik al snel kunnen weten dat dit niet goed was. In één van de eerste weken wilde hij met mij naar bed. Ik wilde dit nog niet maar hij drukte zijn zin door en verkrachte mij terwijl zijn ouders gezellig beneden in de huiskamer zaten met een kopje koffie. Ik durfde niets te zeggen.

Met zijn moeder kon ik goed opschieten, het was een gezellige, lieve, warme vrouw. Ik wilde haar geen verdriet doen en mocht bij hen inwonen toen ik het thuis echt niet meer vol kon houden. Ze was echt als een moeder voor mij. Zij zag de blauwe plekken niet die haar zoon mij bezorgde.

Ik durfde niet te vertellen wat hun zoon mij aandeed. Hij hield er ook nogal vreemde fantasieën op na en wilde de meest gekke voorwerpen bij mij naar binnen stoppen. Als ik protesteerde dan bond hij mij vast, verkrachte mij of zette mij op de binnenplaats.

Vip was zo lief voor mij toen ik opeens vreselijk moest huilen toen ik hem dit vertelde. Ik huilde uit in zijn armen en voelde de bolling in zijn broek. Vip is natuurlijk ook maar gewoon een man. Was ik Vip maar eerder tegen gekomen in mijn leven.

Op een gegeven moment bleek ik zwanger te zijn. De tijd van de zwangerschap ging redelijk goed al was ik voortdurend erg bang dat hij het kind iets zou aan doen. Daardoor was ik natuurlijk ook meegaander waardoor hij minder vaak boos was. We gingen in een eigen huis wonen en even leek het alsof wij toch een normaal gezin konden vormen.

Maar voordat mijn dochter 1 jaar werd begon het weer. Hij ging veel met zijn vrienden op stap, dronk veel en als hij dan thuis kwam moest ik voor hem klaar staan. De mishandelingen werden steeds erger. Mijn huisarts vroeg mij op een gegeven moment hoe ik het voor mijn dochter zou vinden als zij mij eenmaal doodgeslagen aan zou treffen.

Hij gaf mij informatie over vluchthuizen en ik ben een paar keer met mijn dochter gevlucht. Steeds weer ging ik toch weer naar hem terug. Een kind heeft toch ook een vader nodig? Mijn vriend had spijt en begreep dat hij moest veranderen en beloofde hulp te zoeken.

Als ik hem dan weer na enkele weken zag, dan zag ik dat mooie in die man waar ik verliefd op geworden was en voelde ik de hartstocht weer opkomen. Vip begreep dat ik toch weer steeds terug ging en vond het niet mijn eigen schuld.

Op een dag zei Vip tegen mij dat hij van Ada gehoord had dat ik ook weet van alle misstanden die hier plaats vinden. Hij zei dat hij nu begreep waarom ik mijn levens geschiedenis zo uitgebreid aan hem verteld had. Hij zei dat ik toch wist dat ik hem kon vertrouwen. Hij zei dat hij wilde dat ik nu ook vertelde wat er hier allemaal gebeurde en of dat ook met mij gebeurde en door wie. Ik schrok van de serieuze en dwingende toon en de wijze waarop hij mij aan keek.

Ik wilde Vip niet verliezen en vertelde hem wat ik van de andere vrouwen gehoord had en wat ik in de brieven gelezen had die ze aan elkaar schreven. Hij ging maar door over wat ik gezien had en wie wat bij mij gedaan zou moeten hebben. Ik genoot van zijn zorg en aandacht en vertelde hem wat hij wilde horen. En weer huilde ik uit in zijn armen.

Ik beloofde aan Vip dat ik alles aan Abel zou vertellen. Maar later toen ik alleen op mijn cel zat kreeg ik spijt van die belofte want ik wilde eigenlijk geen leugens vertellen. Ik overlegde met verschillende mensen wat ik nu toch moest doen. Ik kon Vip overtuigen dat ik het niet wilde.

Abel kon immers niet toezeggen dat er geen actie ondernomen zou worden n.a.v. wat ik te vertellen had en tevens was ik bang dat het weer slechter met mij zou gaan en dat ik weer naar de speciale afdeling toe zou moeten. Ik dacht dat ik er van af was maar op een gegeven moment toen ik een afspraak had met Vip zat ook Abel daar en dwong Vip mij alles te vertellen. Alles wat hij horen wilde.

MULAZ

In een vreemd land met een vreemde taal waar zij heg noch steg weet zit Mulaz opgesloten. Zij is er ingetrapt en dacht geld te kunnen gaan verdienen in een dansgroep totdat bleek dat zij striptease shows moest dansen om zich vervolgens te prostitueren. Haar schulden liepen op, no Play no Pay. Ze werd ongewenst en ongepland zwanger van een klant.

Maar zij hielpen haar en haalden haar kind weg om het in een veilige en goede omgeving op te laten groeien. “Komt in orde kind, dat fiksen wij, geen probleem.”

Door één keer over te vliegen met drugs in haar lijf dacht zij van haar schulden af te komen en meteen af te komen van die mensen die haar onder druk zetten. Nu zit ze hier alleen, opgesloten, in een vreemd land. Bang dat die boze en machtige mensen haar hier zullen vinden en opzoeken.

Bang om weer onder (financiële) druk gezet te worden. “Je bent gepakt, de drugs is weg en heeft ons niets opgeleverd.” Bang voor haar familie. “We zullen nu je dochter in moeten zetten opdat de schulden ingelost kunnen worden.

Je broer wilde niet mee werken en die hebben we helaas in elkaar moeten slaan. Weet je dat je moeder ernstig ziek is. Je begrijpt toch wel waarom oom Karel doodgeschoten is.” Bang om bedreigd te worden. “Je snapt natuurlijk wel dat je diep bij ons in de schulden staat en als je niet mee werkt, weet je wat je te wachten staat. Wij hebben foto’s en video’s die wij naar jouw geboorteland kunnen sturen.”

Mulaz is eenzaam en bang en durft met niemand echt over haar problemen te praten. Ze doet haar best en merkt dat dat prettig is en ze gewaardeerd wordt omdat ze haar werk goed doet, mee helpt met activiteiten en niet mee doet aan de ruzies tussen de vrouwen.

Er zijn aardige personeelsleden maar je weet niet meer wie je kunt vertrouwen. Mulaz houdt de boot af. Gelukkig is Zilla er, een soort van ‘big mama’ die met bemoederende zorg naar de problemen en de zorgen van de vele vrouwen luistert en hen troost en hulp aan biedt. Zo benaderde ze ook Mulaz en helpt en troost haar.

Zilla vertelt haar hoe ijverig ze Mulaz vindt en hoe goed het is dat ze het geld wat zij verdiend aan haar arme familie opstuurt. Zilla vraagt of ze meer geld op zou willen sturen en dat ze dat bij haar kan verdienen als zij voor Zilla klussen doet zoals b.v. boodschappen, koken en schoonmaken.

Mulaz grijpt dit aanbod met beide handen aan en is blij dat zij deze aardige wijze vrouw mag helpen en dan ook nog wat extra geld krijgt. Een paar maanden later verteld Zilla dat zij zeer tevreden is over Mulaz en dat zij vrienden heeft, een soort groep van ‘mensen voor mensen’ die haar kunnen helpen aan werk straks en die ook de familie in het geboorteland kunnen ondersteunen. Mulaz kan tijdens het bezoek kennis maken met de vrienden van Zilla.

Kaïn

Kaïn zit achter zijn bureau en neemt het nieuwste inventarisatie onderzoek door. Zijn handen gaan door zijn haren naar zijn oren. Zijn oren voelen aan als hete rode kolen. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd. Zijn blik glijdt langs zijn gulp. Dit is onvoorstelbaar.

Het is onvoorstelbaar wat er aan de hand is bij zijn broer Abel. Het is Sodom en Gomorra. Kaïn ijsbeert enkele minuten rond in zijn kantoor maar blijft tot de conclusie komen dat hij in moet grijpen, ook al is het zijn broer.

Arme weerloze vrouwen die misbruikt worden op een manier die hij in zijn diepste fantasie niet zou kunnen bedenken. “Ik heb de plicht om zorg te dragen voor de veiligheid van de aan mijn broer toe vertrouwde vrouwen en de openbare orde daar.”

Lang geleden was ik gaan biechten. Ik vond het vreselijk zo eerlijk te moeten zijn. Maar ik wist dat het moest. Het was een hete zomer en ik ging naar het strand om een verfrissende wandeling te maken. Met mijn sokken en mijn schoenen in mijn hand liep ik tussen de zee en de prachtige blote lijven in. Schitterende borsten in allerlei soorten en maten, geweldige billen.

Ik liep door en door en durfde bijna niet om mij heen te kijken. Opeens merkte ik hoe moe ik werd van al dat snel wandelen. Ik bedacht dat het goed was om even te ruste. Als ik ging zitten kon ik ook rustiger om mij heen kijken en genieten van al dat moois. Ik zocht een plekje, trok mijn overhemd uit en ging in het zand zitten.

Prachtige vrouwen lagen om mij heen, ik voelde mijn broek knellen. Vlak bij mij lag een groepje van ongeveer vijf vrouwen te praten, te lachen en te drinken. Op eens hoorde ik uit het groepje iemand roepen of ik ook een biertje wilde. Ik durfde eerst niet te kijken maar het was echt gericht tegen mij. Ik wist niet wat te doen.

Maar niet reageren durfde ik ook niet dus ik pakte mijn schoenen, sokken en overhemd en ben bij hen gaan zitten. Ik dronk bier. Zij telden mijn borstharen. Zij voelden de bolling in mijn broek. Zij gaven mijn bolling ruimte en meer kan ik er niet over zeggen … het was onvergetelijk, ik vond het heerlijk … Ik heb gebiecht. Nooit heb ik er met iemand over gepraat. Ook de vrouw met wie ik nu al jaren getrouwd ben, heb ik er nooit iets over verteld.

Maar wat ik hier lees, dat is vulgair, dat is ongelooflijk. Bordeel. Het is bij mijn broer, ik moet ingrijpen, ik kan niet anders. Ik heb het weekeinde nog om rustig te bedenken wat wijsheid is. Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Het doet denken aan die ernstige zaken zoals b.v. Finkensieper en Jolanda in Epe. Het is een vreselijk drama. Maar eigenlijk is het ook geweldig om dit boven tafel te krijgen.

Het zal goed zijn voor mijn carrière. Ik zal geprezen worden omdat ik de signalen van gedetineerde vrouwen serieus genomen heb. Het is een zaak en ik zal het afmaken. Iedereen die kan helpen de zaak rond te maken moet gehoord worden. Iedereen die de aanklachten wil ondersteunen en bekrachtigen wil ik zien. Alleen daar moet menskracht en geld ingestoken worden, het maakt niet uit hoeveel het kost. Het kwade moet uitgebannen worden, hiermee kunnen wij scoren.

Looft God, looft hem overal.
De dominee begint met zijn preek. Aan de overkant zitten die stellen die vreemd gaan met elkaar. Ach vreemd, iedereen weet er immers van. Toch raar dat iedereen het weet en zij gewoon vroom in de kerk het ‘onze vader’ belijden. Rechts zit dat keurige gezin met al die stijve vlechtjes. Ik vraag mij wel eens af wat er om gaat in een dergelijk gezin met een zodanige stijve, koude buitenkant.

En daar zit dat sociale gezin met die pleegkinderen. Nu zit er weer een gekleurde jongen bij, het zal wel een asielzoeker wezen. En die dochter die lijkt wel rechtstreeks uit de kroeg te komen. De dominee raakt op dreef en krijgt de kerkzaal in zijn macht. Is het nu toeval dat hij over Sodom en Gomorra begint?

Sodom en Gomorra lijkt ver weg maar ook weer zo dichtbij. Mijn ouders zouden zich omdraaien in hun graf als zij zouden weten met wat voor zaken ik nu bezig ben. Ik heb een goede zorgeloze jeugd bij hen gehad. Het standaard huisje boompje beestje verhaal. Na de middelbare school rechten gestudeerd en langzaam maar zeker op geklommen.

Mijn gezin lijkt op het gezin waar ik uit kom, rustig kabbelend privé leven. Mijn vrouw tennist, ik golf en de kinderen hockeyen. In het weekeinde discussiëren we over de politiek, met een goed glas chablis.

Het is soms zo onvoorstelbaar om te bedenken wat er in criminelen omgaat …
Maar ja, het is mijn vak. Misschien is het wel juist goed dat ik beschermd leven heb. Ik blijf het van daaruit helder zien. Ik houd afstand. Maar wat ik nu lees. Zelfs de leidinggevenden weten het en doen niets.

Meegesleept in de verloedering of blindemannen in de poel van verderf. De zaken in de aanklachten geven voldoende reden om actie te ondernemen ook al zijn er geen aangiftes van seksueel misbruik.

Toch lijken er ernstige feiten in het geding. Als maar 10 % van de aanklachten waar is dan is ingrijpen nog gerechtvaardigd. De aard van de feiten en de specifieke situatie dwingen mij tot diep ingrijpen. Het is ongelooflijk maar ik kan niet anders. Ik, Kaïn, zal een aanval doen op zijn broer. Mogelijk dat het leidt tot broedermoord. Het recht moet zegevieren. Er zullen mensen opgepakt moeten worden en velen verhoord worden.

De dominee leest Leviticus 19.15.; Gij zult bij het rechtspreken geen onrecht doen; gij zult de arme niet begunstigen en de aanzienlijke niet voortrekken; op rechtvaardige wijze zult gij uw naaste berechten.

ABEL

Als Abel thuis kom in het blauwe huis wordt een brief overhandigd. Kaïn heeft een actie gepland en deze is al gestart. Als verdoofd staat Abel in de hal. De eerste die hij tegen kom zit als verlamd achter zijn bureau en het enige dat hij uit kan brengen is; “het is niet te geloven … “. Even verder zitten een aantal mensen bij elkaar. Het is ijzig stil. Er begint iemand te huilen. Men laat het begaan.
Wat wordt deze mensen aangedaan? Wat gebeurt er hier in vredesnaam?

Kaïn heeft er een aantal van het bed gelicht en zal velen gaan verhoren de komende dagen. Iedereen is van slag, kijkt als verdoofd voor zich, blikken van anderen worden ontweken. Ongeloof en verbijstering.

Gedachten van “zou het dan toch?:” worden ogenblikkelijk gedomineerd door herinneringen. Is dit nu de zwarte schaduw zijde van jarenlange intensieve ontwikkelingen die geleid hebben tot een uniek vooruitstrevend blauw huis?

Natuurlijk vinden wij elkaar niet allemaal even aardig, natuurlijk heeft een ieder zo zijn voorkeuren maar dit wens je niemand toe, dit gaat te ver. Mensen willen op hetzelfde moment helemaal niets, en alles tegelijk zeggen. De verontwaardiging over de door Kaïn gehanteerde methode is een rode draad.

Het is hectisch, Kaïns mannen stromen binnen, mensen worden gehoord, men verzoekt om opvang, roosters worden aangepast, herinneringen komen naar boven, privé pijn wordt geraakt.

De verhoren worden zeer verschillend ervaren. Trillend van woede en verontwaardiging, geen hap gaat er door zijn keel, hij stamelt “ze breken je af”.

“Ze leggen je woorden in de mond en ontkennen dat vervolgens.
Ze suggereren van alles”.

“Maar hoe komt het dat sommige van uw collega’s in eerdere verklaringen het tegendeel hebben gezegd?” “Dat kan toch niet zo zijn?” vraagt hij zich met tranen in zijn ogen hardop af. “En altijd heb je het beste met ze voor, je slooft je uit om de dingen zo snel en goed mogelijk voor ze te regelen, en dan krijg je dit, wat een tyfus wijven!”

Medelijden, machteloosheid … wat hebben ze met deze man gedaan?

Eén van Kaïns mannen wil iemand spreken; “die mevrouw die er vanmorgen zo’n punt van maakte om met ons te praten”. U bedoelt die mevrouw die eerst haar advocaat wilde spreken waarmee zij vanmiddag een afspraak had? De man van Kaïn antwoord “ja, het was nogal een opgefokte toestand, de hele boel lijkt hier wat opgefokt.”
Ja, ja, vreemd hè!

Een doorgewinterde werker, dacht alles nu wel mee gemaakt te hebben, stamelt maar voor zich uit … “alles wat wij hier in 4 jaren hebben opgebouwd”.

Zelfs de mannen van Kaïn begeven zich op afglijdend glad ijs. Eén van de gedetineerde vrouwen heeft hen zo ver gekregen dat ze mee gingen naar haar kamer, haar insluitingbewijs gingen controleren.

Iemand neemt afscheid en vertrekt morgen. Abel is zich er pijnlijk van bewust, blij te zijn dat deze sympathieke vrouw morgen weer in vrijheid wordt gesteld. Ze neemt van een aantal mensen alvast afscheid. Ook komt ze naar Abel toe lopen en maakt een praatje, ze steekt de hand toe en kust Abel, drie keer. Abel laat het gebeuren en denkt: “Ja, zo gaan wij hier met elkaar om”.

De sfeer blijft onbeschrijflijk. Op een afdeling is de sfeer zo geladen dat je geneigd bent deze te ontlopen. Woorden schieten te kort, maar non-verbaal is er geen moment stilte.

Iemand was onaangenaam verrast toen zij ook opgeroepen werd om gehoord te worden. De insinuaties van verhoudingen en seksuele handelingen met gedetineerden en het vermeende selectieve te werk gaan waren een grote aanslag op haar waardigheid als individu en werker. Beledigt, verontwaardigd, geschokt. Maar ook blijkt dat ze er lering uitgetrokken heeft en begrijpt dat ze een aantal onhandige dingen heeft gedaan.

Een ander is laaiend over de suggestie dat zij niet door zou hebben als er drank en drugs gebruikt zouden zijn. Het gaat zelf zo ver dat men gelooft dat er foto’s van zouden moeten zijn. Zij voelt zich aangetast in haar professionaliteit.

“Wat denken ze wel niet hoe ik in mijn vak sta, alsof ik dat niet door zou hebben!” Eerst proberen ze je mee te slepen in een sfeer van vertrouwen en vervolgens raak je vast in een web van geheimzinnigheid. Als je hier wat van zegt wordt je met een kluitje het riet ingestuurd. “ik voel mij genaaid!” door de mannen van Kaïn.

Er wordt op geen enkele manier inzicht gegeven in de volgorde van verhoren. Mensen zitten voortdurend, elke dag weer in spanning, zal ik aan de beurt zijn vandaag? Dit is toch eigenlijk onmenselijk?

Dan komt er een officiële melding dat er drie dagen geen mensen verhoord zullen worden. De zucht van verlichting duurt maar kort. Op eens staan er toch weer mensen die aan het verhoren gaan. Het geringe vertrouwen ebt weg. Begrijpt men überhaupt wel wat er met al deze mensen gebeurd?

Er komen door de verhoren oude pijn plekken bij mensen naar boven. Pijn plekken rondom eerdere ervaringen van niet geloofd worden, wantrouwen, beschuldigingen, gespletenheid onder naasten, uitgespeeld worden. “Ik durf niet meer kwetsbaar te zijn”.

Abel loopt de ruimte binnen waar een groep werkers bij elkaar zit. De spanning is voelbaar. Er is vertwijfeling. Sommigen zeggen dat ze het altijd al gezegd hebben, dat er te veel mannen werken en dat de gelegenheid de dief maakt. Er is een roep om meer personeel, alles samen willen doen, gecontroleerd willen worden.

Men is onzeker over afgelegde verklaringen. Hoe leest een derde het? Welke nadruk wordt er in de zin gelegd? Natuurlijk wordt niet het hele verhoor op schrift gesteld maar het is toch wel de context waarin je iets zegt. Het raakt Abel als er verteld wordt over de invloed die dit alles heeft naar het privé leven toe.

Men slaapt onrustig en gezinsleden worden wakker van geluiden en denken dat kaïns mannen voor de deur kunnen staan. Iemand heeft de verjaardag overgeslagen, de stekker er uit getrokken en vroegtijdig een deken over zijn hoofd getrokken.

Er volgen aangrijpende verhalen over de laatste contacten en afspraken met de van het bed gelichte collega’s. De leidinggevende houd krachtig alles in proportie. Abel voelt trots.

Complete verbijstering, lam geslagen. De basisveiligheid, het basis vertrouwen staat zowel individueel als collectief te schudden op de grondvesten. Dit hebben wij niet verdiend. Kaïn heeft een dolk gebruikt en zich op Abel uitgeleefd. Er zijn slachtoffers, gewonden, beschadigden.

Men is getraumatiseerd. Abel voelt de dolk in de rug, ziet de aangerichte schade om zich heen, staat angstig, vertwijfeld, stok stijf stil. Abel voelt zich onmachtig, bang voor iedere beweging, bang dat de dolk het hart zal doorboren. Het is de vraag of Abel de dolk er zelf uit moet halen, of iemand anders het moet laten doen of dat de dolk Abel van het leven zal beroven.

Abel ervaart pure minachting van Kaïn. Abel wordt niet meer betrokken, de informatie en visie van Abel lijken er niet meer toe te doen. Abel voelt zich alleen komen te staan.

De gedetineerden reageren ook allen op hun eigen manier. Sommigen zijn bang dat het naar buiten komt en dat de familie zich ongerust en zorgen gaat maken en mogelijk denkt dat ook zij zich bezig houden met seksuele praktijken. Anderen jennen en halen het bloed onder de nagels vandaan. Als een personeelslid een worteltje eet wordt haar gezegd dat ze daar meer van moet eten opdat ze tenminste ziet wat er hier gebeurd.

Centrale gedetineerden zie je oplettend om zich heen blikken en alles om hen heen nauwlettend opzuigen. Er ontstaan subgroepen binnen de gedetineerde vrouwen, de ene groep noemt de andere de krokodillen. Langzamerhand proberen zij ons gek te maken.

Er is woede onder het personeel. Wij zijn toch niet gek? “Geef mij maar een blinde geleide hond!” Wij vertrouwen de directie die actie neemt bij signalen. De paracetamol gaat als koekjes bij de koffie rond. Er is saamhorigheid, men let op elkaar, zorgt voor elkaar, luistert, helpt, troost, ondersteunt. Men probeert het in proportie te houden.

We lazen het veelvuldig in de krant en nu zijn wij aan de beurt. Eén loopt er als en bommetje bij, een lijf vol woede. Een collega geeft haar paracetamol en probeert haar wat te kalmeren. Een gedetineerde had haar het bloed onder de nagels gehaald. In haar fantasie had ze de betreffende persoon al een zodanige klap verkocht dat deze bloedend in de hoek lag. Zij is maar even op een kantoor klus gezet.

Natuurlijk komt er afglijdend gedrag voor. In het blauwe huis proberen we dat juist voortdurend bespreekbaar te maken. Brieven naar al het personeel, romance beleid, praten en praten, opgenomen in teamtrainingen. Aandacht was er voor en moet er altijd voor blijven. Afglijdend en soms strafbaar gedrag komt overal voor, het is een gegeven in de maatschappij en dus ook in het blauwe huis.

Voorbeelden genoeg als je kijkt naar de achtergronden van diverse personele verplaatsingen in het land. De zogenaamde “vuiltjes”. Maar ook ontslagprocedures, seksuele intimidatie, alcoholverslaving, discriminatie. Abel weet eigenlijk al veel (te) veel voor die korte tijd dat hij in het blauwe huis is.

Het thema ‘intimiteit en seks’ beperkt zich niet tot het blauwe huis en wordt in alle werkvelden besproken waar men met mensen werkt. Mag de groepsleider een arm slaan om het meisje met incest ervaringen?

Mag er in het opvanghuis toples gezond worden? Mag de verpleger de patiënt bij ontslag zoenen? Mag de gedetineerde in ochtendjas over de gangen lopen? Wat mag de leerkracht wel en niet?

En dan al die verhalen over al dan niet relevante zaken. We weten toch allemaal hoe gehorig het is. We weten toch allemaal dat er cultuur en taalverschillen zijn. Als het gaat om de angst van buitenlandse vrouwen dan is het nog maar de vraag waar zij bang voor zijn.

Bang voor criminele dreiging in de tuissituatie, wat zal mijn familie aangedaan worden?, het straf systeem in de gevangenis, bang voor het rechtssysteem, politie, bang om opnieuw aangehouden te worden en niet uitgezet te worden als je niet zegt wat ze willen horen. Natuurlijk is er in alle groepen sprake van rivaliteit en jaloezie als het gaat om aardig gevonden te worden en aandacht van het personeel.

Er is een emotionele kerkdienst. Kaarsjes worden gebrand.

Het lied; ‘From a distance’ wordt gedraaid.
Een aantal vrouwen wordt het te veel en gaat terug naar cel.

Hoe lang kan saamhorigheid duren?
De eerste sporen van twee spalt worden zichtbaar. Sommige nieuwkomers kiezen eieren voor hun geld en doen alsof ze steeds gedacht hebben dat ze in Sodom en Gomorra beland waren. Een zin verder vertellen ze hoe aangenaam verrast ze waren door de openheid en het praten over vele onderwerpen die in andere blauwe huizen onbespreekbaar waren. Kun je deze onervaren mensen dit overlevingsmechanisme kwalijk nemen?

Iemand begrijpt niet echt wat er met de mensen om hem heen gebeurt en maakt af en toe net de foute opmerking. Dit roept natuurlijk irritatie en afstand op. Een van de deskundigen had ook al snel een oordeel klaar en sprak over ‘de vieze mannen’.

Iemand probeert duidelijk te splitten en zoekt her en der ziekelijk bondjes, negeert, ontwijkt, zoekt en zuigt. Het lijkt alsof er zondebokken gezocht moeten worden, er koppen moeten rollen. De intimidatie en dreigingen van Kaïn lijken bodem te vinden.

Af en toe dreigt Abel het contact met de werkelijkheid te verliezen, paranoïde te worden. Als Abel thuis komt heeft hij het gevoel dat er mensen in zijn huis geweest zijn. Ruim een half jaar geleden is er een vage inbraak gepleegd, de videorecorder lag in de tuin, portemonnai met geld, pasjes en cheques lag open en bloot in het zicht op het aanrecht, laden waren opengetrokken maar er miste niets. Abel wordt vroeg in de ochtend wakker en snelt naar de krant.

Gedroomd over het zoeken in allerlei papieren naar het kranten artikel. Voor zijn huis riepen mensen te schreeuwen pooier, verkrachter, hoerenmadam! Hangend op de bank verschijnt er bij het Lagerhuis een in zedenzaken gespecialiseerde advocaat. Dit kan toch geen toeval zijn? Abel wordt wakker uit zijn slaap en noteert het kenteken van de auto voor zijn huis die wat lijkt in te laden. Het bloed stroomt door zijn aderen.

De bulldozers voor zijn huis zijn elke ochtend al weer zeer vroeg aan het puinruimen. Er staat een (w.s. gestolen) fiets voor zijn huis.

Het is zo complex. Abel voelt dat hij meegezogen is in iets wat hij niet wil en waar hij niet achter staat. Er zijn keuzes gemaakt, er is een richting gekozen waar hij buiten is gebleven en nooit achter heeft kunnen staan.

Maar hij wordt wel geconfronteerd met de gevolgen en de puinzooi en de intense pijn en het verdriet van mensen. Ook hij weet niet meer wie wat weet, wat er gebeurd is, geheimzinnigheid overal. Intense weerstand en onmacht.

Abel kan het niet nalaten te genieten als de mannen van Kaïn allemaal zaken opvragen die allang nagetrokken waren. De mannen van kaïn weten zaken niet van elkaar. Gisteren is iemand verzocht op te draven ondanks het bijzondere verlof.

Diegene die besluit toch niet te verhoren weet dit niet. Eerst moet alles doorgeven worden opdat de afspraak gemaakt kan worden en vervolgens kan er weer afgebeld worden. Als de mannen van kaïn komen vertellen wat al bekend was sinds de avond er voor, weet Abel het zeker. De afstemming en samenwerking in de organisatie van kaïn is ver te zoeken.

En zij moeten dan het blauwe huis door lichten en denken daar wat over te kunnen zeggen? Als kaïn in de rol van machthebber gaat zitten dan zal hij toch het goede voorbeeld moeten kunnen geven. Als jezelf met een vergrootglas bekeken wordt dan worden de scherven bij de ander opeens ook pijnlijk zichtbaar.

Eén van de mannen van kaïn is dezelfde die Abel ongeveer een half jaar geleden gesproken heeft. Abel heeft toen een uitgebreide verklaring afgelegd over de vermoedens van vrouwenhandel. Zijn collega testte Abel over regels, ruimte, aantallen, personeel, marionetten spel, controle, jezelf zijn etc.

Abel geeft aan het te ervaren als broedermoord, het feestje van Kaïn. De touwtjes komen niet bij elkaar. Abel wordt aangemoedigd een aanvullende verklaring af te leggen. De leidinggevenden hebben daar geen behoefte aan.

Er mocht immers alleen mankracht gestoken worden in het rond maken van de zaak van kaïn en niet in het achterhalen van de waarheid. Het zoeken naar de waarheid is ingeruild voor het zoeken naar bevestiging, succes, roem.

Abel probeert nog eens op een rij te zetten wat er allemaal gebeurd is en hoe dit zo ver heeft kunnen komen. Ruim een jaar geleden heeft Abel bij Kaïn de (interne en externe) signalen van vrouwenhandel en diverse mogelijk verwante zaken neergelegd. Zilla met haar pooiers talent, dreigingvermogen en informatie netwerk.

Het binden van de vrouwen door schulden (o.a. geld, kleding, bezoek, info of onderhouden van familie, etc.) is een wereldwijde truc in de vrouwenhandel.

Het bieden van beloftes en banen b.v. in de horeca, als secretaresse, schoonmaakster, kinderoppas, zang en dans groepen etc. Zo schieten vrouwenhandelaren b.v. geld voor en nemen een hypotheek op het huis of de grond van de familie.

Het huis en/of de grond wordt in beslag genomen en de lening moet met woekerrente terug betaald worden. De vrouwen belanden in een bordeel en kunnen er niet meer onder uit omdat anders hun familie op straat beland. Het was toch duidelijk dat vrouwen zoals Mulaz in het blauwe huis (nog verder) in de schulden werden gebracht.

Hiernaast zijn er al die vrouwen met een vreselijk verleden zoals Ada en Eva, die geprikkeld worden door hun ervaringen zoals b.v. incest, mishandeling, misbruik en soms van slachtoffer dader worden of intens en diep haten. Al die vrouwen die met hun eigen achtergrond, ervaringen en delicten hun eigen specifieke rol en aandeel hebben in wat er gebeurd.

Iedereen zoekt verklaringen, hoe heeft het zo ver kunnen komen, natuurlijk speelt ook de gebouwelijke situatie mee, het overzicht is geheel anders dan b.v. in een koepelvormig blauw huis en ook dat geeft ruimte voor laster en beschuldigingen.

Laster en beschuldigingen om de aandacht af te leiden van vrouwenhandel.

Als mannen niet van die sterke afnemers waren dan kon voor de seksindustrie vrouwenhandel niet winstgevend zijn. De vraag schept de markt en het aanbod de behoefte. De markt van honger en dorst, kijken en bekeken worden.

Maar ook blijkt dat Abel niet in staat is om het te ontzenuwen. En dat is natuurlijk ook confronterend; Abel is met het blauwe huis niet instaat om laster en beschuldigingen zodanig te ontzenuwen dat Kaïn het onderzoek op deze wijze stopt en verder gaat met het zoeken naar de waarheid.

Kaïn verkiest het van het bed lichten van de mensen boven een onderzoek naar de waarheid. Een onderzoek naar de waarheid, naar internationale vrouwenhandel, is lastig en tijd en kosten rovend door o.a. de schaarse aanklachten, de moeilijke bewijslast en het voortdurend verplaatsen van mensen. Maar is dit een reden om te kiezen voor het gemak van de criminele valkuil.

Kaïn stapt met zijn scoringszucht en zijn minachting voor Abel in een criminele valkuil. Seks als wapen is gebruikt als afleiding voor de strafbare feiten die gepleegd werden en voor de genoegdoening om de haat tegen mannen en het systeem vorm te geven. En het blauwe huis was niet in staat dit te ontzenuwen.

Gevangen in woede en angst

Criminele vrouwen verklaarden de oorlog aan het rechtssysteem met seks als wapen. Uiteraard dienen alle mogelijke vormen van machtsmisbruik onderzocht te worden.

Kaïn stapte echter met grote naïeve verwonderde ogen in de valkuil waardoor de aandacht werd afgeleid van criminele activiteiten en het blauwe huis in diskrediet werd gebracht. Met de arrogantie van de macht wilde Kaïn het onderste uit de kuil naar boven krijgen. Na vele jaren is besloten de zaak te seponeren.

Er zijn geen bewijzen voor seksuele uitspattingen van mannen in’t blauw, er is geen wettig en overtuigend bewijs. Kaïn is er klaar mee.

Maar velen zijn nog gevangen in woede en angst. Het leven van de mensen die zijn vernederd, van hun bed gelicht en aan de andere kant van de celdeur zaten is verwoest.

Maar ook is er schade voor collega’s die onmachtig hier bij betrokken raakten, op slinkse wijze benaderd zijn, uitgebreid verhoord zijn, reacties uit de omgeving kregen, relaties die onder druk kwamen te staan, kinderen die gepest werden, spanningen in gezinnen.

Naast de invloed op de privé levens hebben gevoelens van ongeloof, woede, vertwijfeling, wantrouwen, angst en onzekerheid uiteraard ook invloed op het werkklimaat. Vele mensen zijn gevangen in woede en angst wat schade oplevert dat met geen pen te beschrijven valt en rondgaat als een olievlek door privé levens en werksituaties. Om over de kosten nog maar te zwijgen. De onuitwisbare gevolgen van de arrogantie van de macht.


In 2015 vond ik nog een kranten artikel uit 1998;

Zie: 1998 telegraaf bajesbordeel.