Categorie: Laat je Prikkelen

2008 Kids

Overgeleverd aan volwassenen. Het één en ander achter de kiezen, problemen, tehuizen, ruzies en ellende. Dit is het eindstation, de laatste hoop. Hier is de laatste kans om hulp te aanvaarden zodat je nog wat van je leven kunt maken. De koude douche komt al snel. Er zijn regels, veel afspraken en gewoonten.Het leven met lotgenoten valt ook niet altijd mee. Als je net je best doet en het gevoel hebt dat het wel goed gaat vliegen er twee elkaar in de haren. Glasgerinkel, harde klappen, luide stemmen.Het gaat je niet in je koude kleren zitten.Overgeleverd aan het leven samen met lotgenoten, overgeleverd aan groepsleiding. De groepsleiding kan het maken met hun macht, maar de groepsleiding kan het ook breken met hun macht.

Wat zou je doen?

Andy

Waar moet je heen als je niet met een groepsleider op kunt schieten, als je niet serieus genomen wordt, uitgelachen wordt, als er niet naar je geluisterd wordt? Het team van groepsleiding trekt één lijn, jij moet het met de betreffende leiding “uit vechten”. Waar is de kip en waar is het ei? Waar ligt het nu aan, wat is de oorzaak en wat gevolg? Jij bent in aanleg gestoord, je problemen zullen blijven, beter worden zal jij niet.

Toch is het wel erg toevallig dat dit steeds weer bij die ene groepsleider gebeurt. Is het een patroon dat jij herhaalt, net als in je thuissituatie? Is het een fixatie punt van je spanning? Is het een disfunctioneren van die groepsleider? Jij hebt gelijk, er verandert niets voor jou. Jij bent overgeleverd aan de groepsleiding. Van jou ben ik nu al aan het afscheid nemen, je bent steeds slechter te bereiken.

Toen je bij ons kwam waren er veel problemen. Je ging niet meer naar school, had al bij verschillende instanties gelopen, thuis was het onhoudbaar geworden. Je gedroeg je vreemd, trok gekke bekken, maakte rare geluiden, je was druk en onrustig. Onze duidelijkheid, structuur, ritme en regelmaat deden jou goed. Je werd rustiger, kon gewoon door de gang lopen, zonder het plafond aan te tikken. Je kon gewoon op de bank gaan zitten zonder koppeltje duikelend over de leuning te vliegen. Wij konden het wel vinden met elkaar. Langzamerhand ging je mij vertrouwen.

Ik mocht je na verloop van tijd zelfs een nachtkus geven. Je merkte en voelde dat ik jou echt graag mocht ook al moest je naar de trap als je weer ongemanierd at, ook al moest je strafwerk maken als je tijdens het lezen niet stil kon zijn, ook al moest je het weer goed maken met diegene die jij getrapt had, ook al moest je afwassen omdat je te laat beneden was. Ik wees dat gedrag af maar niet jou als persoon. Het ging in golfbewegingen steeds beter met jou.

Jij bleef de zwakken in het team van groepsleiding zien. Jij accepteerde geen zwakke groepsleiding. Eigenlijk was het gigantisch knap van je om telkens weer die zwakke plekken te bespelen. Ik weet nog dat je met een collega van mij in een machtsstrijd belandde. Het was pure strijd tussen jullie. Toch gaf jij zo af en toe openingen, handvaten. Maar ze waren te subtiel, ze werden niet opgepakt. Jullie maakten elkaar zo van streek dat jij met donder en geweld in de isoleer belandde om daar weer even tot jezelf te komen. Wat had ik het met je te doen.

Op het schoolplein kreeg je een keer woorden met iemand, je begon te trappen en te slaan. Ik drukte je tegen een muurtje met je arm op de rug. Je liet het zo maar toe terwijl je fysiek veel sterker bent dan mij. Je accepteerde dat ik je tegen hield omdat je anders door zou slaan. Je liep keurig met mij mee naar de groep en liet je naar je kamer sturen.

De avond van het condoleantie bezoek zal ik ook nooit vergeten. Het zijn nu weer herinneringen. Peilers om moed te houden. Om het met je vol te houden nu het weer slechter met je gaat. De agressie komt weer boven. Je zoekt de zwakken weer uit bij je leeftijdgenoten en bij de groepsleiding. Je bent weer onrustiger en beweeglijker. Je lijkt soms volledig op te gaan in je fantasie spel, je maakt dan b.v. snijbewegingen met het mes bij je keel.

Je kunt je gedachten er niet bij houden. Je gedachten dwalen af, grimassen over je gezicht. Als je dan van tafel gestuurd wordt en op de trap moet zitten, is het alsof je even lekker uit je dak gaat. De klanken lijken je te fascineren en te stimuleren, net zo als de spanning in je lichaam. Je bent meestal wel weer terug te roepen naar de orde van de dag, al lijkt dit steeds moeilijker en korter te werken.

Je maakt steeds meer kapot. Het lichtknopje begeeft het onder jouw geweld. De handdoek scheurt als je hem van de haak trekt. Als je moet gaan slapen gebruik je je bed als spring matras. Je probeert het gesprek niet meer te rekken, stelt geen serieuze vragen meer en probeert niet meer nog een extra nachtkusje te krijgen. Het is beangstigend jou zo te zien ontwikkelen. Laatst raakte je bijna in paniek en riep maar “je begrijpt me niet, luister dan toch”.

Later was je bang en angstig dat je medicijnen zou moeten slikken. Als dit zo door gaat zullen medicijnen je inderdaad moeten gaan helpen bij je functioneren want als deze lijn zo door gaat wordt je een gevaar voor jezelf en je omgeving.

Net als zoveel van je lotgenoten zullen medicijnen je moeten gaan helpen om je angsten en agressie in banen te leiden. Ik kan mij nog goed ons laatste contact herinneren. Het was mijn laatste dienst op de groep, we hadden een leuke avond gehad met elkaar en bij ieder bed heb ik op de rand afscheid genomen. Ik merkte dat je het moeilijk vond om afscheid te nemen.

Toen ik bij ieder langs was geweest en de trap afliep vloog er iets om mijn hoofd. Je gooide een van je knuffels naar beneden. Toen ik er naar vroeg wilde je graag dat ik deze als herinnering aan jou meenam. Ik heb de knuffel nog steeds.

Soms ben ik bang voor al die agressie en dat geweld om mij heen. Een collega is al jaren thuis met rugklachten nadat ze een steen tegen haar rug gegooid kreeg. Een zwangere collega kreeg een stoel tegen haar hoofd aan gegooid. Een geluk bij een ongeluk dat haar buik niet werd geraakt. Collega’s op het hoofd geslagen, borsten verdraait, in de isoleer opgesloten, geslagen en geschopt. Wanneer is het mijn beurt?

Soms zie ik het even niet meer zitten. Ik zou het liefst in bed blijven. Trendy noemen ze het depri.

Sommigen noemen het de nasleep van een griep. Voorjaarsmoeheid of te weinig buitenlucht en zon door de winter. Een ander zegt oververmoeid of overwerkt. Misschien slaap ik wel te veel omdat ik nergens zin in heb. Maar goed, nee niet goed. Ik blijf zitten met dit enorme baal gevoel. Sacherijnig, nergens zin in. Snel aangebrand en geïrriteerd. Snel emotioneel, geraakt en verdrietig.

Zou ik zwanger zijn? Die medicijnen tegen voetschimmel … die bloedingen … zou ik … Hoe lang nog moe, moe, moe. Vallen en weer opstaan. Opstaan en weer verder gaan.

Molly

Jij gaat ook verder.
Je hebt promotie gemaakt. Naar een andere groep.
Je was blij en trots, na 15 maanden promotie.
Je kwam als een klein dik propje mens, en zei geen boe of bah
en deed helemaal niets.
Je plast ‘s nachts in bed en ook overdag als je een leuke man zag.
Je bent losser geworden, vrijer, opener en soms zelfs spontaan.

Door alle wir war van relaties heen in het milieu waar jij uit kwam wist je niet meer wat normaal was en wat niet, wat jij zou willen en wat niet e.d.Al ver voordat jij geboren werd deed iedereen “het” met iedereen. Opa”s en kleinkinderen, oma”s en buurmannen. Mannen komen en gaan, soms een deur verder. Vrouwen, moeders, dochters zijn er om seks mee te bedrijven, om sperma in te lozen.

Daar worden vrouwen om gewaardeerd. Jij wist niets anders en ging ook seksuele contacten met je zusje zoeken. Je vond het gewoon lekker, het was het enige dat jij had. Het leven was seks, seks is het leven. Het gaf je waardering, een fijn gevoel, materiële zaken. Wat wil een mens nog meer, het was jouw leven, jij kende niet anders.

Men vond het echter geen goede manier van leven. Je werd uit huis gehaald, uit je milieu gehaald. Weg van je moeder die nog een lager nivo had dan jij. Weg van je zusje met haar mongoloïde trekken. Weg van je oma, de oudste nog actieve incest generatie. Weg uit het seksuele netwerk.

We hebben je een veilige situatie kunnen bieden. Je hebt gezien en gevoeld dat mensen ook met elkaar om kunnen gaan en elkaar aardig kunnen vinden zonder seks. Je hebt ervaren dat je je prettig kunt voelen zonder seksuele contacten. Je hebt ervaren dat je liefde, aandacht, warmte en complimenten kunt krijgen zonder dat jij je lichaam hoeft te geven.

We onthielden je voor zo ver mogelijk van seksuele contacten. Voor zo ver mogelijk, want het groepsleven is dynamisch. Op een gegeven moment kwamen we er achter dat een jongen uit een andere groep twee keer “s nachts bij je binnen geslopen was. Je was er schaamteloos open en eerlijk over.

Jij bent ook aanleiding geweest tot vele discussies binnen het team. Hoe gaan we als leiding en vooral de leiding waar jij opgewonden door werd met jou om. Interessante en levendige discussies. We hebben je laten zien en voelen dat het ook anders kan, maar waarvoor? Er is groei, ontplooiing, je zelfredzaamheid is groter en je sociale vaardigheden zijn beter.

Maar zou je ook gelukkiger zijn nu? Zou je gelukkiger zijn geweest als je thuis gebleven was? Zou je nu gelukkiger kunnen worden? Of hebben we je alleen maar schuld gevoelens aangepraat, minderwaardigheid?

Wat zal er van je terecht komen ?

Jullie zijn allemaal afhankelijk, afhankelijk van de volwassenen die voor jullie moeten zorgen, die verantwoordelijk zijn voor jullie. Jullie hebben het niet zo goed getroffen. Opgroeien in een onveilige situatie van mishandeling en bedreiging. Overleven in een gezin dat niet de veiligheid biedt waar je recht op hebt als kind.

Honderden kinderen en jongeren trekken aan mij voorbij. We doen wat we kunnen om jullie situatie te verbeteren. Soms lijkt het dweilen met de kraan open. Maar ik weet dat één positieve ervaring voor een kind levens reddend kan zijn. En als ik kijk hoeveel kinderen ik zie opbloeien, dan weet ik dat het niet voor niets is.

Asja en Anton

Voor jullie was het zeker niet voor niets.
Jullie kwamen uit een complexe situatie waarin naast mishandelings problematiek er o.a. ook sprake was van verslavingsproblematiek en criminaliteit. Jullie maakten een verwaarloosde indruk, liepen lang ongewassen, ongekamd en op blote voetjes rond, bewogen wat krampachtig, waren terug getrokken en in jullie zelf gekeerd, reageerden verschrikt als jullie aangeraakt werden, huilden veel en sliepen slecht.

Er leek een afstand en een soort isolement tussen jullie en je moeder. Jullie nemen de zorg en verantwoorde-lijkheid op je voor elkaar. Er is sprake van spraak- en taal ontwikkeling stoornissen. Jullie hebben duidelijk geleerd te overleven, jezelf te handhaven. Jullie krijgen veel aandacht van anderen, vrouwen, kinderen en medewerkers en komen los, ontwikkelen, bewegen vrijer rond en maken een vrolijke indruk.

Jullie moeder is o.a. als gevolg van haar medicijngebruik en eigen kinderbeschermingsverleden erg bang jullie kwijt te raken. Zij wil percé niet ergens worden opgenomen zonder jullie maar wil wel hulp en opgenomen wor-den met jullie. Jullie zijn (zowel met als zonder vader) al in diverse huizen pinnen de maatschappelijke opvang geweest maar telkens binnen een week weer vertrokken.

Velen van jullie hebben al menig opvang huis van binnen gezien. Velen zijn regelmatig gevlucht met hun moeder maar zijn ook telkens weer terug gegaan uit medelijden en de hoop op verandering na beloftes. Maar nu is jullie moeder zo ver en is er van overtuigd dat ze nu definitief met hem wil breken en een nieuw leven wil op wil bouwen voor zichzelf en jullie zonder dreiging en mishandeling.

Jullie zijn blij dat moeder weer met jullie vertrokken is en hopen dat moeder nu niet toch weer terug gaat straks. Jullie missen wel het speelgoed thuis, vrienden en familie. Jullie zijn een complex en dynamisch gezin dat zeer nadrukkelijk aanwezig is. Jullie zijn af en toe hyperactief en agressief. Jullie hebben een negatief zelfbeeld en zijn bang voor mislukking en gedragen je erg concurrerend en aftroevend naar elkaar toe.

Er is sprake van niet leeftijd adequaat seksueel spel en gedrag en van extreem verantwoordelijkheidsgevoel. Jullie geven elkaar veel cadeautjes. Jullie moeder geeft aan erg veel moeite te hebben met het gedrag van jullie.

Er wordt gewerkt aan stabiliseren en het oppakken van het dagelijkse leven. Jullie worden allen ondersteund en krijgen individuele aandacht en er wordt met jullie gezocht naar manieren van omgaan met elkaar, met spanning, ontladen van spanning e.d. Vermoedens van seksueel misbruik worden besproken en de dochter vertelt haar verhaal:

“Ik vertel niet alles hoor, alleen wat ik weet”

Veel kinderen laten zien wat ze weten, wat ze aankunnen, wat ze kwijt willen. Jij deed dat ook op jou eigen manier. Jij had slaapproblemen, wilde niet naar bed en ging “spoken”. Jij had school problemen en weigerde te gaan. Je was erg gesloten en vertelde je moeder niets, ook niet als je je soms huilend tegen haar aan klemde.

Jullie hebben individuele ondersteuning gekregen en gezinsgerichte hulp waarbij o.a. ter sprake kwam de positie van de (allochtone) man en de jongens rol, straffen en belonen, positieve aandacht, ruimte voor eigen keuzes binnen duidelijke grenzen. Jij bent vaak speels, aanhalig en behulpzaam al sluit je je soms ook af en dan is er nauwelijks contact met je te krijgen.

Er zijn af en toe bezoekjes naar je vader van wie je veel en grote dure cadeaus krijgt. Je vader neemt je mee naar horeca gelegenheden waar je veel hoort en ziet. Jullie hebben het dagelijkse leven weer opgepakt maar er zijn wel zorgen over hoe het straks zal gaan met jullie problematiek in een eigen huis.
Na enkele weken horen we via via dat er ernstige zorgen zijn, jullie verwaarloost worden, geen eten krijgen en op het beton moeten slapen. De signalen worden doorgegeven aan de zorgcoördinator.

Wat zal er van jullie terecht komen?

Jeanny

Op mijn netvlies kan ik het beeld van jou zo terug halen. Je hangt in het trappengat aan een broekriem. Levenloos bungel je heen en weer. We rennen naar boven en trappen het hekje waar je aanhangt kapot. Met een dreun lig je op de grond. Je had je nek wel kunnen breken. Je was al dood. Wat duurt het lang voor dat de ambulance komt, de arts, de politie, de technische recherche. We hebben een geestelijke verzorger nodig.

Nu lig je daar, een soort koude wassen pop, knuffels naast je gezicht, een foto waar je stoer op staat, je hockeystick, vele briefjes, knip en plak werken van je leeftijdsgenoten, bloemen, kaarsen. Ik moet denken aan je ziekenhuisbed, toen lag je daar ook, zo kwetsbaar, lief en gevoelig, zo wit, zo eenzaam tussen je zorgende ouders en je trouwe broer.

Toen ik de volgende dag kwam ben ik eerst naar je slaapkamer gegaan. Op bed gezeten, om mij heen gekeken, al je spullen aangeraakt. Waarom? Niemand had dit verwacht. Natuurlijk was je soms ‘chago’ en somber en kraste je in je armen.

Nooit zal ik ook dat moment vergeten dat ik aan kwam lopen en naar boven keek. Als een kunstenaar had je een grote ster in de ruit geslagen waar je triomfantelijk en uitdagend je gezicht doorheen stak.

Een ander moment was je weer vrolijk, opgewekt en blij. We gingen fietsen, waren creatief of babbelden over tv programma’s. Natuurlijk vocht je soms om aandacht. Maar vanuit je gedrag, brieven en uitlatingen van de laatste dagen hebben wij, zowel hier als je familie, geen signalen opgevangen. We voelen ons schuldig maar als we alles op een rij zetten is er geen sprake van schuld of enige nalatigheid.

Toch blijven we piekeren. Had je dit bedoeld, was dit wat je wilde of ging het mis? Iedereen is van slag, diep onder de indruk, groepsgenoten, medescholieren, familie, werkers in de psychiatrie en de jeugdzorg.

We trekken alles uit de kast om de achterblijvers op te vangen en te begeleiden. De psychiater is nog nooit zoveel uren aanwezig geweest, extra gesprekken, specifieke aandachtspunten en afspraken, preventief strippen van slaapkamers, medicatie, slachtofferhulp, trauma nazorg etc.

De avond van het condoleantie bezoek zal ik ook nooit vergeten. Tot ieders stomme verwondering zat een van je groepsgenoten zowel de heen als terug weg bij mij op schoot. Stoere gestoorde knul van 15 zocht steun, troost en veiligheid bij mij op schoot.

Het deerde hem niet dat anderen het misschien wel kinderachtig zouden vinden. Maar de groep reageerde niet, iedereen accepteerde en respecteerde elkaars verdriet. Het was indrukwekkend om te zien dat je leeftijdsgenoten in een grote kring om je heen stonden. Schokschouderende stoere knapen en sniffende meiden. Er is afscheid genomen, kaarsen zijn gebrand, bloemen, gedichten, brieven, kransen, knip en plak werken.

De dominee sprak, er werden lichtjes aangestoken voor leuke anekdotes, er was pizza. Alles wat je probeert te bereiken leek eventjes te lukken, maar de aanleiding is natuurlijk bizar.

Dood kind

2008 Ruwe bolster, gespleten pit

What’s up?

In dit verhaal neemt Calimero je mee met zijn gedachten en herinneringen over 25 jaar werkervaring in het grote bos. Het grote bos waar het welvarend is, waar er hard gewerkt wordt, er goede resultaten gehaald worden, een bos om trots op te zijn.

“Het is hier fantastisch vakantieman !”Al lezende zal je merken dat Calimero af en toe de schil op zijn kop krijgt en vaak op eieren moet lopen. Calimero probeert het bos te begrijpen. Calimero blijft gedreven, volhardend en standvastig zoeken naar een weg om samen met de wijze uil het bos te verbeteren, te ontwikkelen, samen de toekomst te creëren.

Calimero ervaart echter binnen de ruwe bolster steeds een onbestemd gevoel van gespletenheid, de wijze uil enerzijds en Calimero anderzijds, ‘Zo iets ongeveer’.

Uiteraard bestaat het leven in het bos niet alleen uit de wijze uil en Calimero. In de ene situatie ben je een wijze uil, in de andere Calimero en in de volgende heb je van beiden wat.

De wereld bestaat immers ook niet slechts uit volwassenen en kinderen, mannen en vrouwen, sociaal-fysiek, goede mensen en criminelen, rijken en armen, witten en zwarten, smaakpolitie en studentenhuizen, ware gelovigen en ongelovigen.

Er zijn vele kruisingen, soorten en maten. Al die verschillen maakt het leven in het bos zo leuk! Laat je prikkelen door de diverse hoofdstukken; Het belang van de wijze uil, wijze uil hoog in de boom, ruwe bolster, een ramp op z’n tijd geeft richting aan beleid, wijze uil en Calimero gesplitst, wijze uil gespleten pit, Tango; win-win voor wijze uil en Calimero.

Het belang van de wijze uil

Calimero kijkt in het bos omhoog naar de wijze uil met zijn ruwe veren bolster; hoge heren, god-fathers, bigmama’s, bazen, boekenwurmen, bovenlaag, elite, besturen, directeuren, leidinggevenden, toezichthouder, vastgoedmagnaten, overheid. Calimero ziet ze boven in het donkere bos en wil ze zo graag bewonderen en respecteren.

De wijze uil die ons voorbeeld is, richting geeft aan de samenleving, waarden beschermt, inspireert en vertrouwen geeft voor de toekomst. Calimero wil de wijze uil op handen dragen, loyaal zijn zoals je b.v. ziet met al die oranje vlaggetjes aan de kant van de weg als de Koninklijke familie langs komt.

Maar ook in organisaties en bedrijven. Als de baas de tent door loopt en ieder een hand geeft en de beste wensen wenst voor het nieuwe jaar, koffie komt drinken op de woongroep of mee draait op de vuilnisauto.

Calimero vindt dat geweldig en laat zich in pakken door het Sinterklaas gedrag van de wijze uil; langzame bewegingen, langzaam spreken, duidelijk articuleren en zo’n bepaalde grijns.

Ook kan de wijze uil geweldig omgaan met b.v. de Ondernemings Raad of cliënten raad, de wijze uil praat maar door, overtuigd, bekijkt het vanuit het standpunt van het personeel of cliënt, geeft toe, legt voor. Calimero is vol bewondering.

De wijze uilen lijken allemaal op elkaar. Er is in de hoge bomen een eenheid van mentaliteit of de wijze uil nu b.v. in het bedrijfsleven, de overheid, universiteit, zorginstelling, leger of rechterlijke macht zit. Er is sprake van soortgelijke socialisatie patronen, gezinnen, opleidingen (doorgaans universiteit), taal, denkwijzen, rationaliteit, moraliteiten, humor, (wan) smaak. Zelfs op kleding gebied (donker veren pak) zie je een bepaalde vorm van eenheid.

Ook op wereldschaal zie je de eenheid en liggen er mogelijkheden voor de wijze uil om te profiteren van de geboden kansen om wereldwijd samen te werken met andere wijze uilen. Het bestaan van de wijze uil, de bovenlaag, de elite is van levensbelang. De wijze uil is noodzakelijk voor Calimero om zich mee te identificeren en aan te spiegelen.

Calimero wil naast een sportheld en een muziek idool, ook een maatschappelijk voorbeeld, charismatische leider. Het probleem schuilt in de gespletenheid, de afstand die ontstaan is tussen de wijze uil en Calimero.

Wijze uil hoog in de boom

Het probleem is dat de wijze uil zich terug trekt in de hoge boom en het contact met Calimero kwijt raakt. Vroeger kon Calimero zijn recht op eisen als lid van de samenleving, daarna werd Calimero medeverantwoordelijk vanuit betrokkenheid. Maar nu ziet Calimero de wijze uil alleen in de verte.

De wijze uil heeft zich terug getrokken, blijft hoog rond vliegen, zijn pootjes kennen het gevoel van de aarde niet meer. Calimero voelt zich alleen en in de steek gelaten.

De wijze uil blijft met zijn grote ego hoog in de boom. De wijze uil koppelt succes aan zichzelf, falen aan Calimero. De wijze uil praat graag veel en breed over zijn prestaties en inzet, hij wil gezien worden. De wijze uil voert het hoogste woord tijdens b.v. een brainstorm, afstemmingsoverleg of informeel gesprek tijdens de lunch.

Elke opmerking of vraag van een ander is weer aanleiding voor een enthousiaste monoloog. Als er een breed startoverleg is georganiseerd, is de wijze uil bang niet voldoende centraal te staan en stelt het voorzitterschap ter discussie. Bij de gesprekken hoog in de boom hoor je vaak vormen van jennen, schertsen, speels kleineren en elkaar de loef af steken. Ook kan de wijze uil goed bluffen en met een grap en een grol moeilijke onderwerpen weg lachen.

Calimero is bescheiden en zal er alles aan doen om de wijze uil in positie te zetten en te houden. Bij Calimero hoor je een gerichtheid op het handhaven van gelijkheid, relativeren van eigen gezag en rekening houden met gevoelens van anderen. Bescheidenheid en wilskracht zijn kenmerkend voor Calimero. Calimero wil niet zelf in het middelpunt staan maar wil anderen laten schitteren.

Het applaus geeft Calimero aan anderen, het falen, zoekt Calimero bij zichzelf. De bolster is gespleten, er lijken 2 werelden te zijn ontstaan. De wereld van de grote ego’s, bedacht in de hoge boom. En de wereld op de grond zoals die zich voordoet in de realiteit van Calimero.

Die werelden vervreemden steeds meer van elkaar. Er ontstaat een alsmaar ondoordringbaardere grens. De wijze uil en Calimero spreken elkaars taal niet meer, ze kunnen elkaar niet meer invoelen, ze begrijpen elkaar niet meer. De vraag is of ze elkaar nog wel willen begrijpen.

Calimero begrijpt wel dat de wijze uil hoog in de boom de vleugels vol heeft aan het volgen van alle ontwikkelingen in de wereld. Calimero begrijpt dat de wijze uil hoog in de boom andere uilen opzoekt in netwerken, verenigingen, clubs, politieke partijen om met elkaar te zoeken naar de juiste vliegroute bij de aanwezige turbulentie.

Turbulentie als gevolg van ontwikkelingen zoals industrialisering, technologisering, automatisering, individualisering, rationalisering, (de)centralisering, bureaucratisering, milieu, duurzaamheid, (kosten van) vergrijzing, globalisering etc.

Maar naast al die algemene ontwikkelingen ook concrete rampen zoals het vuurwerk in Enschede (2000), brand in Volendam (2001), moord op Pim Fortuyn (2002), moord op Theo van Gogh (2004), moord op de conrector van het Terra College.

En dat terwijl er ook gemiddeld eens per week een kind dood gaat in Nederland aan de gevolgen van kindermishandeling en er gemiddeld elke dag iemand de dood in springt onder de trein. Ook de gezinsdrama’s gaan maar door zoals het tandartsgezin, het gezin in Brabant, Groningen, het meisje van Nulde, het maasmeisje en natuurlijk Savanna.

Maar laten we ook eerwraak niet vergeten, de ontvoeringen van kinderen naar het buitenland, de kortere lontjes, discussies over kleding en de seksuele moraal. Nieuwe fenomenen zoals stille tochten, borden en bloemen langs de weg waar iemand het leven gelaten heeft, uitbundige begrafenissen. Het bos wordt steeds complexere, de verantwoordelijkheden van de wijze uil hoog in de boom nemen toe.

Wijze uil ruwe bolster

De wijze uil spreekt de taal van Calimero niet langer maar drukt zich uit in een ruw jargon van systemen. Het gaat over klanten (en geen mensen), over publiek (die zitten toch op de tribune en doen niet mee), over productie en afrekenen (en niet het oplossen van problemen), over doorlooptijden (en niet behandelresultaten), over cijfers (maar wat maken we eigenlijk?), over aantallen woningen (i.p.v. mensen die er leven), over aantallen telefoontjes (maar zijn die mensen nu geholpen?), over producten (en niet over processen), over een mooie bolster buitenkant (maar wat woekert er van binnen?), over burgerservice nummers, planning, sociale structuur schetsen, monitoren, outputcontrole, beheerssystemen, bewakingssystemen, statistieken, governance, benchmarks, audits, certificering.

De wijze uilen praten en knikken allemaal instemmend mee als deze (steeds vaker Engelse) woorden door het hoge bos galmen. De vervreemding en verwarring slaan toe bij Calimero. Wat moet Calimero met dit ruwe bolster taal gebruik?

Om de complexiteit te beheersen kiest de wijze uil voor het inzetten van bedrijfsbestuurlijke systemen zoals rationele strategieën (SMART, meten is weten, weten is begrijpen, begrijpen is beheersen), accountants (rechtmatigheid), publiciteit (city marketing, window dressing), bewaking (heeft u al een informatie beveiliger in dienst?), risicoanalyses (heeft u uw weerstandvermogen al onderbouwd met een risico analyse?) en niet langer voor inspiratie vanuit waarden als vrijheid, waardigheid, waarheid, het goede.

De wijze uil trekt zich terug achter zijn ruwe bolster en laat bestuurlijke systemen de ontwikkelingen beheersen. Kwaliteit wordt uitsluitend gemeten en verwordt tot kwantiteit. Waarde en rendement wordt verward met geld. Zo zit de wijze uil met dollar tekens in de ogen uit te rekenen wat het oplevert als ernstig gedragsgestoorde kinderen i.p.v. met 10 met 12 kinderen in een groep leven en wat het oplevert als we op alle slaapkamers een stapelbed zetten.

Ieder maatschappelijk probleem wordt in beginsel toegekend aan een specifiek bedrijfsmatig bestuurssysteem, dat wordt ingericht om het probleem te beheersen door een geschikt beleidsprogramma.

Bijvoorbeeld als er armoede zichtbaar wordt komt er een voedselbank, bij hangjongeren in zicht roepen we om meer blauw op straat, met de toegenomen terreur dreiging gaat er meer geld naar de AIVD, het uit elkaar vallen van sociale verbanden lossen we op met de Wet op de Maatschappelijke Ondersteuning (WMO-meedoen), we ontwikkelen leefstijl programma’s, openen campussen voor jongeren waar we geen contact meer mee krijgen en een centrum voor jeugd en gezin als blijkt dat al die organisaties en instellingen die met- en voor kinderen werken nog steeds niet samenwerken en afstemmen. Interventies stapelen zich op. Oude en nieuwe zorgen; nieuwe voorzieningen.

En als het toch onvoldoende werkt dan intensiveren we het beleid, detailleren we de regels. De samenleving lijkt steeds meer op een bedrijf. Het lijkt alsof de wijze uil de ontwikkeling van het kind wil gaan beheersen en de illusie heeft dat een digitaal achtervolg systeem, binnen een Centrum voor jeugd en gezin, zal leiden tot een sluitende aanpak.

Calimero voelt zich een burgerservice nummer. Calimero kan de wijze uil achter de ruwe bolster niet meer vinden. De wijze uil is goed in symptoombestrijding, het opbouwen van de ruwe bolster, maar voor preventie en het bestrijden van de echte oorzaken, het werken aan de blanke pit, is meer nodig.

Een ramp op z’n tijd geeft richting aan beleid

Ook al piept Calimero en stapelen de interventies zich op, echte verandering komt als er zich aan ramp aandient. Natuurlijk heeft Calimero gepiept over de brandveiligheid, het gezamenlijk vervoer van volwassen gedetineerden en kinderen, het visiteren van civiel geplaatste kinderen, hokjes werken, belangenverstrengelingen en … noem maar op.

Calimero piept maar de wijze uil is niet meer in staat om te het te horen. De wijze uil en calimero verwijten elkaar gebrek aan visie. Maar pas als er brand komt, een vuurwerkramp of een kind dood gaat, komt er actie. Actie die echter niet gebaseerd is op visie maar gebaseerd is op beheersing, op het voorkomen van een volgende ramp, op het voorkomen van gezichtsverlies.

Zo kan b.v. een gezinsdrama met dode kinderen een prikkel zijn voor organisaties en instellingen om beter samen te gaan werken. De verwijsindex heeft hierdoor in bepaalde regio’s draagvlak en ontwikkelingskansen gekregen. Natuurlijk is het beter iets dan niets. Een ander voorbeeld van gebrek aan visie is b.v. het sanctie syteem als gevolg van gedrag van gedetineerden.

Van een passende interventie voor de gedetineerde werd het meer gericht op het bieden van (schijn) veiligheid aan personeel. Bepaald gedrag levert een bepaalde sanctie. Als de leidinggevende dit ‘domweg’ uitvoerde verwierf het lof van personeel, het gaf hen duidelijkheid en (schijn)veiligheid.

Echter het is juist de leidinggevende die de sanctie bepaalde omdat hij geacht wordt afstand te hebben en ook de situatie en de persoon van de gedetineerde kan betrekken bij het bepalen van de sanctie. Het is te makkelijk om het personeel zich te laten verschuilen achter een ambteed.

Het zou de deskundigheid van de leidinggevende moeten zijn een en ander goed uit te kunnen leggen aan het personeel opdat zij daar veiligheid (ook op lange termijn) aan ontlenen.

Vele leidinggevenden gaan echter om voor de korte klap van de gunst van het personeel. Op de lange termijn zijn helaas vele van dit soort leidinggevenden door gebrek aan gewicht omhoog gevallen.

Op de lange termijn is er visie nodig en daadkracht en zal een organisatie of instelling zich niet kunnen en mogen verschuilen achter ingevulde systemen en gevolgde protocollen. Daadwerkelijke zorg, hulpverlening, behandeling e.d. gaat verder dan ingevulde protocollen en vereist visie en lef om af en toe net een stapje verder te gaan. Bijvoorbeeld bij het contact van kinderen met gedetineerde ouders.

Niet het belang van de ouder om contact met het kind te willen onderhouden maar het belang van het contact voor het kind dient leidend te zijn, waarbij het de uitdaging is om oplossingen te vinden voor mogelijke beheersproblemen. Natuurlijk zijn rampen zoals een brand of moordouders niet volledig te voorkomen, het leven is niet maakbaar, maar vanuit visie kan er wel sterker preventief worden ingezet.

Wijze uil en Calimero gesplitst

Er is een splitsing tussen de wijze uil en Calimero, zij spreken niet meer elkaars taal, vervreemden van elkaar en irriteren zich aan elkaar. De wijze uil snapt niet meer waar Calimero het over heeft en irriteert zich aan het steeds maar weer aandacht vragen voor hoe het nog betere kan. De wijze uil noemt de opmerkingen van Calimero ‘typisch Calimero gedrag’.

De wijze uil roept zelfgenoegzaam ‘het gaat vergelijkenderwijs toch goed zo’, ‘we hebben toch projectoverleg’, ‘kijk eens naar de cijfers van het tevredenheidonderzoek in relatie tot de benchmark’ ‘dit is toch een geweldig vernieuwend project waarmee we de landelijke pers halen’!

Calimero blijft zijn ‘frisse blik’ uiten en stoort zich er niet aan als het volgens de wijze uil onvoldoende onderbouwd is. Calimero werkt niet alleen met ratio en resultaten maar ook met emotie en intuïtie.

Calimero blijft volhardend aandacht vragen voor de inhoud, de mens, het sociale, de relatie. De wijze uil stelt ‘dat weten we nu wel’ en is geïrriteerd in zijn wereld van functionele rationaliteit. De wijze uil voelt zich gekwetst in zijn intenties en waardigheid.

Door de afstand die er ontstaan is tussen de wijze uil en Calimero zijn ze beiden niet meer vertrouwd met elkaars gewoontes, hierdoor wordt een en ander letterlijk opgevat waardoor zowel de wijze uil als Calimero het gevoel krijgt niet op de juiste waarde geschat te worden.

Daar waar Calimero eerst door de wijze uil werd binnen gehaald vanwege het ondernemerschap, innovatieve inbreng, daadkracht, vermogens te verbinden en te inspireren, weet de wijze uil nu geen raad meer met Calimero.

Calimero die zich eerst welkom en gewaardeerd voelde, vraagt zich af hoe het kan dat er enerzijds gezegd wordt hoe fijn het is als Calimero vragen stelt bij de gang van zaken en zijn ‘frisse blik’ uit maar anderzijds van het kastje naar de muur word gestuurd. De wijze uil denkt dat Calimero zich verschuilt achter een foto-camera.

Tot wederzijdse tevredenheid worden de foto’s vervolgens dankbaar gebruikt voor allerlei presentaties en PR doeleinden. Calimero hoort opmerkingen onder in het bos zoals ‘richt je nu maar op je eigen winkeltje’, ‘dat gaat hier al jaren zo dus maak je er niet druk om’, ‘als je hier langer werkt dan leer je er mee om gaan’ etc. Zo wil Calimero niet worden.

Zowel Calimero als de wijze uil blijft lang de uiterste best doen om in gesprek te blijven maar de irritatie neemt toe bij de zoveelste confrontatie. De wijze uil kan het niet meer opbrengen om de positieve intentie van Calimero te zien, negeert, ontloopt voor zo ver dat kan. Calimero blijft door gaan maar voelt ook dat de afstand groter wordt.

Vroeger kende de wijze uil en Calimero elkaar in het dorp. Iedereen wist wie de notaris was, de hoofdmeester, de dokter.

Maar ook kende iedereen de weduwe met haar kinderen die net de eindjes aan elkaar kon knopen met het bakken en verkopen van taarten, ‘gekke Herman’ met zijn aangepaste fiets en dat boeren gezin met 10 kinderen die soms geholpen werd door de diakonie van de kerk. Iedereen kende elkaar, groette elkaar op straat en vierde jaarlijks samen het dorpsfeest.

Men lette op elkaar en corrigeerde elkaars kinderen. Als je nu een kind van een ander aanspreekt op straat kan je de politie op je stoep verwachten omdat er aangifte is gedaan.

We kennen elkaar niet meer, leven in gescheiden wijken, enerzijds de goudkust en anderzijds de prachtwijk. Ook in de meer gemixte wijken kent men elkaar niet, groet men elkaar niet en gaat ieder zijn eigen gang. Er is een dode man in zijn huis gevonden die er zeker 2 maanden gelegen heeft voordat iemand hem miste.

Calimero gaat door met de vinger te leggen op zwakke plekken. Calimero is overtuigd van de som; 1+1=3. Calimero zet procedure gerichtheid tegenover medewerkers gerichtheid, gerichtheid op begrotingscycli tegen over inhoud, beheersing tegenover ontwikkeling, product tegenover proces. De voorbeelden komen dagelijks voorbij of het nu gaat om de burger of het kind centraal, 1 kind-1 plan, opvoeden in geslotenheid, het uitschrijven van bekeuringen.

Telkens weer prikt Calimero in de ballon van de conflictvermijdende en op compromis gerichte cultuur van de wijze uil. Dat irriteert de wijze uil, het moet een keer stoppen. 1+1=2

Soms, als Calimero goed luistert, hoort Calimero opeens de wijze uil spreken over zelfsturing, delegeren en vragen om initiatieven, eigen ideeën. Calimero raakt in de war. Wel woorden, geen daden? Verdeel en heers? Het beroep op eigen verantwoordelijkheid en keuze vrijheid staan haaks op de beleving van Calimero die zich beïnvloed ziet door tal van interventie- en beheerssystemen.

Maatschappelijk gezien b.v. belasting, zorgverzekering, massa media, alcohol campagnes, rookvrije ruimtes, kilometer heffing, burger service nummer e.d. Na het verplaatsen van koffieshops en prostitutie naar het industriegebied wordt er nu zelfs gesproken over centrale plaatsen en tijden om vuurwerk af te steken tijdens oud en nieuw.

Maar ook in de organisatie b.v. tijdschrijfsystemen, postregistratie systemen, prik klokken, agendabeheerssystemen, ondoordringbare intranetten, formats, procedures, richtlijnen, protocollen e.d.

De wijze uil controleert, normaliseert en disciplineert. De wijze uil draait zijn rondjes mee in de malle molen van beheersing. De wijze uil vertrouwt niet meer op zijn eigen vleugels, durft niet los te laten, is bang er uit te vallen.

In de hoge boom van de wijze uil is geen plaats voor een zelfsturende Calimero al wordt dat wel gepropagandeerd. De actieve Calimero loopt aan tegen overregulering en bureaucratie. Hij hoort berustend en zelfgenoegzaam tegen zich zeggen ‘ach, die fase van jou heb ik al gehad’.

Zo wil Calimero niet worden. Het vertrouwen neemt af bij zowel de wijze uil als bij Calimero, ze begrijpen elkaar niet meer en willen elkaar vastleggen in contracten. Ze ondertekenen een intentie verklaring, gaan nieuwe afspraken implementeren, uitvoeren (van contract), invullen (van plan) en nakomen (van belofte).

De nieuwe wijze van samenwerking wordt uitgerold, daar zijn tools voor nodig, handig verzameld in een toolbox. Een natuurlijk wordt een en ander gevolgd in de Monitor.

De wijze uil en Calimero worden gezien als zelfstandig individu, werknemer, consument, toeschouwer, klant. Van Calimero en de wijze uil wordt verwacht dat zij eigen verantwoordelijkheid nemen binnen de keuzevrijheid die ieder heeft. De wijze uil gaat er vanuit dat alle Calimero’s zich kunnen ontwikkelen tot wijze uil.

Ze kennen immers allemaal wel een Calimero die het gemaakt heeft, de top bereikt heeft, goed geïntegreerd is etc. De wijze uil zegt dat Calimero zich er gewoon in moet vechten. De wijze uil doet enthousiast of alles toegankelijk is voor iedereen. De wijze uil heeft trainee programma’s; inburgering voor wijze uilen.

Pas je je niet aan aan de cultuur van de wijze uil hoog in de boom, dan lig je op de grond. Het netwerk van de wijze uil is gesloten, er is een bodem en plafond, al dan niet van glas.

Je snapt toch ook wel dat Calimero, met zijn pootjes, niet in een hoge boom kan klimmen. Calimero spreekt de taal niet. Calimero blijft gaan voor zijn passie, de inhoud, de waarheid, het goede. Calimero weigert zich aan te passen aan inburgeringsystemen.

En als Calimero toch probeert de hoge boom in te klimmen wordt hij teruggetrokken in de krabbenmand, met de pootjes in de aarde.

Ook dit is het probleem niet. Calimero hoeft geen wijze uil te worden. Het probleem zit in de gespletenheid, de afstand die ontstaan is in het bos tussen de wijze uil en Calimero. De ruwe bolster die tussen de wijze uil en Calimero in is komen staan.

De vervreemding die hierbij is toegeslagen. De wijze uil die calimero niet meer kan invoelen, niet meer wil invoelen, die zich afkeert. Die vervreemding gaat soms zo ver dat ook de wijze uil van zichzelf vervreemdt raakt als een gespleten pit.

Wijze uil gespleten pit

De wijze uil kan tot in hoge bomen groeien maar ook schade aan richten. Enerzijds is er de eenheid bij de wijze uilen maar anderzijds ook veelzijdigheid en soms gespletenheid. De wijze uil kan als een kameleon van kleur veranderen, wapens gebruiken, soms ten goede, soms ten kwade.

De wijze uil is soms aanwezig maar soms ook ongrijpbaar. De wijze uil is vaak schijnbaar open, charmant, zakelijk en luistert aandachtig. De wijze uil laat je echter niet het achterste van zijn tong zien waarmee hij soms vlijmscherp uithaalt.

Calimero weet nooit precies wat je aan de wijze uil hebt. Als je inschat dat de wijze uil je ondersteund kan hij je laten vallen als een baksteen b.v. bij een leuke klus. En voordat Calimero het weet heeft de wijze uil het zo gedraaid dat Calimero is opgezadeld met een vervelende taak.

Ook belt de wijze uil je ’s ochtends vroeg op om als het ware zijn ochtend urine over je heen te piesen. Hij maakt je voor van alles en nog wat uit, vernederd, kleineert, minacht.

De betrokkenheid van Calimero en het helpen naar het zoeken van oplossingen zijn opgepakt als kritische aanval. De wijze uil voelde zich in eerste instantie gekrent maar biedt de volgende dag zijn verontschuldigingen aan, het geen niet wegneemt dat hij dit onbeschofte gedrag blijft vertonen.

De wijze uil kan je aan het lijntje of in zijn macht houden door b.v. aan te geven niet te weten of hij over een jaar in staat is een besluit te nemen over jouw inschaling. Als er zaken gebeuren waar de wijze uil geen invloed op heeft, kan hij gezichtsverlies ervaren, gekrenkt raken en haalt hij uit.

Dan loopt hij b.v. schreeuwend een vergaderruimte binnen of loopt achter je aan en roept over de straat dat hij dit niet pikt en zal melden bij je baas of hij roept dat hij je gaat ontslaan of je salaris stop zet.

De wijze uil is kennisrijk en kan daarom met vele gesprekspartners meepraten. De wijze uil kan zich aanpassen als een kameleon aan de gesprekspartner en zijn wensen. De wijze uil kiest dan ook niet snel voor een confrontatie met een wijze uil. Er heerst een conflictvermijdende cultuur onder wijze uilen, compromis gericht, ‘oude jongens, krentenbrood’.

De wijze uil kan bij verschillende gesprekspartners verschillende boodschappen uitdragen. En als hij hierbij anderen in diskrediet brengt lijkt hem dat niet te deren.

Het gaat de wijze uil niet om de inhoud b.v. dat het zwangere meisje op een goede opvangplaats komt, de jongen zijn startkwalificatie haalt, de integrale aanpak versterkt wordt of de projectleider aangesteld wordt. Als de gesprekspartners van de wijze uil bij elkaar komen kan de wijze uil slechts nog door kei hard te liegen het een en ander proberen glad te strijken. Er is een oppervlakkig gevoelsleven ontstaan bij de wijze uil.

Calimero staat hier vol verontwaardiging bij te kijken. Soms laat Calimero het zich overkomen en voelt Calimero zich door de wijze uil letterlijk of figuurlijk als een kind de gang opgestuurd.

Met de toenemende gevoelloosheid bij de wijze uil en het gebrek aan inlevingsvermogen verdwijnen tolerantie voor diversiteit, zuivere pit, passie, emotie en gedrevenheid. De drang om te scoren heeft bij de wijze uil de overhand genomen. Het zoeken naar waarheid is door de wijze uil ingeruild voor het zoeken naar succes, tevredenheid, comfort.

De wijze uil weet hoe je het een en ander aan moet pakken en leert je het politieke spel b.v. ‘je moet niet meteen toegeven want dan geef je a.h.w. twee maal toe’, ‘je moet het rooster eerst gewoon opleggen, dan kan je later altijd nog wat toegeven’, ‘hef gewoon een speeltuintje op dan komen ze vanzelf in actie’.

De wijze uil speelt het spel van ‘the good Guy’ and ‘the bad Guy’ om zo Calimero in verwarring te brengen en de aandacht af te leiden van waar het daadwerkelijk om draait.

De wijze uil gaat soms zo op in het spel dat hij een karikatuur wordt van zichzelf. Bij de ontwikkeling van b.v. duale- of integrale werkwijzen, verwordt het oplossen van het organisatie plaatje of formatie puzzel tot doel, waarbij de zorgvuldigheid naar de mensen die het betreft naar de achtergrond verdwijnt.

Inhoud, gevoel, emotie en creativiteit zijn vervangen door regels, procedures, schema’s en mensen die geen boodschap hebben aan wat we eigenlijk willen. Als iemand roept “regels zijn regels” mag hij zich nog in grote populariteit verheugen ook. Hoe effectiever deze systemen worden ingericht door de wijze uil, hoe moeilijker het wordt voor Calimero om aan deze bureaucratische werkelijkheid van 1+1=2 te ontsnappen.

Calimero voelt zich een roepende in de woestijn, het gaat Calimero immers om synergie, meerwaarde, betekenisverlening, 1+1=3.

Calimero ervaart in het bos dat het niet gaat om de mensen en leefbaarheid maar om technische projectresultaten en begrotingscycli, niet meer om het reguleren van auto overlast maar het uitdelen van bekeuringen, niet meer om treinaansluitingen maar om op tijd rijden, niet meer om het voorkomen van ziektes maar om het aantal ingrepen, niet meer om het behandelen van kinderen maar om ouders die de blik van hun ontspoorde kind niet aan kunnen, niet meer om samenhang maar om specialisme.

De wijze uil voelt zich sterk met zijn grote ego en denkt alles in zijn macht te hebben. Soms slaat de wijze uil door b.v. omdat de wijze uil door gebrek aan gewicht naar boven in de boom is gevallen en niet weet hoe hij zich moet gedragen.

Ook kan het gebeuren dat de verantwoordelijkheid in de hoge boom (te) zwaar voelt. De wijze uil zoekt dan soms ontspanning en heeft de behoefte zich te ontdoen van de zware verantwoordelijkheid wat zich kan uiten in b.v. graai gedrag, buitenlandse reisjes, gouden handdrukken, verslavingen en seksuele relaties.

De wijze uil neemt bijvoorbeeld in eerste instantie met alle goede bedoelingen zijn verantwoordelijkheid en helpt Calimero die in een moeilijke situatie zit met ondersteuning, werk, opleiding en meer inkomen. Echter in tweede instantie vergeet de wijze uil zijn positie en verantwoordelijkheid en vervalt b.v. bij een feestje in het schaduwgedrag van seksuele contacten met Calimero.

De wijze uil valt vervolgens uit de boom en geeft Calimero hiervoor de schuld.

De wijze uil sluit bondjes met Calimero waardoor calimero zich vereert voelt als vriendje van de wijze uil. Bijvoorbeeld door een stagiaire af te kopen die haar stagebegeleider beschuldigd van seksuele intimidatie of door andere vormen van afglijdend gedrag door de vingers te zien.

De wijze uil gebruikt de ontstane loyaliteit van Calimero vervolgens als hij dat nodig acht b.v. door calimero adhoc over te plaatsen en in te zetten in een crisis situatie of door een privé-bouw klus bij hem thuis of als oppas op de kinderen. Calimero moest nadat hij geld had geleend aan de wijze uil toen deze in een lastige privé situatie kwam met een advocaat deze lening terug vorderen.

Aan de andere kant is de wijze uil soms ook zo blij van Calimero af te zijn dat hij het dossier schoont bij overplaatsing.

Tijdens zeer zinvolle ‘heidagen’ en buitenlandse reizen gaat de wijze uil zich nog weleens te buiten aan ‘eet- en drink gelach’, hij ontspant, neemt het er van. Kan je je voorstellen hoe Calimero zich voelt als hij daarmee geconfronteerd wordt? Moet hij meedoen, de wijze uil aanspreken, zich terug trekken in de hotelkamer?

Als Calimero keurig aangeeft zakgeld over te hebben gehouden van de trip naar het buitenland geeft de wijze uil aan dat het al afgeboekt is en Calimero het in zijn zak kan steken.

Ook is er de wijze uil die zo bezig is met zijn eigen dingetjes hoog in de boom, dat hij na jaren weer eens in een winkelcentrum komt of in een oude wijk en zich de ogen uit kijkt ‘wat is de wereld veranderd’.

Voor vele wijze uilen is het normaal om alcohol in de wijze uil kamer te hebben. We lezen vaak in de krant over de wijze uil die met 2 keer de toegestane hoeveelheid alcohol de macht over de vleugels verloor en tot stil stand kwam. Bijzonder is het voor Calimero om te ervaren dat de wijze uilen elkaar de vleugels boven het hoofd houden.

De wijze uil zal niet ingrijpen bij een andere wijze uil, alleen als het echt niet meer te verhullen is, pas dan wordt iemand met vervroegd pensioen, vakantie, buitengewoon verlof of schorsing gestuurd.

Dit systeem dwingt Calimero om in extreme situaties waar bij er schade dreigt voor mensen, en waar Calimero er na herhaaldelijke pogingen niet uit komt met de wijze uil, de verantwoordelijkheid te nemen en ‘de klok te luiden’; zich rechtstreeks te richten tot de opper wijze uil. De opper wijze uil zit hier niet op te wachten en voelt zich er erg ongemakkelijk bij.

Maar als Calimero in een vertrouwelijk gesprek het verhaal doet begrijpt de wijze uil dat het niet meer te verhullen valt. In een daaropvolgend ronde tafel gesprek krijgt Calimero vervolgens wel altijd een veeg uit de pan van de opper wijze uil. De posities van Calimero en de wijze uil moeten immers duidelijk zijn. Calimero buigt het hoofd en denkt slechts aan het resultaat.

Collega wijze uilen benaderen Calimero vervolgens amicaal en geven aan op de hoogte te zijn geweest van de situatie. Zij realiseren zich blijkbaar niet dat zij doordat zij op de hoogte waren mede verantwoordelijk zijn geweest voor het instand houden van de situatie waardoor Calimero als het ware gedwongen werd de klok te luiden.

Het is het zelfde systeem als bij Calimero’s die elkaar niet aan willen spreken omdat dat ‘maten naaien’ zou zijn. Ook zij zijn er medeverantwoordelijk voor dat collega Calimero nog verder afglijd waardoor b.v. schorsing of ontslag volgt.

Soms dringt zich de gedachte op dat de wijze uilen informatie over elkaar hebben die onder de vleugels moet blijven.

Al deze voorbeelden van gedrag bij de gespleten wijze uil hebben als overeenkomst dat zij leiden tot een ‘verdeel en heers’ klimaat en de betrokkenheid en het vertrouwen bij Calimero doen afnemen. Calimero trekt zich terug, sluit zich op in de wereld van het eigen ei, eigen belang, eigen auto, eigen gezin.

Calimero trekt zich terug als passieve, hersenloze consument van computerspelletjes en genotsmiddelen. De fase van verwondering en bespreekbaar maken is voorbij en Calimero stelt ‘het zal mijn tijd wel duren’.

Tango: win-win voor Wijze uil en Calimero

Calimero is niet meer automatisch bereid tot het nemen van verantwoordelijkheid, de wijze uil krijgt de schuld. Beiden zijn terecht gekomen in een steeds krachtiger wordende wurggreep waar met de judotechnieken niet meer uit te komen valt.

Het is een complex proces waarbij er een grote splitsing heeft plaats gevonden tussen de wijze uil en Calimero. Calimero en de wijze uil hebben zich beiden terug getrokken, zij zijn vreemden voor elkaar geworden. Niet in het verschil maar in de afstand, de gespletenheid, het niet meer samen optrekken, ligt het probleem.

De intenties van zowel de wijze uil als Calimero zijn gelijk, de gevolgen zijn onbedoeld. Eigenlijk willen de wijze uil en Calimero hetzelfde, ze willen allen het beste voor mensen in de wereld, een goede toekomst voor de kinderen en klein kinderen, een zorgzame samenleving met betrokkenheid en verantwoordelijkheid, duurzaamheid. It takes two to tango. De wijze uil en Calimero zullen elkaar weer moeten ontmoeten om de tango te leren dansen.

In de tango kan de wederzijdse betrokkenheid en afhankelijkheid erkend worden, ervaren en gedanst. Maar wat is wijsheid, hoe het tij te keren? Het antwoord heb ik niet, wij allen hebben een stukje van de puzzel. ‘Zo iets ongeveer?, ik weet het ook niet precies’.

Wel denk ik dat de afstand tussen de wijze uil en Calimero niet meer te overbruggen is door inspraakavonden, cliëntenraden, ouder commissies, jeugdraden, medezeggenschapsraden, acties in het kader van maatschappelijk ondernemen of liefdadigheidsacties als ‘een dag om nooit te vergeten’.

De wijze uil en Calimero kunnen het tij keren door zelf te stoppen met ‘wij-zij’. Te stoppen met wederzijdse rattigheid. Stoppen met het berekenend omgaan met elkaar, uitgaande van bepaalde theorieën. De wijze uil moet stoppen met het slechts rationeel via technieken, sturingsmodellen en trucjes Calimero te proberen te beïnvloeden.

Het ziekmakende van al dit soort gedrag is dat een en ander ingezet wordt vanuit rationele functionaliteit. De oprechte authenciteit is niet meer zichtbaar. Of m.a.w. ‘het voelt niet goed’. De omgang verwordt tot een politiek spel waarbij mensen poppetjes of schaakstukken worden in plaats van verantwoordelijke mede spelers.

Ook Calimero moet stoppen met de slachtoffer rol en stoppen met wentelen in naïviteit. Calimero moet niet meer bij alles wat er in het bos speelt naar boven kijken en om geld vragen. Ook moet Calimero zich niet laten verleiden tot niet oprecht gedrag, geleerd uit boekjes over volgen en stratego. Het gaat er om dat de wijze uil en Calimero niet tegen over elkaar dansen of spelen maar leren met elkaar te dansen, als volwaardige partners.

Het is de kunst voor de wijze uil en Calimero dat ze beiden elkaars toegevoegde waarde gaan zien en ervaren dat ze elkaar nodig hebben bij het creëren van de toekomst. Zij moeten als het ware weer leren om ‘samen te leren’, ‘het gelijk voorbij’, zij moeten leren om samen dienend te zijn gericht op betere resultaten en een betere wereld en toekomst.

Als de wijze uil Calimero wil begrijpen is het nodig het blikveld te verbreden, verder te kijken dan de hoge bomen en Calimero te betrekken bij het zoeken naar verklaringen van ontevredenheid. Het gaat er om te richten op waar we samen naar toe willen en welke bijdrage een ieder, zowel wijze uil als Calimero, daaraan kan leveren. Samen op zoek naar het creëren van betekenis (welzijn) in plaats van het najagen van succes (welvaart). Samen op zoek naar het kristal immers in het beeld van het kristal onthullen en verhogen de verschillen elkaars waarde.

Dat vraagt van de wijze uil dat hij zich meer gaat ontwikkelen als gastheer, faciliteren, stimuleren van krachten, verbinden en samenhang creëren. Dat betekent dus ook niet meer verschuilen achter de ruwe bolster, niet meer afzonderen in het verschil, het betekent het achterlaten van de veiligheid van de hoge boom, achterlaten van het denken vanuit de hoge boom, dominante leiderschapsmodellen, een alles wetende uitstraling, gebaseerd op macht, dwang, strepen en hiërarchie.

Het is de vraag of de wijze uil daartoe bereid is. Zolang de wijze uil er niet voor kiest om soms uit de hoge boom te komen, zullen de Calimero’s in de dop niet gezien worden door de wijze uil. Calimero is immers bescheiden, bij het verlegene af, cijfert zichzelf weg in het belang van het doel (het goede, de organisatie, de samenleving, de wereld). Calimero blijft betrokken, gedreven en doelgericht en slikt bij tegenstellingen. De wijze uil dient dat niet vanuit de arrogantie van de macht te veroordelen maar zich te realiseren dat hij te maken heeft met een volwaardig en sociaal verantwoordelijke Calimero.

Voor de ontwikkeling en de instandhouding van de samenleving moet dat enorme potentieel van beschikbare krachten bij Calimero worden ingezet. Vertrouwen in de kracht van Calimero is noodzakelijk. Vertrouwen dat er in de negatieve kritiek van Calimero op het wijze uil denken, voelen en doen, positief potentieel zit om de meer onderdrukkende, manipulatieve op beheersing gerichte tendensen van de wijze uil te overstijgen.

Functionele rationaliteit, technologie, zal ons niet kunnen redden. Heel veel inzichten en hulpmiddelen voor samenwerking zullen algemeen verkrijgbare middelen worden. Ze liggen overal voor het oprapen. Maar er is 1 ding dat niet algemeen verkrijgbaar is en nooit zal zijn: verbeelding, authenciteit – de inhoud, dat waarvan mensen dromen om het te creëren.

Dat is even wennen als je gewend bent om te leven en te werken hoog in de boom met alleen wijze uilen. De wijze uil en Calimero moeten leren weer nieuwsgierig te worden naar elkaar, elkaar te bevragen, in dialoog gaan, oprechte belangstelling te tonen en elkaar ontmoeten. Zij moeten weer leren luisteren, verdraagzaamheid opbrengen, elkaar tolereren en respecteren, omgaan met verschillen, meervoudige loyaliteit, elkaars kwaliteiten en krachten benutten.

Samen genieten van het proces, verwonderd raken van het onverwachte en ongekende zoals de kleuren bij een ondergaande zon, de perfecte smaak van het onbekende gerecht waar de kok het recept niet van geeft, het verbeterde zicht met een nieuwe bril of het advies van de vinoloog. Bovenal genieten van verschillen, eigenzinnigheid en veelvormigheid. De wijze uil en Calimero moeten trots worden op een uitstraling van kleurrijke diversiteit.

Het zit hem veel minder in de resultaten, effectiviteit of het leveren van goederen/diensten maar het zit hem vooral in de stijl van omgaan met elkaar, het optreden, de uitstraling, de positionering. Het is niet genoeg dat het goed is maar het moet ook goed voelen. Het gaat er om dat het aansprekend is, oprecht, betekenisvol, het vertrouwen dat een en ander in goede handen is.

We moeten af van het misverstand dat iedereen overal van op de hoogte moet zijn en men het altijd met elkaar eens moet zijn. We moeten af van het voortdurend zoeken naar consensus, polderen, schikken en plooien, bruggen bouwen, de boel bij elkaar houden, samenwerken als logo, steentjes bij dragen, iedereen moet mee doen, netwerken,’samen uit-samen thuis’, de strooppot.

Als alle neuzen dezelfde kant op staan, kijkt immers niemand elkaar in de ogen aan. Dit is niet productief immers wie een voorstel met iedereen doorspreekt houdt niets over want het is ongetwijfeld onvoldoende doordacht, onvoldoende doorgesproken, het moet in breder perspectief, het is niet realistisch, niet concreet genoeg, wat zijn de alternatieven en moet er niet een deskundige naar kijken? Of m.a.w. ‘de dood in de pot’! Calimero hoeft er niet altijd mee eens te zijn maar het moet oprecht zijn, te volgen, redelijk en billijk.

Op veel plaatsen is men al pragmatisch aan de slag gegaan opzoek naar nieuwe samenwerkingsverbanden. Samenwerkingsverbanden waarin zowel de wijze uil als Calimero een volwaardige rol kan en moet spelen. Samenwerkingsverbanden die tijdelijk zijn en als gevolg van reflectie opgevolgd worden door nieuwe verbindingen en verknopingen, nieuwe tijdelijke vormen van werkbare overeenstemming. De tijd zal ons leren of dit daadwerkelijk de afstand gaat verkleinen tussen de wijze uil en Calimero, het vertrouwen doet toenemen of dat het de zoveelste interventie is.

We moeten voor ons zelf en voor de toekomst blijven zoeken naar zingeving binnen nieuwe dynamische vormen van samenleven en samenwerken. Slechts door van binnenuit te blijven zoeken naar de waarheid, zingeving, beleving creëren we de toekomst. Is het niet zo simpel dat de zin van het leven (inclusief werk) is ‘er zin in hebben’.

Het vraagt wel daadkracht (besluitvaardigheid), durf en duidelijkheid (transparantie) om de statische ‘ dood in de pot’ weer met ambitie tot leven te brengen. Zij die b.v. ervaring hebben met Tom Poes, doggeren, een andere wind, frisse blik en IK DURF weten daar over mee te praten. Alleen door ‘hand in hand’ samen op pad te gaan creëren we met elkaar een win-win situatie voor de wijze uil en Calimero, een situatie van overeenstemming, verdieping en verzoening, voor het heden en de toekomst.

“Zo iets ongeveer, ik weet het ook niet precies”

Zie ook: Pieterstuurman.blogspot.nl

2008 Seks als wapen

Seks als wapen is een verhaal dat voort komt uit diepe verontwaardiging

Op het moment dat de patronen van mensenhandel zichtbaar werden in 1998 en aan de kaak gesteld zijn, werd seks als wapen ingezet om de aandacht af te leiden van het criminele vrouwenhandel netwerk. Pas toen ik in 2012 het boek ‘de fatale fuik’ van H. Werson las, begreep ik dat mensenhandel in die tijd rond 1998 nog amper op de kaart stond bij politie en justitie.

Men was niet in staat om het grotere verband te kunnen te zien, terwijl dat verband wel aangegeven is. Men was dus ook niet in staat om het aan te pakken en kwam niet verder dan prostitutie en vermeende ontucht. Lees hier onder het verhaal over gedetineerde vrouwen, mensenhandel en het op het verkeerde been zetten van politie en justitie door de inzet van seks als wapen.

Emotions

Verontwaardiging over de wijze waarop er gereageerd is op aanklachten van criminele vrouwen nadat mensenhandel zichtbaar werd. Het geeft een persoonlijk beeld van gedetineerde vrouwen die slachtoffer kunnen zijn van mensenhandel maar ook als criminele vrouwen gehuld achter een ‘masker van slachtofferschap’ SEKS ALS WAPEN gebruiken.

De schade is met geen pen te beschrijven, velen blijven achter, gevangen in woede en angst. Na de korte verhalen van Ada, Zilla, Eva, Mulaz en Kaïn volgt de samenhang en ontknoping in het verhaal van Abel.

ADA

De deur valt met een klap in het slot. Zware voetstappen klinken door de gang. Het is weer een man in’t blauw die nachtdienst heeft. Luikjes gaan één voor één open en klappen weer dicht. Controle ronde. Hij komt dichterbij.

Ik hoor zijn voetstappen op de trap. Lichtelijk aangeschoten komt Oom Piet mijn huiskamer binnen vallen. Oom Piet aan wie ik zoveel te danken heb. Oom Piet die al mijn verhalen heeft aangehoord.

Oom Piet die er was als ik hem nodig had. Is er eigenlijk wel iemand die mij beter kent dan Oom Piet? Ik zet een pot koffie om de aangeschoten man wat te ontnuchteren. Ik probeer hem wat te kalmeren. Hij is dronken en behandeld mij als een beest. Wat heb ik verkeerd gedaan?

Ik ben bang en als een robot doe ik wat hij zegt. Ik doe het. Waarom heb ik het gedaan? Het is zo goor. Ik heb het gedaan. Ik was bang. Ik kon niet anders.

Er loopt een onbekende man in’t blauw rond. Hij stelt zich keurig aan iedereen voor. Wat lijkt hij charmant, sympathiek en aardig. Hij heeft voor iedereen een luisterend oor. Hij is behulpzaam bij vragen, hij is sussend als de vrouwen kibbelen. Wat een innemende man.

Alleen ik weet wat er achter een dergelijke mooie buitenkant zit, ik heb het meegemaakt. Ik zal er voor zorgen dat het hem hier niet lukt. Ze zijn allemaal het zelfde. Hij zal boeten.

Ze zijn zo charmant, je gaat ze vertrouwen. Het lijkt een echte vriend, een steun en toeverlaat. Alle ellende hebben ze van je gehoord en ze kennen je daardoor beter dan wie dan ook.

Maar dan, op een onverwacht moment dan komt zijn ware aard te voorschijn. Hij zet je onder druk, je moet alles voor hem doen, hij neukt je van voren en van achteren, je moet likken en zuigen en hij knijpt in je borsten als hij in je klaar komt.
Ze zijn allemaal het zelfde.

En die arme vrouwen weten het niet. Ze zitten hier opgesloten en zijn blij met een degelijke aardige man in’t blauw. Ze genieten van zijn aandacht en zwijmelen weg met een complimentje.

Ze zitten opgesloten en zijn bang dat hij niet meer zo aardig zal doen als zij zeggen dat zij die blik in hun bloesje niet echt op prijs stellen. Ik haat die mannen, ze zullen boeten en bloeden voor alles wat zij mij aangedaan hebben.

Een aantal cellen verder hoor ik de zachte geluiden.
Een man in’t blauw praat met een buitenlandse vrouw.
Ze praten en lachen en af en toe hoor ik vreemde geluiden.

Hij is toch al zeker 15 minuten bij haar op cel. Zij zegt dat ze hem Spaans leert. Daar trap ik natuurlijk niet in.

Als kind nam mijn moeder mij mee als zij ging werken. Ik vond het prachtig en keek m’n ogen uit naar die prachtige satijnen kleden, de ruches, kantjes, het mooie rode licht.

Ik hoorde mijn moeder ook telkens weer vragen;
“Wat zal ik je leren, Frans, Italiaans en weet je hoe Eskimo’s het doen?”
Soms moest ik spelen in een grote, diepe kast waar mijn poppen lagen en een hoek was waar ik kon gaan slapen.

Er zaten hele kleine gaatjes in de deur en daar gluurde ik vaak door om te kijken wat voor lessen mijn moeder gaf. Soms mocht ik ook maar zo weer uit de kast. Mijn moeder noemde dat een vluggertje en snel verdiend. De man lag dan wat op mijn moeder te schudden, trok zijn broek weer aan en ging weg.

Mijn moeder moest soms ook hele rare dingen doen en dan snapte ik gewoon niet meer hoe het nu zat met die armen en benen. Ze was dan hartstikke lenig, het leek wel circus. Soms moest ik mee spelen van m’n moeder.

Dan gingen wij ziekenhuisje spelen en moesten we samen voor de man zorgen. Mijn moeder was de dokter en ik de zuster en zij zei wat ik moest doen. Ga het worstje maar even schoon wassen. Proef eens of het worstje schoon is? Ga het worstje maar likken alsof het een ijsje is.

Het knakworstje werd bijna altijd een grote leverworst. Eén keer had ik net het knakworstje in mijn mond en toen werd het zo snel een grote leverworst dat mijn lippen helemaal uitscheurden.

Toen ik groter werd gingen we ‘strandjutten’. De mannen gingen dan op zoek naar een parel tussen mijn benen. Mannen houden van die parels en vinden het lekker om er aan te zuigen en te likken leerde mijn moeder mij. Ik heb nooit begrepen waarom ze vervolgens die worst tussen mijn benen staken.

Als die mannen het leuk vonden dan trakteerden ze op slagroom. Prachtig gezicht was dat als je de slagroom er uit zag spuiten. Maar meestal zag je het niet want dan deden ze de slagroom in moeders mond of tussen haar benen. Dan kreeg ik altijd van die fantasieën dat die man midden in de kamer stond en slagroom spoot en door langzaam rond te draaien de hele kamer witte.

Spaans leren, nou daar trap ik niet in.
Die vrouwen moeten beschermd worden, ze weten het niet.
Ik zal ze redden. Men moet het weten. Ik zal het onder de aandacht brengen.
Ik wil slaappillen. ‘s nachts word ik malend wakker. Alles komt steeds naar boven.

Ik wil vergeten. Ik wil verder met mijn leven. Morgen heb ik een afspraak met de dokter. Zou de dokter het allemaal ook weten wat hier gaande is. De dokter zal ook wel in het complot zitten. Misschien schrijft hij wel pillen voor waardoor die vrouwen niet eens weten wat ze met hen doen.

Het was vreselijk toen mijn dochter vertelde dat ik gewoon erbij in bed lag als zij met oom Piet moest vrijen. Hij deed iets in mijn koffie en dan was ik moe en ging naar bed. Tegen mijn dochter zij hij dan, nu je moeder al slaapt moet jij mij in slaap spelen.

Je moeder vindt dat prima want kijk ze blijft gewoon lekker slapen. Er knapte iets bij mij toen mijn dochter mij dit vertelde.

Die dokter zal ook wel de abortussen doen. De vrouwen worden natuurlijk soms zwanger en dan moet dat probleempje opgelost worden. Ik moet dit naar buiten brengen, men moet weten wat hier gaande is. Ik moet zorgen dat het op houd, de vrouwen moeten beschermd worden. Het moet stoppen. Ik haat ze. De mannen moeten gestraft worden. Ze zullen boeten. Ik ga er wat aan doen.

Twee vrienden van Kaïn zijn bij mij geweest. Ik heb ze alles verteld. Alles wat ik hier hoor en zie gebeuren tijdens de nachtdienst, laatst op die cel verder op, de medeplichtigheid van de dokter, alles!

Oom Piet hield alles bij in zijn agenda. Hij had een ingewikkelde code waarmee hij alles noteerde. Hij kon daarin precies zien wanneer hij voor het laatst bij je was geweest, wat er was gebeurd en wat voor een cijfer hij jou er voor gaf.

Dat zullen ze hier ook wel doen. Ik hoor ze soms lachen in het kantoor. Ben jij al bij cel nr. Q geweest? Als jij het nu met haar doet dan ga ik naar die ander. Het klikte niet zo tussen mij en haar, het verliep nogal stroef, misschien kun jij het eens proberen.

Ik zal de bewijzen krijgen. Het papier waar ze het allemaal op bij houden. Een moment van onoplettendheid en ik haal het uit hun kast. Ik zal ze krijgen. Ik zal ze pakken. Ze gaan er aan die klootzakken. Ik haat ze!

Laatst werd er weer eens iets georganiseerd. Meestal is dat wel een leuke onderbreking van de sleur. Het was een muziek avond. Ik stond aan de grond genageld. Eén van die smeerlappen in’t blauw was vlak voor mij weer bezig.

Hij mag niet eens dansen op een dergelijk feest van ons. Mulaz en een andere buitenlandse vrouw gingen verleidelijk en uitdagend met hun onderlijf rond hem en tegen hem aan staan dansen. Tot mijn stomme verbazing beantwoorde hij hun dans en ging mee doen.

Daar stond die man in’t blauw tussen twee kronkelende vrouwen in. Iedereen kon het zien. Het was duidelijk aan die geile blikken dat ze al eerder seks met elkaar hadden gehad.

Die arme Mulaz weet natuurlijk niet dat het eigenlijk niet mag maar nu weet iedereen het. Nu is het voor iedereen duidelijk, iedereen heeft het gezien, hij gaat voor de bijl. De hele wereld zal het weten in wat voor kloten wereld wij leven.

Even later voerden twee vertrouwenspersonen een stukje op met één van de vrouwen die bekend staat als top hoeren madame. Verleidelijke teksten, obscene gebaren en opwindende geluiden. Ongelooflijk dat ook zij hierbij betrokken zijn, ongelooflijk dat ze hieraan mee doen en het goed keuren.

Met Eva praatte ik nog even aan het einde van de muziekavond. Arme Eva heeft eerst enkele maanden op een speciale afdeling gezeten. Je mag daar heel erg weinig en wordt al snel in een isoleercel geplaatst.

Je ziet bij Eva nog de littekens waar zij zich zelf gesneden heeft. Eva heeft vast ook veel meegemaakt in haar leven. Ik probeerde uit Eva te krijgen wat zij wist van de misstanden hier. Zij was zichtbaar aangedaan en bang toen ik er met haar over begon. Ook zij was bang van die zware voetstappen in de nacht.

Ook zij krijgt veel medicijnen van de dokter. Ook zij heeft het gezien op de muziek avond. Die nacht na de muziekavond heeft zij gevraagd aan de mannen in’t blauw om in de isoleercel te mogen slapen. Zij weet het ook.

Ik sta die avond heel lang onder de douche en probeer alle viezigheid te vergeten, mij schoon te krabben, het weg te spoelen.
Ze gaan er aan. Ik maak ze kapot.

ZILLA

Een klop op mijn deur. Sleutel in het slot. De deur gaat open. Een man in’t blauw zegt dat Abel mij wil spreken. Wat nu weer, ze zitten me voortdurend op mijn hielen. Ze lijken steeds strakker te worden, ze lijken mijn ruimte steeds meer in te perken. Ze jagen spoken na. Vriendelijk sta ik op, glimlach en steek mijn hand toe en begin een praatje over het weer en hoe geweldig ik het vind dat de baas persoonlijke contacten onderhoud. Ik wordt afgekapt en Abel begint een eenrichtingsgesprek.

Abel beweert dat er geruchten rondom mij de ronde doen, dat het afgelopen moet zijn, dat ik scherp in de gaten gehouden wordt. Bij de portier heeft er iemand vragen over mij gesteld. Als ik vraag of hij ook geld gestort heeft wordt er ontkennend geantwoord.

Ik probeer aan Abel uit te leggen hoe moeilijk het voor mij is om vanuit deze inrichting mijn zaken te regelen. Dat ze mijn geld niet willen brengen als ik er om vraag, dat het voor mij ook niet makkelijk is.

Abel is een koude en een harde en zegt dat hij verantwoordelijk is voor de orde, rust en veiligheid en dat mijn zaken hem niet interesseren. Ik voel mij alleen en onmachtig. Weer moet ik er achteraan bellen. Ze moeten gewoon luisteren als ik hen vraag wat te doen. Zij hebben hun huidige leventje aan mij te danken. Wat denken ze wel niet.

Hoe langer ik hier zit, hoe eigenwijzer zij worden. Als ik straks weer vrij ben dan zullen zij het weten en dan zal ik met ze afrekenen. Ik zet het ze betaald. Met mij valt niet te spotten.

Ik moet een telefoontje regelen en druk op de bel. De man in’t blauw komt vragen wat er is. “Ik vind het heel vervelend dat ik je moet lastig vallen en ik weet dat het geen beltijd is maar je weet dat ik grote zorgen en problemen rondom mijn kinderen heb.

Die oudste is helemaal uit de ban gesprongen en ik moet nu de jeugdhulpverlening bellen om toestemming te geven voor een tehuisplaatsing. Ik moet echt even bellen.” Met zachte hand leid ik hem waar ik heen wil.

Het is prachtig om het steeds weer voor elkaar te krijgen, om ze te bespelen, om ze voor mijn karretje te spannen, ze te manipuleren, te beïnvloeden. Ik bepaal het maar geef hen het gevoel dat ik afhankelijk van ze ben.

Straks bezoek.
Ik moet er goed uitzien. Het wordt een belangrijke bijeenkomst. Ik ben benieuwd wat hij van ze vindt. Eigenlijk weet ik het al wel, hij valt voor deze types. Ik zal ze nog even inpraten, voorbereiden, op hun gemak stellen.

Ze mogen best een beetje brutaal en uitdagend doen, dat wint hem wel op. Zal hij ze al wat kunnen vertellen over hun families in het buitenland? Ik heb ze beloofd dat hij deze maand hun familie geld toe zal laten doen komen.

Het loopt gesmeerd. Mulaz vertrouwt mij volledig. Laatst kwam Mulaz vragen of zij net als Pia ook mee moest werken aan de bezoeken zonder toezicht en met de mannen naar bed moest. Ik heb haar gerustgesteld want natuurlijk hoeven zij geen dingen te doen die zij niet willen.

Wij willen hen immers alleen maar helpen, helpen met werk na de gevangenis, helpen door de familie financieel te ondersteunen. Wij willen gewoon helpen want het is toch vreselijk dat deze arme onschuldige vrouwen vast moeten zitten alleen maar omdat zij hun kinderen en familie wilden helpen voor de ondergang.

Alleen maar omdat zij probeerden familie en kinderen te helpen en te redden en daarom voor één keertje een vliegreisje gingen maken. Vele vrouwen hebben al ongemerkt allerlei landsgrenzen gepasseerd waar zelden vrouwelijk personeel aanwezig was om hen te fouilleren.

Dat dit nu een keertje mis ging wil niet zeggen dat wij ze laten vallen. Natuurlijk niet. Wij willen slechts het beste voor hen, wij willen nog steeds hen helpen. Wij kennen vele mensen en kunnen voor een baantje zorgen b.v. als dienstmeisje, kinderoppas, kapster, grimeur, secretaresse, in de horeca of bij een folkloristische dansgroep of een choreografisch ballet.

Ik hoop maar dat hij tijdens het bezoek ook weer wat spul mee neemt. Het is hier zo ongelooflijk saai. Het zou zo heerlijk zijn om weer eens iets te drinken, te roken of te snuiven. Een maand geleden is mijn oudste zoon gesnapt tijdens het fouilleren.

Hij mag er twee maanden niet meer in. We bellen nu veel en lang. Het is gewoon het risico wat wij samen nemen. Een half jaar geleden had hij het in de schoentjes van Jamie gestopt. Toen hij voor de telefoon vertelde dat hij nieuwe schoentjes met Jamie had gekocht en dat deze mogelijk nog pijn deden en misschien even uit moesten tijdens het bezoek begreep ik het meteen.

Toch wil ik dit niet meer, ik wil niet dat Jamie hier voor gebruikt wordt. Ik wil af en toe samen met Jamie in mijn armen ‘berend botje’ kunnen zingen. Een jaar geleden heb ik met mijn tranen geprobeerd om de beslissing van Abel ongedaan te maken. Mijn urine controle scoorde positief en dat betekende een disciplinaire straf maar ook enkele maanden uitsluiting van het kinderbezoek.

Maar als moeder zal ik natuurlijk nooit drugs gebruiken, als moeder zal ik het voorrecht hier om mijn kind op de afdeling te ontmoeten niet verspelen, ik zweerde op mijn kinderen, ik zou mijn kinderen nooit iets aan doen. Het was alsof Abel dwars door mij heen keek, het mocht niet baten.

Het bezoek verliep voortreffelijk. Hij zag meteen wat in ze en gedroeg zich als een charmeur, een geboren playboy. Ze zagen er dan ook perfect verzorgd uit en gedroegen zich zoals wij af gesproken hadden. Lief, gehoorzaam, behulpzaam maar ook een tikkeltje brutaal.

Natuurlijk had hij een paar kanttekeningen, de ene was wat aan de dikke kant en de andere moest nog wat op gang geholpen worden. Natuurlijk draag ik daar zorg voor. Ik ben benieuwd of hij al wat geld voor hen gestort heeft.

De deuren gaan weer open en het duurt niet lang of ze komen naar mijn kamer. Mulaz duwt snel de gedane arbeid onder mijn bed. Twee gaan er voor mij koken en de ander help met het opruimen en schoonmaken van mijn cel.

Ze zijn mij dankbaar voor mijn zorg en hulp en vertroetelen mij, ik geniet er van. Ik verlang naar het moment dat ik vrij kom en mijn bankrekening in Zwitserland kan omarmen. Ik loop even langs Ada. Het is een zeer vreemde vrouw die van alles in haar schild voert.

Ik wil weten waar zij mee bezig is. Het schijnt dat zij papieren gestolen heeft met gegevens over ons allemaal. Ik wil dit van haar over kopen want mijn zaken zullen door een zodanig gestoorde niet doorkruist worden. Ze is helemaal bezig met seks en boos op alles en iedereen.

Ze denkt dat de hele wereld haar wat aan wil doen. Ze vecht tegen alles en iedereen. Ze heeft vele contacten binnen het gedetineerden circuit en de pers. Misschien moet ik maar gebruik van haar maken en haar wereld en aanklachten mede gebruiken om de aandacht van mij af te leiden. Het is natuurlijk een prachtig middel om het systeem uit elkaar te spelen en te ontwrichten.

Ook bij kaïn en de vertrouwenspersonen is er zeker een voedingsbodem te vinden voor de verhalen van Ada. Zij heeft de verhalen en aanklachten, ik het geld en samen hebben we een breed netwerk aan contacten. Samen vinden we zeker nog twee handen vol vrouwen die bereid zijn mee te doen.

Er zijn voldoende beschadigde vrouwen die wij in het spoor kunnen zetten, waar we op in kunnen praten, die we kunnen beïnvloeden. Er zijn genoeg vrouwen die het geld hard nodig hebben. Ik ben overtuigd van mijn kwaliteiten, persoonlijkheid en charme en weet dat ik iedereen kan overtuigen van mijn goede inborst.

Zowel Ada, Eva, Mulaz en ik blijken contact te hebben met de vertrouwelijke informatieve persoon ofwel de VIP. Als ik met Ada praat dan blijkt dat wij dezelfde visie hebben. Deze VIP kunnen wij heel eenvoudig voor ons karretje spannen.

Hij geniet van onze verhalen en lijkt meer en meer te willen horen. Als je iets nieuws verteld dan geeft hij precies aan of hij het eerder heeft gehoord of niet en de verbazing, herkenning en verontwaardiging spuit uit zijn oren. Eerlijk gezegd denken wij dat het ook ergens anders begint te spuiten.

EVA

Opgesloten, alleen en onmachtig zit ik nu hier. Ik ben blij dat Vip bij mij gekomen is en aangeboden heeft om met mij te praten. Dankbaar maak ik gebruik van zijn aandacht en warmte. Als er één met je is, wie zal dan tegen je zijn? Wekelijks spreken wij elkaar en langzamerhand heb ik bijna mijn hele levensverhaal aan hem verteld.

Over de scheiding van mijn ouders. Het schrikbewind van de vriend van mijn moeder. De vernederingen, het schoppen en het slaan. Maar eigenlijk was dat het ergste niet. Veel meer last had ik nog van zijn seksuele toenaderingen. Hij vond mij slordig en vies. Hij ging mij wassen over het hele lichaam, langzaam en langdurig tussen mijn benen.

Als mijn moeder er ‘s avonds niet was dan hoorde ik zijn voetstappen op de trap. Hij kroop bij mij in bed, hij rook en snuffelde aan mij en zei dat hij mij wel schoon zou likken. Vervolgens moest ik ook hem schoonlikken en uit zijn pik het vuil weg zuigen. Op een gegeven moment sprong fikkie de hond op het bed en ook de hond deed mee. Ik probeerde door de hond naar voren te duwen zelf naar de achtergrond te schuiven.

Soms lukte dit en ging hij helemaal op in zijn spel met de hond. Vip begrijpt mij goed en vroeg altijd door over hoe ik mij voelde, wat hij deed en wat dat bij mij opriep, wat ik bij hem moest doen … Vip is te vertrouwen.

Al snel kreeg ik een vriend en bij hem thuis voelde ik mij veel prettiger dan bij mijn moeder en haar vriend. Hij had hele lieve ouders. Toch had ik al snel kunnen weten dat dit niet goed was. In één van de eerste weken wilde hij met mij naar bed. Ik wilde dit nog niet maar hij drukte zijn zin door en verkrachte mij terwijl zijn ouders gezellig beneden in de huiskamer zaten met een kopje koffie. Ik durfde niets te zeggen.

Met zijn moeder kon ik goed opschieten, het was een gezellige, lieve, warme vrouw. Ik wilde haar geen verdriet doen en mocht bij hen inwonen toen ik het thuis echt niet meer vol kon houden. Ze was echt als een moeder voor mij. Zij zag de blauwe plekken niet die haar zoon mij bezorgde.

Ik durfde niet te vertellen wat hun zoon mij aandeed. Hij hield er ook nogal vreemde fantasieën op na en wilde de meest gekke voorwerpen bij mij naar binnen stoppen. Als ik protesteerde dan bond hij mij vast, verkrachte mij of zette mij op de binnenplaats.

Vip was zo lief voor mij toen ik opeens vreselijk moest huilen toen ik hem dit vertelde. Ik huilde uit in zijn armen en voelde de bolling in zijn broek. Vip is natuurlijk ook maar gewoon een man. Was ik Vip maar eerder tegen gekomen in mijn leven.

Op een gegeven moment bleek ik zwanger te zijn. De tijd van de zwangerschap ging redelijk goed al was ik voortdurend erg bang dat hij het kind iets zou aan doen. Daardoor was ik natuurlijk ook meegaander waardoor hij minder vaak boos was. We gingen in een eigen huis wonen en even leek het alsof wij toch een normaal gezin konden vormen.

Maar voordat mijn dochter 1 jaar werd begon het weer. Hij ging veel met zijn vrienden op stap, dronk veel en als hij dan thuis kwam moest ik voor hem klaar staan. De mishandelingen werden steeds erger. Mijn huisarts vroeg mij op een gegeven moment hoe ik het voor mijn dochter zou vinden als zij mij eenmaal doodgeslagen aan zou treffen.

Hij gaf mij informatie over vluchthuizen en ik ben een paar keer met mijn dochter gevlucht. Steeds weer ging ik toch weer naar hem terug. Een kind heeft toch ook een vader nodig? Mijn vriend had spijt en begreep dat hij moest veranderen en beloofde hulp te zoeken.

Als ik hem dan weer na enkele weken zag, dan zag ik dat mooie in die man waar ik verliefd op geworden was en voelde ik de hartstocht weer opkomen. Vip begreep dat ik toch weer steeds terug ging en vond het niet mijn eigen schuld.

Op een dag zei Vip tegen mij dat hij van Ada gehoord had dat ik ook weet van alle misstanden die hier plaats vinden. Hij zei dat hij nu begreep waarom ik mijn levens geschiedenis zo uitgebreid aan hem verteld had. Hij zei dat ik toch wist dat ik hem kon vertrouwen. Hij zei dat hij wilde dat ik nu ook vertelde wat er hier allemaal gebeurde en of dat ook met mij gebeurde en door wie. Ik schrok van de serieuze en dwingende toon en de wijze waarop hij mij aan keek.

Ik wilde Vip niet verliezen en vertelde hem wat ik van de andere vrouwen gehoord had en wat ik in de brieven gelezen had die ze aan elkaar schreven. Hij ging maar door over wat ik gezien had en wie wat bij mij gedaan zou moeten hebben. Ik genoot van zijn zorg en aandacht en vertelde hem wat hij wilde horen. En weer huilde ik uit in zijn armen.

Ik beloofde aan Vip dat ik alles aan Abel zou vertellen. Maar later toen ik alleen op mijn cel zat kreeg ik spijt van die belofte want ik wilde eigenlijk geen leugens vertellen. Ik overlegde met verschillende mensen wat ik nu toch moest doen. Ik kon Vip overtuigen dat ik het niet wilde.

Abel kon immers niet toezeggen dat er geen actie ondernomen zou worden n.a.v. wat ik te vertellen had en tevens was ik bang dat het weer slechter met mij zou gaan en dat ik weer naar de speciale afdeling toe zou moeten. Ik dacht dat ik er van af was maar op een gegeven moment toen ik een afspraak had met Vip zat ook Abel daar en dwong Vip mij alles te vertellen. Alles wat hij horen wilde.

MULAZ

In een vreemd land met een vreemde taal waar zij heg noch steg weet zit Mulaz opgesloten. Zij is er ingetrapt en dacht geld te kunnen gaan verdienen in een dansgroep totdat bleek dat zij striptease shows moest dansen om zich vervolgens te prostitueren. Haar schulden liepen op, no Play no Pay. Ze werd ongewenst en ongepland zwanger van een klant.

Maar zij hielpen haar en haalden haar kind weg om het in een veilige en goede omgeving op te laten groeien. “Komt in orde kind, dat fiksen wij, geen probleem.”

Door één keer over te vliegen met drugs in haar lijf dacht zij van haar schulden af te komen en meteen af te komen van die mensen die haar onder druk zetten. Nu zit ze hier alleen, opgesloten, in een vreemd land. Bang dat die boze en machtige mensen haar hier zullen vinden en opzoeken.

Bang om weer onder (financiële) druk gezet te worden. “Je bent gepakt, de drugs is weg en heeft ons niets opgeleverd.” Bang voor haar familie. “We zullen nu je dochter in moeten zetten opdat de schulden ingelost kunnen worden.

Je broer wilde niet mee werken en die hebben we helaas in elkaar moeten slaan. Weet je dat je moeder ernstig ziek is. Je begrijpt toch wel waarom oom Karel doodgeschoten is.” Bang om bedreigd te worden. “Je snapt natuurlijk wel dat je diep bij ons in de schulden staat en als je niet mee werkt, weet je wat je te wachten staat. Wij hebben foto’s en video’s die wij naar jouw geboorteland kunnen sturen.”

Mulaz is eenzaam en bang en durft met niemand echt over haar problemen te praten. Ze doet haar best en merkt dat dat prettig is en ze gewaardeerd wordt omdat ze haar werk goed doet, mee helpt met activiteiten en niet mee doet aan de ruzies tussen de vrouwen.

Er zijn aardige personeelsleden maar je weet niet meer wie je kunt vertrouwen. Mulaz houdt de boot af. Gelukkig is Zilla er, een soort van ‘big mama’ die met bemoederende zorg naar de problemen en de zorgen van de vele vrouwen luistert en hen troost en hulp aan biedt. Zo benaderde ze ook Mulaz en helpt en troost haar.

Zilla vertelt haar hoe ijverig ze Mulaz vindt en hoe goed het is dat ze het geld wat zij verdiend aan haar arme familie opstuurt. Zilla vraagt of ze meer geld op zou willen sturen en dat ze dat bij haar kan verdienen als zij voor Zilla klussen doet zoals b.v. boodschappen, koken en schoonmaken.

Mulaz grijpt dit aanbod met beide handen aan en is blij dat zij deze aardige wijze vrouw mag helpen en dan ook nog wat extra geld krijgt. Een paar maanden later verteld Zilla dat zij zeer tevreden is over Mulaz en dat zij vrienden heeft, een soort groep van ‘mensen voor mensen’ die haar kunnen helpen aan werk straks en die ook de familie in het geboorteland kunnen ondersteunen. Mulaz kan tijdens het bezoek kennis maken met de vrienden van Zilla.

Kaïn

Kaïn zit achter zijn bureau en neemt het nieuwste inventarisatie onderzoek door. Zijn handen gaan door zijn haren naar zijn oren. Zijn oren voelen aan als hete rode kolen. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd. Zijn blik glijdt langs zijn gulp. Dit is onvoorstelbaar.

Het is onvoorstelbaar wat er aan de hand is bij zijn broer Abel. Het is Sodom en Gomorra. Kaïn ijsbeert enkele minuten rond in zijn kantoor maar blijft tot de conclusie komen dat hij in moet grijpen, ook al is het zijn broer.

Arme weerloze vrouwen die misbruikt worden op een manier die hij in zijn diepste fantasie niet zou kunnen bedenken. “Ik heb de plicht om zorg te dragen voor de veiligheid van de aan mijn broer toe vertrouwde vrouwen en de openbare orde daar.”

Lang geleden was ik gaan biechten. Ik vond het vreselijk zo eerlijk te moeten zijn. Maar ik wist dat het moest. Het was een hete zomer en ik ging naar het strand om een verfrissende wandeling te maken. Met mijn sokken en mijn schoenen in mijn hand liep ik tussen de zee en de prachtige blote lijven in. Schitterende borsten in allerlei soorten en maten, geweldige billen.

Ik liep door en door en durfde bijna niet om mij heen te kijken. Opeens merkte ik hoe moe ik werd van al dat snel wandelen. Ik bedacht dat het goed was om even te ruste. Als ik ging zitten kon ik ook rustiger om mij heen kijken en genieten van al dat moois. Ik zocht een plekje, trok mijn overhemd uit en ging in het zand zitten.

Prachtige vrouwen lagen om mij heen, ik voelde mijn broek knellen. Vlak bij mij lag een groepje van ongeveer vijf vrouwen te praten, te lachen en te drinken. Op eens hoorde ik uit het groepje iemand roepen of ik ook een biertje wilde. Ik durfde eerst niet te kijken maar het was echt gericht tegen mij. Ik wist niet wat te doen.

Maar niet reageren durfde ik ook niet dus ik pakte mijn schoenen, sokken en overhemd en ben bij hen gaan zitten. Ik dronk bier. Zij telden mijn borstharen. Zij voelden de bolling in mijn broek. Zij gaven mijn bolling ruimte en meer kan ik er niet over zeggen … het was onvergetelijk, ik vond het heerlijk … Ik heb gebiecht. Nooit heb ik er met iemand over gepraat. Ook de vrouw met wie ik nu al jaren getrouwd ben, heb ik er nooit iets over verteld.

Maar wat ik hier lees, dat is vulgair, dat is ongelooflijk. Bordeel. Het is bij mijn broer, ik moet ingrijpen, ik kan niet anders. Ik heb het weekeinde nog om rustig te bedenken wat wijsheid is. Het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Het doet denken aan die ernstige zaken zoals b.v. Finkensieper en Jolanda in Epe. Het is een vreselijk drama. Maar eigenlijk is het ook geweldig om dit boven tafel te krijgen.

Het zal goed zijn voor mijn carrière. Ik zal geprezen worden omdat ik de signalen van gedetineerde vrouwen serieus genomen heb. Het is een zaak en ik zal het afmaken. Iedereen die kan helpen de zaak rond te maken moet gehoord worden. Iedereen die de aanklachten wil ondersteunen en bekrachtigen wil ik zien. Alleen daar moet menskracht en geld ingestoken worden, het maakt niet uit hoeveel het kost. Het kwade moet uitgebannen worden, hiermee kunnen wij scoren.

Looft God, looft hem overal.
De dominee begint met zijn preek. Aan de overkant zitten die stellen die vreemd gaan met elkaar. Ach vreemd, iedereen weet er immers van. Toch raar dat iedereen het weet en zij gewoon vroom in de kerk het ‘onze vader’ belijden. Rechts zit dat keurige gezin met al die stijve vlechtjes. Ik vraag mij wel eens af wat er om gaat in een dergelijk gezin met een zodanige stijve, koude buitenkant.

En daar zit dat sociale gezin met die pleegkinderen. Nu zit er weer een gekleurde jongen bij, het zal wel een asielzoeker wezen. En die dochter die lijkt wel rechtstreeks uit de kroeg te komen. De dominee raakt op dreef en krijgt de kerkzaal in zijn macht. Is het nu toeval dat hij over Sodom en Gomorra begint?

Sodom en Gomorra lijkt ver weg maar ook weer zo dichtbij. Mijn ouders zouden zich omdraaien in hun graf als zij zouden weten met wat voor zaken ik nu bezig ben. Ik heb een goede zorgeloze jeugd bij hen gehad. Het standaard huisje boompje beestje verhaal. Na de middelbare school rechten gestudeerd en langzaam maar zeker op geklommen.

Mijn gezin lijkt op het gezin waar ik uit kom, rustig kabbelend privé leven. Mijn vrouw tennist, ik golf en de kinderen hockeyen. In het weekeinde discussiëren we over de politiek, met een goed glas chablis.

Het is soms zo onvoorstelbaar om te bedenken wat er in criminelen omgaat …
Maar ja, het is mijn vak. Misschien is het wel juist goed dat ik beschermd leven heb. Ik blijf het van daaruit helder zien. Ik houd afstand. Maar wat ik nu lees. Zelfs de leidinggevenden weten het en doen niets.

Meegesleept in de verloedering of blindemannen in de poel van verderf. De zaken in de aanklachten geven voldoende reden om actie te ondernemen ook al zijn er geen aangiftes van seksueel misbruik.

Toch lijken er ernstige feiten in het geding. Als maar 10 % van de aanklachten waar is dan is ingrijpen nog gerechtvaardigd. De aard van de feiten en de specifieke situatie dwingen mij tot diep ingrijpen. Het is ongelooflijk maar ik kan niet anders. Ik, Kaïn, zal een aanval doen op zijn broer. Mogelijk dat het leidt tot broedermoord. Het recht moet zegevieren. Er zullen mensen opgepakt moeten worden en velen verhoord worden.

De dominee leest Leviticus 19.15.; Gij zult bij het rechtspreken geen onrecht doen; gij zult de arme niet begunstigen en de aanzienlijke niet voortrekken; op rechtvaardige wijze zult gij uw naaste berechten.

ABEL

Als Abel thuis kom in het blauwe huis wordt een brief overhandigd. Kaïn heeft een actie gepland en deze is al gestart. Als verdoofd staat Abel in de hal. De eerste die hij tegen kom zit als verlamd achter zijn bureau en het enige dat hij uit kan brengen is; “het is niet te geloven … “. Even verder zitten een aantal mensen bij elkaar. Het is ijzig stil. Er begint iemand te huilen. Men laat het begaan.
Wat wordt deze mensen aangedaan? Wat gebeurt er hier in vredesnaam?

Kaïn heeft er een aantal van het bed gelicht en zal velen gaan verhoren de komende dagen. Iedereen is van slag, kijkt als verdoofd voor zich, blikken van anderen worden ontweken. Ongeloof en verbijstering.

Gedachten van “zou het dan toch?:” worden ogenblikkelijk gedomineerd door herinneringen. Is dit nu de zwarte schaduw zijde van jarenlange intensieve ontwikkelingen die geleid hebben tot een uniek vooruitstrevend blauw huis?

Natuurlijk vinden wij elkaar niet allemaal even aardig, natuurlijk heeft een ieder zo zijn voorkeuren maar dit wens je niemand toe, dit gaat te ver. Mensen willen op hetzelfde moment helemaal niets, en alles tegelijk zeggen. De verontwaardiging over de door Kaïn gehanteerde methode is een rode draad.

Het is hectisch, Kaïns mannen stromen binnen, mensen worden gehoord, men verzoekt om opvang, roosters worden aangepast, herinneringen komen naar boven, privé pijn wordt geraakt.

De verhoren worden zeer verschillend ervaren. Trillend van woede en verontwaardiging, geen hap gaat er door zijn keel, hij stamelt “ze breken je af”.

“Ze leggen je woorden in de mond en ontkennen dat vervolgens.
Ze suggereren van alles”.

“Maar hoe komt het dat sommige van uw collega’s in eerdere verklaringen het tegendeel hebben gezegd?” “Dat kan toch niet zo zijn?” vraagt hij zich met tranen in zijn ogen hardop af. “En altijd heb je het beste met ze voor, je slooft je uit om de dingen zo snel en goed mogelijk voor ze te regelen, en dan krijg je dit, wat een tyfus wijven!”

Medelijden, machteloosheid … wat hebben ze met deze man gedaan?

Eén van Kaïns mannen wil iemand spreken; “die mevrouw die er vanmorgen zo’n punt van maakte om met ons te praten”. U bedoelt die mevrouw die eerst haar advocaat wilde spreken waarmee zij vanmiddag een afspraak had? De man van Kaïn antwoord “ja, het was nogal een opgefokte toestand, de hele boel lijkt hier wat opgefokt.”
Ja, ja, vreemd hè!

Een doorgewinterde werker, dacht alles nu wel mee gemaakt te hebben, stamelt maar voor zich uit … “alles wat wij hier in 4 jaren hebben opgebouwd”.

Zelfs de mannen van Kaïn begeven zich op afglijdend glad ijs. Eén van de gedetineerde vrouwen heeft hen zo ver gekregen dat ze mee gingen naar haar kamer, haar insluitingbewijs gingen controleren.

Iemand neemt afscheid en vertrekt morgen. Abel is zich er pijnlijk van bewust, blij te zijn dat deze sympathieke vrouw morgen weer in vrijheid wordt gesteld. Ze neemt van een aantal mensen alvast afscheid. Ook komt ze naar Abel toe lopen en maakt een praatje, ze steekt de hand toe en kust Abel, drie keer. Abel laat het gebeuren en denkt: “Ja, zo gaan wij hier met elkaar om”.

De sfeer blijft onbeschrijflijk. Op een afdeling is de sfeer zo geladen dat je geneigd bent deze te ontlopen. Woorden schieten te kort, maar non-verbaal is er geen moment stilte.

Iemand was onaangenaam verrast toen zij ook opgeroepen werd om gehoord te worden. De insinuaties van verhoudingen en seksuele handelingen met gedetineerden en het vermeende selectieve te werk gaan waren een grote aanslag op haar waardigheid als individu en werker. Beledigt, verontwaardigd, geschokt. Maar ook blijkt dat ze er lering uitgetrokken heeft en begrijpt dat ze een aantal onhandige dingen heeft gedaan.

Een ander is laaiend over de suggestie dat zij niet door zou hebben als er drank en drugs gebruikt zouden zijn. Het gaat zelf zo ver dat men gelooft dat er foto’s van zouden moeten zijn. Zij voelt zich aangetast in haar professionaliteit.

“Wat denken ze wel niet hoe ik in mijn vak sta, alsof ik dat niet door zou hebben!” Eerst proberen ze je mee te slepen in een sfeer van vertrouwen en vervolgens raak je vast in een web van geheimzinnigheid. Als je hier wat van zegt wordt je met een kluitje het riet ingestuurd. “ik voel mij genaaid!” door de mannen van Kaïn.

Er wordt op geen enkele manier inzicht gegeven in de volgorde van verhoren. Mensen zitten voortdurend, elke dag weer in spanning, zal ik aan de beurt zijn vandaag? Dit is toch eigenlijk onmenselijk?

Dan komt er een officiële melding dat er drie dagen geen mensen verhoord zullen worden. De zucht van verlichting duurt maar kort. Op eens staan er toch weer mensen die aan het verhoren gaan. Het geringe vertrouwen ebt weg. Begrijpt men überhaupt wel wat er met al deze mensen gebeurd?

Er komen door de verhoren oude pijn plekken bij mensen naar boven. Pijn plekken rondom eerdere ervaringen van niet geloofd worden, wantrouwen, beschuldigingen, gespletenheid onder naasten, uitgespeeld worden. “Ik durf niet meer kwetsbaar te zijn”.

Abel loopt de ruimte binnen waar een groep werkers bij elkaar zit. De spanning is voelbaar. Er is vertwijfeling. Sommigen zeggen dat ze het altijd al gezegd hebben, dat er te veel mannen werken en dat de gelegenheid de dief maakt. Er is een roep om meer personeel, alles samen willen doen, gecontroleerd willen worden.

Men is onzeker over afgelegde verklaringen. Hoe leest een derde het? Welke nadruk wordt er in de zin gelegd? Natuurlijk wordt niet het hele verhoor op schrift gesteld maar het is toch wel de context waarin je iets zegt. Het raakt Abel als er verteld wordt over de invloed die dit alles heeft naar het privé leven toe.

Men slaapt onrustig en gezinsleden worden wakker van geluiden en denken dat kaïns mannen voor de deur kunnen staan. Iemand heeft de verjaardag overgeslagen, de stekker er uit getrokken en vroegtijdig een deken over zijn hoofd getrokken.

Er volgen aangrijpende verhalen over de laatste contacten en afspraken met de van het bed gelichte collega’s. De leidinggevende houd krachtig alles in proportie. Abel voelt trots.

Complete verbijstering, lam geslagen. De basisveiligheid, het basis vertrouwen staat zowel individueel als collectief te schudden op de grondvesten. Dit hebben wij niet verdiend. Kaïn heeft een dolk gebruikt en zich op Abel uitgeleefd. Er zijn slachtoffers, gewonden, beschadigden.

Men is getraumatiseerd. Abel voelt de dolk in de rug, ziet de aangerichte schade om zich heen, staat angstig, vertwijfeld, stok stijf stil. Abel voelt zich onmachtig, bang voor iedere beweging, bang dat de dolk het hart zal doorboren. Het is de vraag of Abel de dolk er zelf uit moet halen, of iemand anders het moet laten doen of dat de dolk Abel van het leven zal beroven.

Abel ervaart pure minachting van Kaïn. Abel wordt niet meer betrokken, de informatie en visie van Abel lijken er niet meer toe te doen. Abel voelt zich alleen komen te staan.

De gedetineerden reageren ook allen op hun eigen manier. Sommigen zijn bang dat het naar buiten komt en dat de familie zich ongerust en zorgen gaat maken en mogelijk denkt dat ook zij zich bezig houden met seksuele praktijken. Anderen jennen en halen het bloed onder de nagels vandaan. Als een personeelslid een worteltje eet wordt haar gezegd dat ze daar meer van moet eten opdat ze tenminste ziet wat er hier gebeurd.

Centrale gedetineerden zie je oplettend om zich heen blikken en alles om hen heen nauwlettend opzuigen. Er ontstaan subgroepen binnen de gedetineerde vrouwen, de ene groep noemt de andere de krokodillen. Langzamerhand proberen zij ons gek te maken.

Er is woede onder het personeel. Wij zijn toch niet gek? “Geef mij maar een blinde geleide hond!” Wij vertrouwen de directie die actie neemt bij signalen. De paracetamol gaat als koekjes bij de koffie rond. Er is saamhorigheid, men let op elkaar, zorgt voor elkaar, luistert, helpt, troost, ondersteunt. Men probeert het in proportie te houden.

We lazen het veelvuldig in de krant en nu zijn wij aan de beurt. Eén loopt er als en bommetje bij, een lijf vol woede. Een collega geeft haar paracetamol en probeert haar wat te kalmeren. Een gedetineerde had haar het bloed onder de nagels gehaald. In haar fantasie had ze de betreffende persoon al een zodanige klap verkocht dat deze bloedend in de hoek lag. Zij is maar even op een kantoor klus gezet.

Natuurlijk komt er afglijdend gedrag voor. In het blauwe huis proberen we dat juist voortdurend bespreekbaar te maken. Brieven naar al het personeel, romance beleid, praten en praten, opgenomen in teamtrainingen. Aandacht was er voor en moet er altijd voor blijven. Afglijdend en soms strafbaar gedrag komt overal voor, het is een gegeven in de maatschappij en dus ook in het blauwe huis.

Voorbeelden genoeg als je kijkt naar de achtergronden van diverse personele verplaatsingen in het land. De zogenaamde “vuiltjes”. Maar ook ontslagprocedures, seksuele intimidatie, alcoholverslaving, discriminatie. Abel weet eigenlijk al veel (te) veel voor die korte tijd dat hij in het blauwe huis is.

Het thema ‘intimiteit en seks’ beperkt zich niet tot het blauwe huis en wordt in alle werkvelden besproken waar men met mensen werkt. Mag de groepsleider een arm slaan om het meisje met incest ervaringen?

Mag er in het opvanghuis toples gezond worden? Mag de verpleger de patiënt bij ontslag zoenen? Mag de gedetineerde in ochtendjas over de gangen lopen? Wat mag de leerkracht wel en niet?

En dan al die verhalen over al dan niet relevante zaken. We weten toch allemaal hoe gehorig het is. We weten toch allemaal dat er cultuur en taalverschillen zijn. Als het gaat om de angst van buitenlandse vrouwen dan is het nog maar de vraag waar zij bang voor zijn.

Bang voor criminele dreiging in de tuissituatie, wat zal mijn familie aangedaan worden?, het straf systeem in de gevangenis, bang voor het rechtssysteem, politie, bang om opnieuw aangehouden te worden en niet uitgezet te worden als je niet zegt wat ze willen horen. Natuurlijk is er in alle groepen sprake van rivaliteit en jaloezie als het gaat om aardig gevonden te worden en aandacht van het personeel.

Er is een emotionele kerkdienst. Kaarsjes worden gebrand.

Het lied; ‘From a distance’ wordt gedraaid.
Een aantal vrouwen wordt het te veel en gaat terug naar cel.

Hoe lang kan saamhorigheid duren?
De eerste sporen van twee spalt worden zichtbaar. Sommige nieuwkomers kiezen eieren voor hun geld en doen alsof ze steeds gedacht hebben dat ze in Sodom en Gomorra beland waren. Een zin verder vertellen ze hoe aangenaam verrast ze waren door de openheid en het praten over vele onderwerpen die in andere blauwe huizen onbespreekbaar waren. Kun je deze onervaren mensen dit overlevingsmechanisme kwalijk nemen?

Iemand begrijpt niet echt wat er met de mensen om hem heen gebeurt en maakt af en toe net de foute opmerking. Dit roept natuurlijk irritatie en afstand op. Een van de deskundigen had ook al snel een oordeel klaar en sprak over ‘de vieze mannen’.

Iemand probeert duidelijk te splitten en zoekt her en der ziekelijk bondjes, negeert, ontwijkt, zoekt en zuigt. Het lijkt alsof er zondebokken gezocht moeten worden, er koppen moeten rollen. De intimidatie en dreigingen van Kaïn lijken bodem te vinden.

Af en toe dreigt Abel het contact met de werkelijkheid te verliezen, paranoïde te worden. Als Abel thuis komt heeft hij het gevoel dat er mensen in zijn huis geweest zijn. Ruim een half jaar geleden is er een vage inbraak gepleegd, de videorecorder lag in de tuin, portemonnai met geld, pasjes en cheques lag open en bloot in het zicht op het aanrecht, laden waren opengetrokken maar er miste niets. Abel wordt vroeg in de ochtend wakker en snelt naar de krant.

Gedroomd over het zoeken in allerlei papieren naar het kranten artikel. Voor zijn huis riepen mensen te schreeuwen pooier, verkrachter, hoerenmadam! Hangend op de bank verschijnt er bij het Lagerhuis een in zedenzaken gespecialiseerde advocaat. Dit kan toch geen toeval zijn? Abel wordt wakker uit zijn slaap en noteert het kenteken van de auto voor zijn huis die wat lijkt in te laden. Het bloed stroomt door zijn aderen.

De bulldozers voor zijn huis zijn elke ochtend al weer zeer vroeg aan het puinruimen. Er staat een (w.s. gestolen) fiets voor zijn huis.

Het is zo complex. Abel voelt dat hij meegezogen is in iets wat hij niet wil en waar hij niet achter staat. Er zijn keuzes gemaakt, er is een richting gekozen waar hij buiten is gebleven en nooit achter heeft kunnen staan.

Maar hij wordt wel geconfronteerd met de gevolgen en de puinzooi en de intense pijn en het verdriet van mensen. Ook hij weet niet meer wie wat weet, wat er gebeurd is, geheimzinnigheid overal. Intense weerstand en onmacht.

Abel kan het niet nalaten te genieten als de mannen van Kaïn allemaal zaken opvragen die allang nagetrokken waren. De mannen van kaïn weten zaken niet van elkaar. Gisteren is iemand verzocht op te draven ondanks het bijzondere verlof.

Diegene die besluit toch niet te verhoren weet dit niet. Eerst moet alles doorgeven worden opdat de afspraak gemaakt kan worden en vervolgens kan er weer afgebeld worden. Als de mannen van kaïn komen vertellen wat al bekend was sinds de avond er voor, weet Abel het zeker. De afstemming en samenwerking in de organisatie van kaïn is ver te zoeken.

En zij moeten dan het blauwe huis door lichten en denken daar wat over te kunnen zeggen? Als kaïn in de rol van machthebber gaat zitten dan zal hij toch het goede voorbeeld moeten kunnen geven. Als jezelf met een vergrootglas bekeken wordt dan worden de scherven bij de ander opeens ook pijnlijk zichtbaar.

Eén van de mannen van kaïn is dezelfde die Abel ongeveer een half jaar geleden gesproken heeft. Abel heeft toen een uitgebreide verklaring afgelegd over de vermoedens van vrouwenhandel. Zijn collega testte Abel over regels, ruimte, aantallen, personeel, marionetten spel, controle, jezelf zijn etc.

Abel geeft aan het te ervaren als broedermoord, het feestje van Kaïn. De touwtjes komen niet bij elkaar. Abel wordt aangemoedigd een aanvullende verklaring af te leggen. De leidinggevenden hebben daar geen behoefte aan.

Er mocht immers alleen mankracht gestoken worden in het rond maken van de zaak van kaïn en niet in het achterhalen van de waarheid. Het zoeken naar de waarheid is ingeruild voor het zoeken naar bevestiging, succes, roem.

Abel probeert nog eens op een rij te zetten wat er allemaal gebeurd is en hoe dit zo ver heeft kunnen komen. Ruim een jaar geleden heeft Abel bij Kaïn de (interne en externe) signalen van vrouwenhandel en diverse mogelijk verwante zaken neergelegd. Zilla met haar pooiers talent, dreigingvermogen en informatie netwerk.

Het binden van de vrouwen door schulden (o.a. geld, kleding, bezoek, info of onderhouden van familie, etc.) is een wereldwijde truc in de vrouwenhandel.

Het bieden van beloftes en banen b.v. in de horeca, als secretaresse, schoonmaakster, kinderoppas, zang en dans groepen etc. Zo schieten vrouwenhandelaren b.v. geld voor en nemen een hypotheek op het huis of de grond van de familie.

Het huis en/of de grond wordt in beslag genomen en de lening moet met woekerrente terug betaald worden. De vrouwen belanden in een bordeel en kunnen er niet meer onder uit omdat anders hun familie op straat beland. Het was toch duidelijk dat vrouwen zoals Mulaz in het blauwe huis (nog verder) in de schulden werden gebracht.

Hiernaast zijn er al die vrouwen met een vreselijk verleden zoals Ada en Eva, die geprikkeld worden door hun ervaringen zoals b.v. incest, mishandeling, misbruik en soms van slachtoffer dader worden of intens en diep haten. Al die vrouwen die met hun eigen achtergrond, ervaringen en delicten hun eigen specifieke rol en aandeel hebben in wat er gebeurd.

Iedereen zoekt verklaringen, hoe heeft het zo ver kunnen komen, natuurlijk speelt ook de gebouwelijke situatie mee, het overzicht is geheel anders dan b.v. in een koepelvormig blauw huis en ook dat geeft ruimte voor laster en beschuldigingen.

Laster en beschuldigingen om de aandacht af te leiden van vrouwenhandel.

Als mannen niet van die sterke afnemers waren dan kon voor de seksindustrie vrouwenhandel niet winstgevend zijn. De vraag schept de markt en het aanbod de behoefte. De markt van honger en dorst, kijken en bekeken worden.

Maar ook blijkt dat Abel niet in staat is om het te ontzenuwen. En dat is natuurlijk ook confronterend; Abel is met het blauwe huis niet instaat om laster en beschuldigingen zodanig te ontzenuwen dat Kaïn het onderzoek op deze wijze stopt en verder gaat met het zoeken naar de waarheid.

Kaïn verkiest het van het bed lichten van de mensen boven een onderzoek naar de waarheid. Een onderzoek naar de waarheid, naar internationale vrouwenhandel, is lastig en tijd en kosten rovend door o.a. de schaarse aanklachten, de moeilijke bewijslast en het voortdurend verplaatsen van mensen. Maar is dit een reden om te kiezen voor het gemak van de criminele valkuil.

Kaïn stapt met zijn scoringszucht en zijn minachting voor Abel in een criminele valkuil. Seks als wapen is gebruikt als afleiding voor de strafbare feiten die gepleegd werden en voor de genoegdoening om de haat tegen mannen en het systeem vorm te geven. En het blauwe huis was niet in staat dit te ontzenuwen.

Gevangen in woede en angst

Criminele vrouwen verklaarden de oorlog aan het rechtssysteem met seks als wapen. Uiteraard dienen alle mogelijke vormen van machtsmisbruik onderzocht te worden.

Kaïn stapte echter met grote naïeve verwonderde ogen in de valkuil waardoor de aandacht werd afgeleid van criminele activiteiten en het blauwe huis in diskrediet werd gebracht. Met de arrogantie van de macht wilde Kaïn het onderste uit de kuil naar boven krijgen. Na vele jaren is besloten de zaak te seponeren.

Er zijn geen bewijzen voor seksuele uitspattingen van mannen in’t blauw, er is geen wettig en overtuigend bewijs. Kaïn is er klaar mee.

Maar velen zijn nog gevangen in woede en angst. Het leven van de mensen die zijn vernederd, van hun bed gelicht en aan de andere kant van de celdeur zaten is verwoest.

Maar ook is er schade voor collega’s die onmachtig hier bij betrokken raakten, op slinkse wijze benaderd zijn, uitgebreid verhoord zijn, reacties uit de omgeving kregen, relaties die onder druk kwamen te staan, kinderen die gepest werden, spanningen in gezinnen.

Naast de invloed op de privé levens hebben gevoelens van ongeloof, woede, vertwijfeling, wantrouwen, angst en onzekerheid uiteraard ook invloed op het werkklimaat. Vele mensen zijn gevangen in woede en angst wat schade oplevert dat met geen pen te beschrijven valt en rondgaat als een olievlek door privé levens en werksituaties. Om over de kosten nog maar te zwijgen. De onuitwisbare gevolgen van de arrogantie van de macht.


In 2015 vond ik nog een kranten artikel uit 1998;

Zie: 1998 telegraaf bajesbordeel.

Scroll Up