Categorie: Laat je Prikkelen

2019 Juni – Mijn kikkersprong

Kikker is kikker 

De tijd voor de transitie datum 2015 was de tijd van ‘it takes the whole village to raise the child’ en #alert4you. Het lijkt wel alsof de jeugdhulpaanbieders, jeugdbescherming, gemeenten, onderwijs e.d. toen constructiever bezig waren met het transformeren van jeugdland dan in de huidige tijd van ‘it ’s all about money’.

Gemeenten zijn rond 2015 begonnen met het opstropen van de mouwen om vanuit de regie rol het sociaal domein eens flink te verbeteren voor de burgers. Zij hadden met de decentralisaties een flinke bezuiniging doorgekregen van het rijk. Wie betaald bepaald en als opdrachtgever pakten zij de macht en bepaalden bv de wijze van contracteren, de voorwaarden, aanbestedingen, tarieven en omgangsvormen.

Voor mij zijn mijn opdrachtgevers in de jeugdhulp nog steeds de kwetsbare kinderen. 

Vol overgave en met veel plezier ben ik in 2015 doorgegaan met mijn nieuwe taken en verantwoordelijkheden bij de jeugdhulp aanbieder. Als directeur primair proces van een cluster kreeg ik langzaam maar zeker steeds meer rollen, taken, lijstjes en DOE-ballen toegeschoven onder het motto integrale verantwoordelijkheid. Kikker is echter kikker en kan zwemmen en springen als de beste maar niet vliegen zoals de eend of lezen als de haas. 

We hadden veel ballen hoog te houden. Het is veeelste veel om op te noemen. Dat kunnen de clusters, diverse afdelingen en professionals ook veel beter zelf benoemen. Zij zijn diegenen die het verschil maken voor kind en gezin.

Ik ben trots op wat ik achter laat aan resultaten voor kinderen en gezinnen, betrokken en gedreven medewerkers, vele ontwikkelingen en resultaten. 

Het cluster kan trots zijn op zich zelf en de zwarte mei-cijfers bij alle afdelingen van het cluster ! Het Cluster is klaar voor de doorstart en volgens mij heeft iedereen daar zin in! 

Ik neem vele mooie herinneringen met mij mee en ook indrukwekkende zaken die we ons leven niet zullen vergeten.

2018 was het jaar van collega wisseling. Een gedeelte van mijn werk werd overgenomen o.a. om de integrale ambulante teams vorm en inhoud te geven. Ik verwachte meer ruimte te vinden om mij te focussen op jeugdhulp in gezinsvormen,  ‘Ieder kind een thuis’ maar het gevoel van meer ruimte en minder druk kwam niet. Ik voel steeds nadrukkelijker dat de omgeving steeds minder daadwerkelijk om kinderen lijkt te gaan. Business en finance vs  opvoeden en opgroeien van kinderen. Natuurlijk moet je, net als thuis, ondernemend zijn en je huishoudboekje op orde houden om te blijven bestaan.  Om het goede, goed te doen. Natuurlijk verandert de wijze waarop, in veranderende tijden, echter …

De bedoeling van de jeugdhulp en de bedrijfsvoering die hier voor nodig is, zijn m.i. niet meer in goede balans.  In ieder geval vind ik de balans niet goed in mijn baan als directeur primair proces. 

Er is sprake van een veranderde visie, beeldvorming, verwachting en druk vanuit de bedrijfsvoering. In plaats van ondersteunend aan het primair proces wordt het primair proces nagejaagd. Met het daar bij behorende aangeschoten wild komt onrust, angst en onveiligheid. In plaats van sturing op samenwerking gericht op het gezamenlijke resultaat, ervaar ik naast elkaar werken en soms zelfs tegenwerking. Over je eigen schaduw springen is ‘not done’ geworden terwijl het voor mij een noodzakelijke basishouding is. Hoe ik ook geprobeerd heb samen met anderen, we kregen het proces niet gekeerd. 

Visie verschil over integrale verantwoordelijkheid en de verantwoordelijkheden van de bedrijfsvoering verslechterden de werksfeer. Dit is mede een gevolg van de tijd waarin wij leven. Ervaren collega’s uit het bedrijfsleven komen de zorgorganisaties helpen. Zij denken en handelen vanuit andere ervaringen en een ander perspectief. Dit doen zij vanuit hun goede intentie om na jarenlange kei harde business nu iets  goeds voor de samenleving te willen betekenen. Zij gaan voor de business, de organisatie en niet primair voor de bedoeling; jeugdhulp voor kind/gezin. Er zijn taal- en communicatie problemen en te veel niet gevoerde gesprekken.

Hier heb ik niet voor gekozen en hier kies ik niet meer voor. Natuurlijk heeft niemand het alleenrecht op de waarheid of zijn dominante kleur of perspectief.

De jeugdhulp lijkt in mijn beleving een van de vele stukken speelgoed geworden te zijn in het spel van de torenkamertjes en achterkamertjes politiek. De afstand tussen het politieke spel en de dagelijkse realiteit wordt steeds groter, ondanks alle mooie woorden en initiatieven.   Dagelijks lezen we de vele artikelen hier over in de diverse media. De ervaren collega’s uit het bedrijfsleven komen ons versterken in dit politieke spel, het perspectief verandert, de mindset verandert, de taal verandert, de kleur verandert. Dit ervaren we allen en ieder kent er voorbeelden van. 

Dat hoort bij de tijd waarin wij leven. 

Gaat het IQ van de academisch opgeleiden (voornamelijk bedrijfskundig) met al hun nobele bedoelingen jeugdland redden?  Is een zorgachtergrond met hoog EQ en (door assesment vastgesteld) academisch werk en denk niveau niet meer voldoende ? Belangrijker nog is de vraag of er samenwerking ontstaat met bezieling, de bedoeling, mensen die dromen willen creeeren. Is er ruimte om verder te gaan dan het spel spelen vanuit rationele functionaliteit, dashboards, marionetten en schaakstukken? Is het mogelijk om verder te kijken en te zien, verder te horen en te voelen. Niet slechts met rationele intenties maar met emotionele overgave om daadwerkelijk samen mee te veranderen, te transformeren, gericht op de bedoeling, kind en toekomst.  

Ik bleef maar bezig met al dit gedoe, de jeugdsector die zo verandert, zo veel gedoe in de samenwerking, 

Hoe gaan we hier eigenlijk met elkaar om?

Terwijl we allen het beste willen voor kind en toekomst … ongemakkelijke waarheden … Het voelt voor mij alsof mijn baan mij niet meer past, mijn baan zit niet meer als gegoten. Zoals een kledingstuk waar je uit gegroeid bent, het knelt, doet pijn en voelt vervreemdend. Alsof ik mijzelf er niet meer in herken.                                                                             

Een ongemakkelijk kwetsbaar gevoel. 

Ik voel mij niet meer die vis in het water, het water is het water niet meer. Ik wilde het water laten zakken en kijken wat er aan de hand is, maar dat kan ik niet alleen. Mijn angst is een vis op het droge te vinden.

Ik voel niet meer the flow en hoe ik ook mijn best doe, ik kan de flow op dit moment niet meer vinden.

Het is ongemakkelijk, en het duurt te lang. 

Ik begon langzaam maar zeker te beseffen dat het niet het sociaal domein is, de jeugdhulp, de organisatie of mijn baan is waar ik in vast zit. Het is mijn eigen denken en doen waar ik last van heb en daar moet ik zelf verandering in aan brengen, nog langer zo door gaan is geen optie! 

Na een pijnlijk proces met veel slechte nachten, praten en tranen werd ik nieuwsgierig naar de mogelijkheden die er buiten mijn huidige wereldje liggen en besloot ik de kikkersprong in het diepe te wagen en het onmogelijke te gaan verkennen.

Het is een raar moment om mijn kikkersprong te maken, net nu er zo veel gedoe is … Niet iedereen zal mijn kikkersprong kunnen begrijpen en men vindt wellicht dat alle hens aan dek moeten blijven, ik het schip verlaat, afvallig ben … so be it! Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik het niet iedereen naar de zin kan maken, er vele belangen spelen en ‘gedoe komt er toch’.

Passie is je eigen verandering zijn ! 

Ik ben spring levend en kies voor mij zelf en hen die mij lief zijn, ik spring uit mijn baan het onbekende tegemoet.                                           

Terug naar de rootst, naar de wortels, nieuw water, om als een vis weer te zwemmen.

Eerst een paar maanden rust en genieten van de vrijheid.

Mijn dromen zal ik na blijven leven;  voor ieder mens, voor ieder kind een veilig en liefdevol thuis, zo gewoon mogelijk, met een eigen netwerk, waar je jezelf kan zijn en niet bang hoeft te zijn, fouten mag maken en je voortdurend kan ontwikkelen.

Ik wil iedereen bedanken voor het vertrouwen, en de waardering die ik vaak van velen heb mogen ervaren. Ik wil ook mijn excuus maken voor als ik soms te snel, te bot, te direct, verdedigend, confronterend of veel eisend was. Te veel of te snel informatie deelde of te veel mailde, met soms ongelukkige bewoordingen. Excuus ! Als iemand zich te kort gedaan voelde of onheus bejegent. Het is nooit mijn bedoeling geweest om onder het mom van ‘kikker is kikker’, al kwakend of kwetterend iemand te kort- of pijn te doen.

Natuurlijk moet alles in deze tijd wat zakelijker worden.

Gestructureerde plannen, duidelijke afspraken, functionele rationaliteit en techniek (of wel de vinken) zullen de jeugdhulp echter niet redden. 

Heel veel inzichten en hulpmiddelen zijn of worden immers algemeen verkrijgbaar. Er is 1 ding wat niet algemeen verkrijgbaar is en nooit zal zijn. Verbeelding, authenciteit, de inhoud, bezieling, de vonken, dat waar mensen van dromen het te creëren. 

Laten we in deze veranderende wereld elkaar blijven respecteren vanuit de diversiteit en inclusie gedachte. We hebben alle perspectieven en kleuren nodig bij het kleurrijk samenwerken om samen goede resultaten te behalen voor kind en toekomst.

Ofwel het benutten van synergie 1+1=3, het geheel dat meer is dan de som der delen of individuen! Of zoals ik vaak gebruikt heb : 

‘in het beeld van het kristal onthullen en verhogen de verschillen elkaars waarde!’

Ieder heeft zelf de sleutel om samen te werken aan een duurzame kleurrijke toekomst! 

Passie is je eigen verandering zijn !

Dank jullie allemaal!  Dank voor een pracht tijd, laten we het glas heffen op het leven, kinderen en de toekomst!

Proost !

Het ga jullie goed !

En wellicht tot ziens !

NB Meer foto’s? Zie Numwave.nl – 2019 kikkersprong fotoshow

18-06-2019 

2019 Voortdurende verandering

Het is mooi weer,
Ik neem de fiets van Heerhugowaard naar Alkmaar,
Al snel kom ik bij de middenweg,
Die oude weg naar Alkmaar met die mooie bomen,
die allen gekapt zijn.

Nog steeds is deze weg afgesloten,
Nog steeds lopen er mannen met hesjes te werken aan de weg,
Het is onduidelijk hoe ik nu op de fiets naar Alkmaar moet,
Ik neem een afslag,
probeer een andere weg naar Alkmaar.

In de verte zie ik de file voor de leegwater brug,
Ook daar gedoe met uitlopende wegwerkzaamheden,
tot na de zomer dagelijks files,
dat kost ieder veel tijd,
Terwijl het al lang klaar had zullen zijn.

In de file dacht ik aan de mensen rond Schiphol,
Het vliegveld moet uitbreiden om zich aan te passende aan de veranderende wereld,
Het kleine stukje Groningen met zijn aardbevingen,
Onrust, onduidelijkheid, angst, toezeggingen die weer aangepast moeten worden,
Omdat de tijd en de realiteit ze achterhaald.

Bij een jeugdzorgaanbieder loopt onze route van contractmanagement via zorgregistratie, facturatie naar verantwoording,
de client loopt hier binnen het hulpverleningsproces,
Vorige week hoorde ik veel onvrede,
het spitste zich toe op een plotselinge verandering per mail meegedeeld – over een registratie verandering,
Ik hoor de roep en behoefte om duidelijkheid, analyse, toezeggingen, betere implementatie plannen.

We horen het, we snappen het en we hadden het weer beter of anders moeten aanpakken,
we blijven leren maar blijven ook fouten maken,
vanuit de intentie om het samen steeds weer een beetje beter te doen,
en we zien ook groei en verbeteringen,
maar we zijn er nog niet.

Het is de wereld waarin wij leven,
Ik moet opeens terug denken aan de woorden van mijn baas in de vrouwengevangenis,
Ruim 20 jaren geleden schreef zij;

“De veranderingsprocessen zullen doorgaan of je dat nu wilt of niet, of je dat nu leuk vindt of niet. Als je het niet leuk vindt, voortdurend op de rem blijft staan, zal het uiteindelijke effect daarvan zijn dat de tijd toch doorgaat, veranderingen toch gestalte zullen krijgen. In dat geval leveren veranderingen nogal wat frustratie op, geuit in negatief gedrag, waar je niet vrolijker van wordt. Uiteindelijk zal de uitstraling merkbaar zijn in de persoon zelf en in alles waarmee hij in aanraking komt. Er is een verlies van vermogen om zelf sturing aan te brengen, zelf verantwoordelijk te zijn.

De constatering dat je iets slecht vindt zou moeten maken dat je een afweging maakt voor jezelf of je dat verder wel zo wilt, je bent zelf degene die daar over beslist. Als je jezelf steeds in een situatie houdt die je als slecht ervaart past het niet meer om voortdurend naar anderen te roepen dat “ze” iets aan de situatie moeten doen. Je bent er zelf in gebleven. Het blijft wel jammer, leven (waaronder werk) kan, ondanks haar schaduw zijden, zo leuk en goed zijn.

Als je veranderingen wel leuk vindt, als je er een beetje voor open staat zal het effect zijn dat allerlei nieuwe ideeën, voorstellen op je af komen, waarover je je een beeld kunt vormen. Ook dan is het goed en een uitdaging om veranderingen eerst te zien in het licht van de tijd en dan te kijken hoe dat werkt in je eigen werk, in je eigen persoon. Als je wat meer open staat voor veranderingen betekent dat nog niet dat het allemaal even leuk is, maar wel dat je frustratie grens hoger ligt en dat je je een reëel beeld kunt scheppen van wat er aan de hand is en welke kant het op gaat.

Als je zo levendig bent dat je dat kunt, dan blijven grote delen van je leven, en dus van je werk, leuk en interessant en zul je steeds in de ontmoeting met andere mensen een mogelijkheid zien om ervaringen uit te wisselen, ideeën te peilen, levendig te blijven en bezig te blijven met jouw dromen en idealen.

Idealen bereiken we nooit, daar zijn het idealen voor. Niets is statisch, veranderingen volgen elkaar op. Ook (on)prettige situaties veranderen met de tijd. Het is belangrijk om als in een judo greep je voortdurend aan te passen aan de voortdurend veranderende omstandigheden en te proberen met een lach en een traan te genieten van wat je hebt”.

Zoals de zee altijd in beweging is,
en steeds maar verandert,
iedere golf weer anders is,
dan de voorgaande,
in vorm, snelheid en kracht,
geen stabiliteit, geen rust,
een eeuwig bewegen,
zo is het leven van een organisatie.
De enige stabiliteit is die van voortdurende verandering.

Ik ben bijna in Alkmaar,
heb er 15 minuten langer over gedaan.
De zon schijnt.
Ik zie voorjaarsbloemen.
Lammetjes.
En hoor een schaterende kinderlach uit de speeltuin.
Voor kind en toekomst.
Daar doen we het samen voor,
daar doe ik het voor!

2018 Aanbestedingswaanzin …

Zie: 2018 Er is hoop …

De uitdaging formuleerde ik eind 2017 als volgt;

Hoe kunnen we met elkaar voldoende stabiliteit en continuïteit behouden en creëren?

Om de transformatie, alle veranderingen in het jeugd-zorglandschap,
Vorm te geven,
Vanuit nieuwsgierigheid naar de toekomst,
Met boven- en onderstromen,
Tussen verleden en toekomst, 
In het belang van kind en toekomst!

Deze laatste dagen van 2018 kijken we terug op een totaal veranderde wereld in de afgelopen maanden. De aanbestedingswaanzin laat zijn sporen na. Dit kan niet zijn wat er bedoeld werd met de transformatie en de doelen uit de jeugdwet. Juridisch zijn de vinken gezet. De sommen kloppen. Maar gooien we nu niet het kind met het badwater weg? Operatie geslaagd, patiënt overleden? Kan ik nog geloven in de democratie?

Velen denken er net zo over als het gaat om de aanbesteding van de gesloten jeugdzorg in Noord Holland. Ik kan het niet mooier opschrijven dan dat al is gedaan in de vele artikelen. Enkele linken hier onder ter illustratie.

Naast dit grote effect van de aanbestedingswaanzin is er ook nog veel kleiner dagelijks leed in de jeugdland samenwerking waarbij gemeenten met de arrogantie van de macht proberen de wereld te verbeteren. Er wordt nog veel te veel over anderen gesproken in plaats van met.

De onderstromen en bovenstromen werken nog niet in ons voordeel maar lijken ons tegen te werken. Of het nu gaat om de onderdelen binnen gemeenten zoals bijvoorbeeld inkoop-contract, beleid en sociaal team, onderdelen binnen grote aanbieders zoals bijvoorbeeld lijn en staf of tussen gemeenten, aanbieders, onderwijs e.d..

Als het niet over kinderen zou gaan dan zou je er bij de borrel hartelijk om kunnen lachen, de naïviteit, de onkunde, onnozelheid vanuit intens goede integere bedoelingen. Opmerkingen van gemeente ambtenaren zoals bijvoorbeeld “ik gun het dit kind zo om …”, “ik ben zelf vroeger ook suïcidaal geweest en heb het ook gered”, “ouders werken mee dus kan er geen OTS aangevraagd worden”. Maar ook opmerkingen van jeugdzorgwerkers die de werkdruk niet meer trekken, veel tijd bezig zijn met registreren, tijdschrijven, verlengingen aanvragen, hoofd-onderaannemer schappen regelen etc …

Een voorbeeldje van een gemeente directeur die hoog van de toren blaast over overname van onderneming als het gemeentelijke wijkteam, dat bestaat uit veel medewerkers met een arbeidscontract bij diverse aanbieders, aanbesteed wordt door de gemeente. Natuurlijk verlenen de aanbieders alle medewerking. Het contract tussen gemeente en aanbieder eindigt. Er ontstaat een nieuwe situatie. De aanbieder is de werkgever, daar komt het loonstrookje vandaan totdat de medewerker ontslag heeft genomen en in dienst is genomen door de partij die de aanbesteding gewonnen heeft.

Of neem een jeugddeskundige van de gemeente die anno 2018 nog durft te melden dat het niet de bedoeling is dat er naast bijvoorbeeld een gezinshuis beschikking een deeltijd pleegzorgbeschikking wordt aangevraagd omdat gezinshuisouders als zij vrij willen dat zelf maar moeten regelen. Alle bewegingen met betrekking tot ruimte voor jeugdhulp in gezinsvormen, aktieplan pleegzorg, kwaliteitskader gezinshuizen, voor ieder kind een thuis, versterken van de kracht van pleegouders, Alicia etc … zijn blijkbaar langs hen heen gegaan. Natuurlijk is er iets op te lossen in het berichtenverkeer om afkeurregels te voorkomen.

Alle vooroordelen over het te kort aan pleegouders omdat pleegzorgaanbieders het niet goed genoeg zouden doen. Natuurlijk maken ook aanbieders van pleegzorg fouten en valt er nog veel te leren met elkaar bijvoorbeeld hoe we nog beter de pedagogische civil society kunnen benutten. Niet als middel maar als doel. Niet instrumenteel gericht op een hulpverleningsdoel maar juist vanuit betrokkenheid, de persoonlijke relatie, het “er zijn” voor kinderen. Het gaat niet om het zoeken naar een bed voor een kind maar het samen leren leven en passende steunstructuren rond kind en gezin.

Van diensten draaien naar samenleven. En dat pleegouders stoppen na een aantal jaren is een normaal verschijnsel immers ook zij raken op enig moment op leeftijd of maken andere keuzes. En bij netwerkpleegzorg is het al helemaal vanzelf dat als je kleinkind, buurjongen, nichtje of neefje op zichzelf gaat wonen of een andere plek heeft gevonden de pleegzorg stopt. Werven, trainen, selecteren, gezinsonderzoeken etc … is dan ook een regulier cyclisch proces waar we natuurlijk steeds naar moeten blijven kijken hoe het beter kan, anders, aansluitend bij de veranderingen in de samenleving zoals digitalisering. Altijd vanuit de bedoeling, kind en toekomst.

Wrijving geeft glans maar je kan het ook kapot drukken. Hoe kunnen we de diverse uiteenlopende meningen en ervaringen benutten om elkaar in het midden weer te ontmoeten en samen te leren. Deep Democracy geeft hierbij mooie inzichten leerde ik laatst in een gesprek op voeten. Hoe kunnen we echt samen ons inzetten voor kind en toekomst zonder “verdeel en heers”, en zonder “arrogantie van de macht”. Hoe kunnen we samen leren leven?

Na de hoop eind vorig jaar ben ik nu ernstig bezorgd over de ontwikkelingen in jeugdland en zal mij tot het uiterste blijven inzetten voor de belangen van kind en toekomst. Wetende dat er een grote beweging gaande is van bezorgde en verontruste mensen als het om jeugdland gaat.

– – – / – – –

Hieronder een aantal verwijzingen met betrekking tot de door parlan-Transferium verloren aanbesteding gesloten jeugdzorg in Noord Holland;


[01]
Kortgeding aangespannen over aanbestedings proces gesloten jeugdzorg. Zie: Link


[02]
Parlan/Transferium start kort geding tegen 18 gemeenten Noord Holland Noord en eist stop op aanbesteding. Zie: Link


[03]
Gemeenten voor de rechter gedaagd door Jeugdzorgaanbieder. Zie: Link


[04]
Parlan/Transferium in Heerhugowaard spant spoedproces aan tegen achttien gemeenten over gesloten jeugdzorg. Zie: Link


[05]
Parlan/ Transferium start kort geding om aanbesteding. Zie: Link


[06]
Gesloten jeugdzorginstelling Transferium spant een kort geding aan tegen achttien gemeenten in Noord-Holland. Zie: Link


[07]
In een brandbrief aan 24 gemeenten in Noord-Holland roept de gesloten jeugdzorginstelling Transferium nogmaals op om de nieuwe aanbesteding van intensieve jeugdzorg aan een zorgaanbieder in Zuid-Holland te herzien. Volgens Transferium komt de zorg van tientallen kwetsbare jongeren anders in gevaar.
Zie: Link


[08]
Radio1 Nieuws & Co 16u tot 17u o.a. over Transferium Jeugdzorg dat gesloten jeugdzorg biedt in Noord-Holland noord, IJmond en Kennemerland. Zie: Link


[09]
Europese aanbestedingen in de jeugdzorg zijn contraproductief, onnodig vertragend, zeker niet in het belang van jongeren en moeten niet meer plaatsvinden. Zie: Link


[10]
Defence for Children roept op het belang van het kind mee te wegen. Bij de aanbesteding van jeugdhulp door gemeenten is onvoldoende inzichtelijk op welke wijze gemeenten het belang van het kind meewegen. Zo weten bijvoorbeeld 72 jongeren in Heerhugowaard niet zeker of zij de zorg kunnen blijven krijgen, die ze nu krijgen, omdat de gemeente heeft besloten te gaan wisselen van aanbieder van gesloten jeugdhulp. Defence for Children roept op de aanbestedingsprocedures direct te evalueren. Zie: Link


[11]
Zelfs partij voor de dieren spreekt zich uit over aanbesteding gesloten jeugdzorg. De laatste weken stonden media bol van het aanbestedingsdebacle rondom het Transferium, onderdeel van Parlan. Deze gesloten jeugdzorginstelling in Heerhugowaard biedt hulp en behandeling aan jongeren met ernstige gedragsproblemen. Zie: Link


[12]
Groen Links maakt zich ernstig zorgen over de aanbesteding gesloten jeugdzorg. Zie: Link


[13]
Jeugdzorg loopt spaak als minister niet in actie komt. Zie: Link


[14]
’Jeugdzorg moet je niet aanbesteden’, vindt PvdA Alkmaar. Zie: Link


[15]
Haarlemse ‘super-wethouder’: ‘Keer op schreden terug: jeugdzorg voorlopig bij Transferium’. Zie: Link


[16]
Steunbetuigingen, ouders die in actie dreigen te komen en zelfs Kamervragen van GroenLinks. De kwestie rond Parlan en het Transferium in Heerhugowaard maakt behoorlijk wat los. Zie: Link


[17]
Vader bezorgd – Zorgen over de jeugdzorg. Zie: Link


[18]
Vader bezorgd over toekomst jeugdzorginstelling: “Deze plek is heilig voor ons”. Zie: Link


[19]
Boze brief van ouders over aanbesteding jeugdzorg. Zie: Link


[20]
Blog – Aanbestedingswaanzin in de jeugdzorg helpt gezinnen niet. Zie: Link


[21]
Aanbesteding in gespecialiseerde Jeugdzorg leidt tot papieren wensdenken en slechtere zorg.
Zie: Link


[22]
De slag om de moeilijke jongeren. Jeugdzorg Gemeenten willen de jeugdzorg vernieuwen. Is dat slim als het de zorg voor de moeilijkste jeugd betreft? De rechter moet oordelen. Zie: Link


[23]
Brandbrief advocatuur over jeugdzorg Noord-Holland Noord. Zie: Link


[24]
Advocaten eisen ingrijpen door minister bij gesloten jeugdzorg in Noord-Holland Noord. Zie: Link


[25]
Zorgminister spreekt zich uit over jeugdzorginstelling Transferium. Zie: Link


[26]
Renee Middel – Levensbelang van kind en toekomst, Continuïteit van zorg en bovenregionale belangen … de minister spreekt. Zie: Link


[27]
Tweede Kamer – Aanbesteding gesloten jeugdhulp Noord-Holland Noord. Zie: Link


[28]
Jongeren uit Transferium in Heerhugowaard mengen zich in spoedproces over gesloten jeugdzorg.
Zie: Link


[29]
Opinie: Problemen in de jeugdzorg zijn groter dan alleen financieel. Zie: Link


[30]
Steeds meer gemeenten kopen jeugdzorg in op basis van de te behalen resultaten. Zie: Link


[31]
’Frisse wind’ in jeugdzorg Noord-Holland Noord wordt ook toegejuicht. Zie: Link


[32]
Weg vrij voor ingrijpende verandering in jeugdzorg. Zie: Link


[33]
Gemeenten en jeugdzorginstelling hard in de clinch over aanbesteding: “Die jongeren hóeven niet weg”. Zie: Link


[34]
Parlan verliest kort geding om gesloten jeugdzorg in Noord-Holland. Zie: Link


[35]
De gesloten jeugdzorginstelling Transferium in Heerhugowaard heeft een rechtszaak tegen achttien gemeenten in Noord-Holland verloren. De instelling maakte bezwaar tegen een openbare aanbesteding. Zie: Link


[36]
Vrank Post – We zijn verdrietig over de uitslag ban het kort geding. Vandaag heeft de rechter besloten dat achttien Noord-Hollandse gemeenten in hun recht stonden om de aanbesteding van de gesloten jeugdzorg over te hevelen van Parlan naar Horizon. Een verlies voor jeugdzorginstelling Transferium, onderdeel van Parlan, die zich zorgen maakt over de toekomst van ‘hun’ jongeren. Zie: Link


[37]
Er dreigt een miljoenenstrop voor zorginstelling Parlan, wanneer zij geen nieuwe invulling weet te geven aan Transferium in Heerhugowaard. Zie: Link


[38]
Jeugdzorg Transferium kan voorlopig door. Zie: Link


[39]
Aantal plaatsingen JeugdzorgPlus daalt in eerste helft van 2018. Zie: Link


Of hebben Ger en Jan gelijk en moet ik eerst tot stilstand komen en daadwerkelijk eerst mij zelf verbeteren, zoals ik altijd wel zeg maar misschien onvoldoende doe?

Jan Rotmans:
Huidige chaos en onbehagen zijn voorbode van een geweldige nieuwe wereld.

Jan Rotmans vertelt over systeemveranderingen en transities

Scroll Up