Categorie: KankerBitch

Was ik eerst nog jong, energiek en gezond … opeens lijkt dat over te zijn. Een dokter kijkt mij diep in de ogen en zegt dat ik ernstig ziek ben. Met een schouderklopje probeert hij contact te maken. Maar ik voel niets. Ik hoor de dokter ver weg praten. De vorige diagnose klopte niet …

2013 StomaWrak

Van kankerBitch tot StomaWrak!

Dit verhaal is het vervolg op 2013 KankerBitch!

Kanker er uit!

De dag van de operatie was enerzijds relaxed en anderzijds ook labiel en emotioneel. Ik schiet vol bij het lezen in de krant over de kankerrit Alpe d’Huez. Later nogmaals bij het benoemen van de foute diagnose tegen een dokter die ik van toen herkende, en hij mij.

De bloedzak die ik moet krijgen vanwege mijn lage Hb krijg ik niet op het afgesproken tijdstip. Ik vraag er een paar keer naar. Ik moet de bloedzak gehad hebben alvorens ik naar de Operatie Kamer ga. Ik word hier onrustig van. Veel later dan afgesproken krijg ik de bloedzak. Dan wil ook de Operatie Kamer mij eerder hebben, ze zijn er klaar voor! Snel klysma, blauw hemd, ring af en in bed rijden van de afdeling naar de Operatie Kamer.

Het is een drukte van belang. In de gang gaat zo’n deur open als van een slagers koelcel. Diverse mensen stellen zich voor. Het onderzoek waar ik aan mee zou doen gaat niet door omdat de apparatuur er nog niet is. Van het bed op de tafel. Recht op zitten met de voeten op een krukje, prik in mijn rug, liggen, kapje wel goed aanduwen en … weg ben ik.

Op de uitslaapkamer word ik wakker. Als ik mijn hoofd op zij doe kan ik net de klok zien. Om de 15 minuten kijk ik hoe laat het is en zak dan weer weg. De chirurg komt langs en geeft aan dat de operatie goed is gegaan maar de tumor wel ontstoken en klodderig was en er is een stuk buikwand meegenomen. Geen snede maar 4 kijkgaten. Als ik “dank je wel” zeg, geeft ze aan dat ik haar pas mag bedanken als alles achter de rug is.

Aan de overkant ligt een mevrouw wakker te worden die net als mij blij is dat ze zich zo goed voelt. Naast mij word een mevrouw steeds geroepen door de broeder maar ze wil nog niet wakker worden. Een andere mevrouw is erg in de war, heeft het maar over de paniek, dat ze het koud heeft e.d. De broeder probeert haar gerust te stellen maar het heeft nog geen effect op haar. Met de broeder hebben we het al weer over aansterken met spinazie en biefstuk. Wat heeft hij een bekende homostem. Ik kom er niet achter aan wie hij mij doet denken. Mijn bloeddruk is nog laag en er moet eerst nadrukkelijk toestemming komen voor ik naar de afdeling mag. Wat is het dan fijn om mijn lief weer te zien en te voelen!

De wereld draait door

Met mijn infuus, pijnbestrijding, katheter, lage bloeddruk, lage Hb e.d., voel ik mij in bed moe maar tevreden. Het is druk op de afdeling en er komen steeds mensen langs zoals de bloeddrukcontrole, ontbijtronde, doktersronde, koffieronde, schoonmaak etc.
De chirurg komt langs en het katheter moet gespoeld worden. Morrend voeren de verpleegkundigen het uit. Mijn lief neemt de CD mee naar huis waar de operatie opstaat met de belofte dat de CD weer terug komt en het niet op you-tube geplaatst wordt.
Ik ben opgelucht, heb zin in de zon en lekker herstellen. Met mijn black-berry informeer ik de wereld. Ik wilde wat te snel en viel flauw na mijn eerste douchebeurt terwijl ik nog op de douchestoel zat. De jonge verpleegkundige in opleiding bleef rustig en ging er erg goed mee om. Goed vooruitzicht na verloop van tijd de slangen er uit, weer eten, zelf weer naar het toilet en onder de douche. Ik lees wat, mail, app, sms…en slaap veel. Heerlijk in de rolstoel met mijn lief nog effe in de zon gestaan en daarna weer bekaf slapen.

Toppie

Ik zie mij na een maandje herstellen wel weer aan het werk gaan. Ik word erg verwend met vele kaartjes, bloemen, telefoontjes, mailtjes e.d. … en ook mijn lief kan in de hele buurt mee-eten als hij wil.

De wereld draait wel door. Zo kreeg mijn lief bijzondere aandacht van zijn baas de dag voordat ik geopereerd werd aan darmkanker. De baas koos dit moment om (na bijna 30 jaren) een overplaatsing te gaan bespreken met mijn lief.

Ik vraag me af wat zo’n baas beweegt. Wat zouden voor hem de zwaar wegende bedrijfsbelangen zijn om op dit moment zo iets te bespreken.

Of is het meer misbruik maken van de kwetsbare prive situatie? En dan ook nog binnen een week een reactie willen op deze mondelinge aanzegging? Ik kan dit niet begrijpen en het doet mij pijn.

Ook in het ziekenhuis draait de wereld door. Ik ben zo blij met mijn 1-persoonskamer die ik bij toeval gekregen heb! Maar het is wel de plek waar ik ook veel gesprekken half op kan vangen tussen het personeel. Een arts hoor ik met de verpleegkundigen praten. Hij laat zich laagdunkend uit over de MBO opleiding. Hij benadrukt dat hij internist is en geen chirurg, ze kunnen hem altijd bellen.

Spoed operatie

Moe wakker. In en uit bed is niet fijn, buik erg gevoelig, moe vandaag. Ontstekingswaarden zijn te hoog. Ik moet overgeven en kots alle kleuren van de regenboog. Ook van het contrastvloeistof voor de scan moet ik alleen maar kotsen. Ik word steeds beroerder en heb het gevoel dat mijn maag ontploft. Onder de CTscan ziet het er niet goed uit.
“Naadlekkage”.

Met spoed naar de Operatie Kamer. Door de deur van de slagers koelcel. Ik krijg een kapje voor de narcose. Ik raak maar niet weg. In paniek raak ik onder narcose.

Op de mediumcare afdeling word ik weer wakker.
Ik voel mij niet goed en laat dat de wereld weten;

“Het gedonder is begonnen, de wond is gaan lekken, gister om 19.00 weer onder t mes, ook buik vliesliesontsteking, stoma en weer. Vele draden … voorlio geem mobiel en ws pas over 4 maanden als ales goed gaat stoma er uit en opkappende hee,,,,, dit is voorlopig mijn laatste mai, kuSssssss voor ieder en komt eitende lijk goed”.

Sleeping

En dan lever ik vrijwillig mijn black-berry in en val weer in diepe slaap. Ik word behoorlijk onder zeil gehouden. Rust en antibiotica moeten mij langzaam de goede richting in krijgen. Ik lig aan allerlei slangen en kastjes, heb een diepe lange verticale buikwond, een kleine horizontale er onder en een stoma. Als ik pijn voel kan ik zelf op de morfinepomp drukken. Ik voel mij een wrak. Ik ben angstig en zie steeds allerlei beelden half in slaap. Een grote witte lap met bloed er op.

Een man over mijn bed gebogen met een groen hemd. Linksboven glinsterende draaiende dingen. Ik word goed in de gaten gehouden door leerling Tim. Ondanks alle ellende hebben we dezelfde humor.

Naast mij ligt een opstandige man die flink te keer gaat af en toe. Ook dat geeft veel onrust en angst, immers wat als hij uit bed stapt of de verpleging aanvliegt. Als ik mijn ogen open doe kijk ik in de vissekom van het verplegershok en kan ze soms ook horen praten. Zo hoor ik over mij een flarde van een telefoongesprek “heb je het stoma’tje al gezien van mevrouw?”

En thuis naast alle aandacht en medeleven van vele mensen ook gedoe. De psychiatrische patient in de straat komt ook bij mijn lief zijn mede leven tonen. Hij oogt op het eerste gezicht als een man met een redelijk normaal leven. Naderhand blijkt hij een mailwisseling van ons met zijn ex naar zichzelf te hebben door gestuurd. Hij stalkt zijn ex en wil dit blijkbaar gebruiken in de rechtzaal. Trots twittert hij dat rond. Ik kan goed begrijpen waarom de moeder van zijn kinderen (een eerdere ex) bang is dat de kinderen kenmerken van hun vader gaan vertonen. Wat kunnen mensen toch gestoord zijn … en wat knap eigenlijk dat hij met de consulten van de psychiater en medicatie op het eerste gezicht zo’n normaal leven kan leiden.

Dood vogeltje

Op de afdeling heb ik gelukkig weer de eigen kamer gekregen. Ik voel mij nog doodziek, bang en gespannen. Drie slangen door mijn neus, slangen in mijn halsslagader, katheter. Ik kan mij amper bewegen. Ik wilde nooit een marionet worden, maar ik hang nu toch echt aan de touwtjes waar anderen aan trekken.

De angst beelden blijven komen als ik in slaap val of wakker word. De chirurg komt langs en benadrukt dat ik erg ziek ben.
Ik ben zo verzwakt dat ik met 2 verpleegkundigen gedoucht moet worden en daarna totaal loss ben. Ik ben in eerste instantie doodsbang als ik dat grote gapende gulpende gat in mijn buik zie. Mijn vingers en handen krommen in elkaar. Ik kan er niet naar kijken. Dit is niet mijn lijf. Mijn stoma stinkt naar put- of riool lucht als ze het leegmaken of vervangen. Erger als een vaas met bloemen die te lang staat. Ik distantieer mij er van en kijk weg.

En dan te bedenken dat er vele kindertjes zo hun leven moeten beginnen of dit mee moeten maken in hun kinderjaren … ik heb tenminste nog bijna 50 gelukkige jaren achter mij.

Het is fijn dat mijn lief zo regelmatig langs komt, dat zijn mijn licht en warmte puntjes. Met zijn 2 adjudanten wisselen ze elkaar af. Die zorg, liefde en steun maken dat ik weet waarvoor ik vecht.

Op de afdeling is het rumoerig. Er is een man nogal in de war en hij roept regelmatig over de afdeling “dokter, zuster, henk” en dan weer “kom je nu nog?”. Op een nacht is het erg druk en onrustig. Ik vraag mij af of ik 1) gek aan t worden ben, 2) er een oefening voor personeel is omgaan met een psychiatrische patient, 3) Er een psychiatrische patient opgenomen is op de afdeling met een zeer irritant maatje of ervaringsdeskundige die zich over al tegen aan loopt te bemoeien. Ik droom onrustig, lig in het water en kan er niet uit, mijn achterwerk blijft vastgezogen. Gelukkig ben ik niet gek en blijkt er inderdaad een onrustige nachtopname geweest te zijn vertelt de verpleegkundige op mijn vraag.

Ik zit voor het eerst 10 minuten op de stoel voor het raam, als een oude vrouw achter de geraniums. Toch zit het wel lekker, de zon schijnt buiten, nu nog een wijntje er bij …
Langzaam maar zeker gaan de slangen er uit. Ik heb een bolle buik. Een maagsonde moet mij van overtollig maagvocht verlossen en de druk in de buik tegen gaan. De darmen moeten alles tzt weer over gaan nemen. Ik heb schaamlippen als ballen. Als ik niet slaap en wat rechterop wil zitten hang ik als “orang oetang” of “jezus aan het kruis” in bed. Ik blijf naar dromen. We stormen naar beneden uit de lucht richting ons huis, het water in. Ik lijk wel getraumatiseerd. Mogelijk heeft het met de morfine te maken. Een geestelijkverzorger heb ik gevraagd om langs te komen omdat ik even wil ontluchten. Er zit zoveel spanning in mij dat ik even het ventieltje open wil zetten.

Ook onder het personeel is er onrust. Er worden lange pauzes gehouden door een aantal personeelsleden. Er word veel geroddeld over en weer en het giert soms over de gang van het lachen, al lijkt het meer op blatende geiten. Er zijn ook verpleegkundigen die zich er van distantieren en zakelijk met hun werk bezig zijn, de client centraal stellen. Zij lijken te begrijpen dat er zaken moeten veranderen. Het lijken teamprocessen als in elk bedrijf. Het leren accepteren van gezag, van verschillende tussen collega’s, gebruikmaken van elkaars kwaliteiten, omgaan met veranderingen en client centraal. Er is er ook sprake van bezuinigingen en digitaliserings processen. Er word over de marsroute gesproken, de roosters, nieuwe ICT systemen. Het lijkt alsof er ‘s nachts getest word. Ook hoor ik een fors conflict tussen arts en verpleegkundige waarna de verpleegkundige naar huis gaat en er volgende week verder word gesproken. Iedereen heeft het er over. Velen steunen blind de collega en geven af op de arrogantie van de artsen. Anderen houden zich stil en richten zich op de kwaliteit van het werk. Er is een personeels bijeenkomst over de bezuinigingen en een handtekeningen actie. Na de personeelsbijeenkomst lijkt de rust wat terug gekeerd, ook lijken er vaker artsen (in opleiding) aanwezig te zijn op de afdeling.

Ik loop mijn eerste stappen aan stevige zusters armen van het bed naar de deur en weer terug. Uiteraard met de paal met slangen aan mijn zijde. Ik ben erg bang en durf niet alleen te gaan staan. Ik wil nog geen telefoon en geen bezoek. Ik wil volledig met mijn herstel bezig kunnen zijn.

Slapen gaat nog niet goed. Ik moet op mijn rug liggen en ben na een uurtje weer wakker. Ik heb veel last van droge hoest prikkels en houd dan mijn buik vast om niet te veel pijn te voelen. Regelmatig word ik schokkend wakker met beelden op mijn netvlies die mij angstig en onrustig maken.

Als mij verteld word dat ik de volgende dag mogelijk naar een zaal moet dan hoor ik dat ze het in de middag al aan het regelen zijn. Dit is niet zo en ik kan gelukkig ook de volgende dag op mijn kamer kan blijven.

Ik denk dat er iemand overleden is vannacht want ik had een serieus telefoongesprek gehoord over verantwoordelijkheid en later een gesprek over een trouwring. Bij navraag aan de nachtdienst blijkt er niemand overleden te zijn.

Een andere patiënt lijkt op iemand uit het dorp en ik hoor hem voor mijn kamer met de verpleegkundige over mij praten. Onzin natuurlijk, maar met dat soort beelden word ik wakker.

Dan word ik op een gegeven moment met een beter gevoel wakker. Ik voel mij meer in mijn eigen lichaam, voel mij beter, ook wat betreft pijn/gevoeligheid. Mijn rondjes zijn langzaam uitgebreid. Als ik achter de rollator gestaan heb en mijn eigen kracht weer voel, durf ik ook alleen een rondje te schuifelen over de afdeling. Ik loop alleen een rondje, ben kapot.

De volgende stap is in de rolstoel met mijn lief naar beneden. Heerlijk even buiten in de rolstoel. Ik schiet vol emotie bij de wind door mijn haren en op mijn huid. Dan eten in het restaurant, rood vlees om op krachten te komen. Ik krijg maar een paar hapjes binnen maar alles is meegenomen. Ik probeer mijn zere keel te spoelen met een slokje bier. Mijn lief en ik genieten samen.

Er zijn nieuwe regels vandaag voor het personeel. Er is blijkbaar besloten dat er niet met koffie begonnen word. Ik hoor een vrouwenstem: ”zal wel een mannending zijn, veranderingen kosten tijd …”. Ieder is nu zelf verantwoordelijk zijn informatie/overdracht op te halen.

Voedingsassistente komt langs en verteld eigenlijk niets meer dan dat er in de folder staat. De fysio komt langs, loopt een rondje mee en is tevreden over mij.

Vacuum therapy

Ik heb een vacuümpomp gekregen die wondvocht wegzuigt. Het kastje moet voortdurend met mij mee. Lekker rustgevend gepruttel. Alsof een tropische regenbui net gestopt is en je hoort het druppen van de bladeren……of een koffiepot op een oude kachel…of het schoonmaken van een doucheputje….wat je maar wilt. Je gedachten bepalen je beleving.

De kaartjes blijven binnen komen. De tranen stromen. Mijn lief krijgt de kaartjes bijna niet meer allemaal op het bord geprikt. Pracht grote ballon naast alle kaartjes van mijn kleine man!

Dokters blijven zeggen dat mijn keelproblemen komen door de slangen die er door zijn gegaan. Pijnlijke strot, moeite met slikken, moeite met praten, hoest prikkels.

Naar huis!

Ik laat de wereld weten:

“ik hang totalloss thuis op de bank met een
gigantische snede in buik en daarnaast stoma ! Het gaat nog lang niet goed
maar we’ll hopen we dat door thuis te zijn ik mij iets beter ga voelen, eten
ed… Elke dag thuiszorg voor stoma en vact (wond). Ik zal jullie de
pijnlijke, vieze en bloederige details besparen…ik ben nog erg zwak en dus
nog steeds geen bezoek (ook advies arts) ik zal niet steeds telefonisch
bereikbaar zijn omdat ik naast dagelijks gedoe hoop veel te slapen omdat de
adl mij al veel energie kost. Ik ben we’ll blij weer thuis te zijn. Werk is
voorlopig niet aan de orde dus mijn verwachtingen vallen fors tegen. Ook zal
ik nog ergens in dit jaar geopereerd moeten worden waarbij een inschatting
nog niet te maken is (men heeft t over 4 a 6 maanden). De artsen ed gaven
aan dat bij mij alles net iets anders loopt dan standaard (maar dat wisten
jullie uiteraard al :-)). Voorlopig is dit zoals het is en ik verwacht dat
dit zeker we’ll zon 4 a 6 weken zo zal zijn, hoop daarna weer wat op te
knappen en kunnen gaan doen achter computer ofzo….. Ieder erg veel dank
voor mails, apps, kaarten, bloemen en andere manieren van medeleven, dat
doet ons beiden erg goed“.

Ziekenboeg

Het is fijn weer thuis te zijn. De tuin is mooi, eenden op de vlonder, fuut in het water, mooie kleuren, zware geur van de witte regen.

Het is ook druk thuis. De thuiszorg komt langs. Dozen met spullen worden bezorgd voor stoma- en wond verzorging. Er word een bed besteld voor in de kamer zodat de thuiszorg dames hun rug besparen. Mijn lief haalt boodschappen met uiteraard aansterk dingen. Een krukje voor op het toilet om op te zitten bij het stoma legen. De buren staan klaar om te helpen. Uit het ziekenhuis word gebeld om te vragen hoe het gaat. Ik kan mijn draai op de bank niet vinden, kom met moeite uit de bank. De huisarts komt langs en ik krijg gel voor mijn keel tegen schimmel infectie. Na een week heb ik vrijwel geen last meer. Slapen gaat beter dan in het ziekenhuis, nog steeds ben ik na 1 a 2 uren wakker maar ik voel mij rustiger, veiliger, meer ontspannen.

Het is nog een raar gevoel, nog leeg en hol, oppervlakkig en vluchtig. Ik moet mij echt focussen om te genieten. Bloemen, kaartjes, fruitmand … ik blijf verwend worden. Dat voelt fijn.

De wereld blijft door draaien. Mijn lief moet overgeplaatst worden volgens zijn baas. De baas denkt dat dat beter is voor zijn gezondheid met het pensioen over 3 jaren in zicht. Mijn lief krijgt een week vrij om er over na te denken en naar een auto uit te kijken, hij mag niet naar zijn vestiging of contact opnemen met collega’s. Dus feitelijk op non-actiefstelling zonder reden … Ik vraag mij af waarom de baas deze negatieve strategie kiest, een positievere insteek had ook zijn beoogd effect kunnen hebben. Stiekum vind ik het wel fijn dat mijn lief nu thuis is en we rommelen zo 2 weken verder. Ik als patient. Mijn lief als mantelzorger. Ook moet mijn lief zijn zus (net klaar met de bestralingen borstkanker) nog helpen het huis van hun moeder leeg te halen, de moeder is met spoed naar het verzorgingstehuis gegaan.

Ik blijf erg bezig met grip te krijgen en controle over mijn leven. Wie van de thuiszorg komt vandaag, hoe laat e.d. … Ik maak aantekeningen in mijn agenda. Mijn buik is een slagveld, het bewegen blijft moeilijk.
Controle in het ziekenhuis. De vacuumpomp gaat er af en ik word verbonden met gaasjes en gel. Tevens krijg ik iets voorgeschreven om aan te sterken. Ik bouw de pijnmedicatie af. Het draadje tussen de beide wond helften word nog niet doorgeknipt omdat men anders bang is dat mijn darmen er mogelijk uit puilen.

In de doordraaiende wereld weer een gesprek waarin mijn lief en de baas de tango gaan spelen. Samenspel opdat er straks niet alleen maar verliezers zijn. De baas brengt nog in dat de jongere collega’s moeite hebben met de eigenzinnige op ervaring en kunde gestoelde manier van werken van mijn lief. Zij zoeken houvast in protocollen en opdrachten. Een normaal proces in organisaties waarin mensen werken met verschillende leeftijden, verschillende levensfasen of generaties. Als de baas dit niet kan begeleiden en je niet dekt kan je je positie wel vergeten wat er ook verder gezegd mag worden aan goede bedoelingen. Er komt een compromis die nog wel even zwart op wit moet uiteraard. Na het compromis heeft alles op eens niet meer zo veel haast voor de baas. Hij gaat eerst op vakantie. De overplaatsing is een feit en dat er nog niets op papier staat is geen punt volgens de baas omdat er geen sprake is van vertrouwens kwesties … wat een vreemde door draaiende wereld.

Naar buiten

… Pas op drempels, kuilen en bochten …

Langzaam maar zeker gaat het steeds beter. Ik ga mee in de rolstoel naar een movical. Ik loop langere rondjes door de wijk. ‘s-Avonds buiten zitten bij het vuurtje met een wijntje. Lopen naar de supermarkt en winkelcentrum. Telefonisch overlegje met het werk. Auto rijden lukt. Soms ben ik bekaf en nog jankerig maar er is een stijgende lijn.

We doen veel samen en maken eigenlijk niets mee dus heb je elkaar steeds minder te vertellen, leeft wat langs elkaar heen, je mist elkaar en dat doet pijn, dat is weer samen snotteren, daar moeten we samen door heen …

Er is angst om de oude energie niet meer terug te krijgen, angst om te worden als die dagelijks rondjes lopende mensen in de wijk. De weduwe-autist die zijn hondje voorttrekt, de man die een hersenbloeding heeft gehad en scheef en schokkend rond loopt, de claimende man in zijn booster … zo wil ik niet leven.

We gaan kijken op de nieuwe werkplek van mijn lief. Dat valt eigenlijk reuze mee en met onze positief ingestelde energie zien we het al snel als een uitdaging voor mijn lief om daar de boel op te krikken. Blijft staan dat je zo maar even een auto moet kopen voor woon-werk verkeer terwijl je net een scooter hebt gekocht om de laatste drie jaren tot je pensioen i.p.v. met de fiets met de scooter naar je werk te gaan … Blijft staan dat de wijze waarop dit gebeurd geen schoonheidsprijs verdiend, een vette onvoldoende in management land. Ik heb bewondering voor mijn lief hoe positief en constructief hij het op kan pakken en gaat voor deze uitdaging!

Mijn lief is weer aan het werk op zijn nieuwe werkplek. Ik probeer mijn draai te vinden thuis. De dagen vliegen door mijn vingers. Elke dag thuiszorg voor wond en stoma. Af en toe heb ik een afspraak met mensen. Dat is enerzijds een goede afleiding maar anderzijds blijft het vermoeiend voor mij. Eindelijk heb ik ook mijn ouders laten komen omdat ik dacht ook dat weer aan te kunnen. En ook dat was gezellig en goed. Het weer word mooi. De wond gaat langzaam maar zeker ietsje verder dicht. De wond begint ’s avonds te ruiken waarop er een nieuwe wond spoeling word toegevoegd. De stoma kan ik nu in elk toilet legen. (STOoM Afblazen) Soms moet dat al na een uur omdat er veel lucht in komt, soms duurt het uren voor het zakje bol staat. Mijn buik blijft een slagveld maar ach in bikini zat ik toch al niet meer. Langzaam dringt door hoe ziek ik geweest ben en dat de naadlekkage levensbedreigend was. Ik slaap nog steeds in de middag en totaal zo’n 12 uren/dag. Voel mij steeds beter en langzaam maar zeker weer de oude worden.

De chirurg vertelt ons dat de herstel operatie in oktober gepland gaat worden en w.s. in december/januari uitgevoerd. Ze wil de 6 maanden aanhouden i.v.m. hersteltijd voor de organen. Dit is voor ons beiden een flinke domper waar we chagrijnig van zijn. Ik heb meteen weer een zeer kort lontje en ben licht ontvlambaar.

Ik maak een afspraak bij de schoonheidsspecialiste. We bespreken een weekeindje weg. Samen uit proberen hoe, 6 weken na de operatie, dat gaat met energie, wond- en stomazorg.
We hebben een heerlijk weekeinde samen! We genieten volop met- en van elkaar in de prachtige zomer zon. We eten samen op het terras van ons hotel in de zon, wandelen, genieten aan de Rijn van aardbeien met ijs, kletsen bij met vrienden en eten een visje in Volendam.

Naderhand wel weer emotioneel van de zelfreflectie. Als je bij mij het ventieltje open zet dan ratel ik door over het ziek zijn, het ziekenhuis, de angst e.d.. Het meeste energie kost het praten met meerdere mensen, het schakelen en aansluiten. Zo vers zijn mijn wonden dus nog, hier sta ik dus nog maar terwijl ik mij zelf soms al weer heel wat voel.

Mijn omgeving geeft allerlei adviezen. Zoals werk loslaten en concentreren vooral op de dingen die er uiteindelijk echt toe doen in het leven; jij zelf, je partner, je kinderen en kleinkinderen. Echter in het rijtje dingen die er echt toe doen in het leven hoort bij mij ook werk. Inclusie. Dat is bij ieder mens anders en dat is prima zo! Als ik niet af en toe mail, twitter of anderszins mij ook met werkgerelateerde zaken bemoei, voel ik mij niet meer op deze wereld en als een dode achter de geraniums.
Ook geeft iedereen aan dat de stoma-herstel-operatie veel minder zwaar zal zijn. Dat zal wel, maar ik zie er enorm tegen op. Weer het ziekenhuis in, weer narcose, weer aan de slangen in bed, weer kans op levensbedreigende naad lekkage.

Overwinning

Ik hoop mij na die operatie te voelen zoals ik mij voelde toen ik 4 dagen de inca trail naar de Machu Picchu had gelopen. Mijn eigen tempo, steun uit de omgeving, op eigen kracht het eindpunt gehaald, een ware overwinning!

Voorlopig is de operatie nog niet gepland en kan nog maanden duren dus richt ik mij maar op herstel en proberen weer wat inhoud te geven aan de dagen. Af en toe weer wat naar werkdingen kijken. Focus op die momenten van samen genieten met mijn lief.
Ik probeer het overige wel wat los te laten, maar dat valt niet mee.
Ik kreeg daarover een mooi tekstje van Nelson Mandela.

‘Loslaten’

Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt,
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.
Loslaten betekent niet mijzelf afsluiten,
Het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.
Loslaten betekent machteloosheid toegeven,
Wat betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.
Loslaten betekent niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
Maar anderen toestaan hun eigen weg te gaan.
Loslaten betekent niet treiteren, schelden of ruzie maken,
Maar zoeken naar eigen tekortkomingen en die verbeteren.
Loslaten betekent niet alles naar eigen hand zetten,
Maar elke dag nemen zoals hij komt.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
Maar er door groeien en leven in het hier en nu.
Loslaten betekent niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten betekent niet ontkennen maar accepteren.
Loslaten betekent niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten betekent minder vrezen en meer beminnen.

Loslaten – Klik op foto

2013 KankerBitch!

Van de ene op de andere dag ben ik een KankerBitch !
KankerBitch

Was ik eerst nog jong, energiek en gezond … opeens lijkt dat over te zijn. Een dokter kijkt mij diep in de ogen en zegt dat ik ernstig ziek ben. Met een schouderklopje probeert hij contact te maken. Maar ik voel niets. Ik hoor de dokter ver weg praten. De vorige diagnose klopte niet. Er was geen diverticulitus te zien. Er is geen twijfel mogelijk; kwaadaardige darm kanker. Foutje, bedankt. Het zit er al zo’n 10 a 15 jaren. Nooit iets van gemerkt, geen klachten.
U bent ernstig ziek mevrouw!

Van de ene op de andere dag ben ik een KankerPatient.
De molen van ziekenhuis in en uit. De molen van bureaucratie waar aanvragen voor een CTscan in een postvakje belanden en je misschien wel een week moet wachten. De afdeling belt u wel voor een afspraak mevrouw. De molen waar je als assertieve patiënt met je aanvraag gewoon, na je bloedaftappen, naar boven kan lopen en de CTscan meteen de volgende werkdag in kan laten plannen.
De dag voor de CT scan ontvang ik op LinkedIn een berichtje van een 2 jaar jongere man met wie ik enkele jaren geleden heb samengewerkt. Hij is na een ziekbed van 4 weken overleden en er is een link naar het condoleance register … Dit valt mij rouw op het scherm. Als het maar geen slecht voorteken is …
De dag na de CTscan verteld de arts assistent dat ik schone longen en lever heb maar iets vreemds op de heupen.

KankerBitch heeft het op de heupen …
Het eerste idee is een botscan maar na multidisciplinair overleg veranderen ze het in een radioactieve PetScan die ik nog moet ondergaan. Vervolgens langs de verpleegkundige. De verpleegkundige die voorleest uit het boekje wat je ook mee krijgt om thuis te lezen … Ongepast legt ze haar hand op mijn schouder mogelijk om contact te maken en medeleven te tonen. Ik wil geen contact. Ik wil geen blikken van medelijden. Ik wil alleen maar snel geholpen worden.
Die kanker moet er uit!

Door naar de anesthesist en dan de opname afdeling waar ze mij een operatie datum willen geven over ruim 6 weken. Als assertieve patiënt neem ik dat niet en dan kan over 4 weken de darmkanker tumor er uit worden gehaald. Kortom nog even 4 weken door met de wetenschap dat je een flinke tumor in je darm hebt zitten. Hoe doe je dat in godsnaam ? Ik raak even in paniek. Maar met mijn lief kletsende kan ik het snel weer aan. Na 3 uren staan we weer buiten het ziekenhuis en eten een heerlijk broodje op het strand.
Die kanker moet er uit!

Vooralsnog richten wij ons op de dag van vandaag, de dag van morgen, overmorgen….stap voor stap naar de operatie toe. Binnen 2 weken na de operatie hoop ik te weten of ik geheel schoon ben of dat ik nog bestraald moet of chemo of …

BigBitch

Go …

En ach ik roep al jaren dat als ik nu dood zou gaan ik een heerlijk leven heb gehad. En dat meen ik uit de grond van mijn hart! Maar toch als het nu stopt door kanker is dat toch wel een abrupt onverwacht einde. Jammer maar helaas. Ik zal digitaal door leven op onze websites www.numwave.com en www.thebigbitch.nl – Mijn lief krijgt bij overlijden voor mijn pensioendatum jaarlijks een mooi bedrag en zal het wel redden. Hij zal wel weer een nieuwe Bitch aan zijn zijde hebben want hij is een zeldzaam, zeer geliefd type man voor Bitches. Beauty In Total Control of Herself. Raar idee.
Die kanker moet er uit!.

In de tussen tijd ben ik druk met mij rustig houden. Beetje werken voor de afleiding. Beetje met vakantie foto’s en ervaringen bezig voor de afleiding. De chaos in mijn kop proberen ik onder controle te houden, te beheersen of in ieder geval behapbaar te houden. Dat lukt best aardig maar er moet niet iets mis gaan of plots tussen door komen want dan blijkt mijn lontje erg kort …

KankerSpinsels
Nee, ik ben niet boos op mijn lijf of heb het gevoel dat ik mijn lijf niet meer kan vertrouwen. Zo’n relatie heb ik niet met mijn lijf. Mijn lijf en ik zijn een geheel dus ik voel mij niet bedonderd. Er is iets binnen geslopen zonder dat ik er erg in heb gehad. Dat moet er zo snel mogelijk weer uit. En dan kan ik weer verder. Het is bizar te weten dat er 8 cm kanker in je lijf zit. Het moet er uit, maar ik moet wachten. Wie weet gaat het zich nu juist nog wel verspreiden deze dagen. Dat maakt gek. Dat maakt moe. Dat vreet energie.
Weg met die kankerbende.

Als het zo’n 10 a 15 jaren geleden ontstaan is, w.s. uit een poliep, dan was dat ws in de periode dat ik even erg ongezond leefde. Veel bier/pizza/zalmsalade/kroket e.d. … weinig beweging … te veel Jameson. Maar goed hoeveel mensen gaan er niet dood tijdens het sporten? Nee ik vind niet dat het mijn eigen schuld is of zo …
Ik doe nu wel mijn best om goed in conditie te zijn, gezond te leven voor de operatie. Wandelen en fruit.
Die kanker moet er uit!

Tja dat stomme wachten. Ik hoop het deze week wat rustig aan te kunnen doen.
Vandaag lukte dat al niet … 🙂 Het komt allemaal goed dat weet ik vrijwel zeker. Ik voel mij immers prima, ik heb geen klachten, maar dat ene twijfeltje dat ziekt in mijn hoofd …
Die kanker moet er uit!

KankerSteun

KankerSteun

Ik praat open en direct met iedereen over de kanker. Ik voel mij immers niet ziek en heb geen pijn. Af en toe voel ik die plek (links onder in mijn buik) maar pijn is te veel gezegd. Soms lijkt de omgeving er meer moeite mee te hebben dat ik kanker heb dan ik zelf. Fuck! Ik doe het op mijn manier. Mijn site begint niet voor niets met: “everything can be taken from a (wo)man but one thing: to choose one’s attitude in any given set of circumstances to choose one’s own way”.

Het is vreemd om kaartjes te krijgen van afdelingen of mensen waar je het niet van verwacht. Dat voelt fijn en goed. Ieder is met mij geschrokken. Soms die blik van medelijden … dan voel ik mij pas echt ongelukkig en ziek. Ik weet wel dat ik kanker heb maar ik voel het niet. Ik ben er nog vrij nuchter onder. Van de kanker ben ik niet moe. Ik ben moe van alles er om heen. De energie die het kost om iedereen het verhaal opnieuw te vertellen, terwijl ik dat ook weer prettig vind.
Het regelen van werkzaken. Overdragen van zaken die mij gaan irriteren. Soms wetende dat ik iets nog wel kan, maar niet meer wil. Ik moet rustig aan doen dus stoppen met de dingen die mij irriteren of energie vreten. Toch voel ik mij er soms niet lekker bij, schuldig over. Terwijl ik weet dat niemand het mij kwalijk neemt. Rare tegenstrijdige kwesties in mij.
Die kanker moet er uit!

Kinderen zijn heerlijk en zien het zoals het is. Die kanker is er al jaren dus eigenlijk is er niet zo veel veranderd, alleen nu weet je het dat het er zit. Ze snappen dan ook niets van de boodschap van de ouders dat ze mij even met rust moeten laten. Al spelende happen de kinderen de kanker uit mijn buik. Verlies nooit het kind in jezelf.

Het gaat z’n gangetje in de malle molen. Beiden zijn we moe. Geen KankerMoeheid maar moeheid van alle emoties en gedoe. En dan blijken de lontjes van beiden kort te zijn dus goed op elkaar passen ! Het leven gaat gewoon door dus dan moet je ook nog naar verplichtingen waar je geheel geen zin in hebt. Veelal blijken het achteraf plezierige afleidingen. De Kanker van mij afzetten lukt mij niet, het zit voortdurend in mijn hoofd …
Die kanker moet er uit!

Van collega’s krijg ik 3 boeken waaronder de titel “Waarom mannen een bitch trouwen”. En dan opens de deurbel en een grote bos bloemen. Veel lieve mails. Al die aandacht vind ik nu opeens fijn en doet mij goed. Dat is vreemd omdat ik eigenlijk nooit van veel aandacht hield en meer was van het type “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”, “niet lullen maar poetsen”.

Nee, ik ga niet bowlen, maak wel foto’s. Ik heb het gevoel dat ik met een bowlworp spanning op de tumor zet, dat ‘t trekt, dat ik misschien wel de boel uit elkaar trek. Onzin natuurlijk, zit tussen mijn oren. Achteraf gezien toch weer een gezellige afleiding.

KankerLijers
Op eens lijkt iedereen wel kanker te hebben. Het is als je een onbekend woord hoort, een pracht auto ziet … opeens kom je het overal tegen. Ik kan de Kankerlijers in mijn omgeving niet eens meer op 2 handen tellen. Van al die mede Kankerlijers gelukkig ook soms positieve berichten. Van het ene op het andere moment schiet ik vol met KankerEmotie als iemand anders een positief bericht rond stuurt. Langzaam maar zeker word ik onstabieler en komen er steeds vaker momenten van chaos, koppijn, brandende ogen, gejaagd gevoel.
Die kanker moet er uit!

KankerUitslag

KankerUitslag

In de tussen tijd de radioactieve Petscan en weer een week wachten. Mogelijk alleen maar omdat er in de agenda van de dokter niet eerder ruimte is voor een afspraak.
Weekeindje weg, lekker relaxed, niets moeten, te duur hotelletje met prima sfeer, heerlijk eten met vrienden, bootje giethoorn, wandeling.
Terug thuis is het opeens zo ver. De uitslag. Eerst word mijn van rechts komende lief nog van de weggereden. Gelukkig geen menselijk leed maar wel auto totallos.
Chaotisch maar op tijd in t ziekenhuis. Gelukkig een goed bericht. Maar wat zijn we kwetsbaar als mensjes. Zo word je van de weggereden. Zo ben je een KankerBitch.
Die kanker moet er uit!

Opluchting dat er niets is gevonden om op dit moment zorgen over te maken. Maar ook zo’n vlaag van vermoeidheid over mij heen. Ingehouden spanning laat los. Maar dringt ook niet echt door de chaos en opgejaagd voelen heen.

Contact met een onderzoeker omdat ze tijdens de operatie een andere manier van bloeddrukcontrole willen uitproberen. Natuurlijk doe ik mee aan het onderzoek.

De ene vind dat ik er goed uitziet, ik heb immers geen klachten. De ander vind dat ik er slecht uit ziet, ja ‘t vreet toch aan mij de wetenschap dat er Kanker in mijn lijf zit. Af en toe schieten kleine dingetjes, pijntjes en kwaaltjes door mijn hoofd. Laatst toen ik voor de spiegel stond en wel geel leek, door de knieën en dat gevoel in de botten, al jaren de ademhaling niet onder controle bij het omhoog lopen en buiten adem, de pillen voor de hoge bloeddruk waar ik eigenlijk ook nooit klachten van had, de opvliegers van de afgelopen 2 jaren, die oren die maar steeds dicht gingen ’s nachts en na een vakantie uitgespoten zijn, blaasontsteking. Een hypochonder ben ik niet maar zou ik dat door die kanker kunnen worden?
Die kanker moet er uit!

Goed geslapen maar toch weer gespannen, als een veertje zo gespannen. Ik zet mijn telefoon uit. Voel mij schuldig dat ik bepaalde dingen niet doe. Collega’s vinden dat prima maar ik word er toch onzeker van. Ik lees al die stukken niet meer, wat een papiermolen, wat een onzin. Ik wil meer controle hebben dan ooit. Als er iets tussen door komt spring ik uit mijn vel, kort lontje … er gebeurd dan ook zo veel.

Zo stresserig als het maar kan, zaken afgemeld. Lukt maar niet om te ontspannen. Ik maak weer een aftel to do lijstje, controle!
Die kanker moet er uit!

KankerBitch lusten & lasten

En soms is er zo’n moment dat ik in de kamer sta en de tuin in kijk en mij afvraag of het wel waar is. Is het geen vreemde droom. Ik kan toch geen kanker hebben. Het is niet waar dat ik kanker heb. KankerBitch. Dat kan toch niet. Even met mijn hoofd schudden om deze boze droom van mij af te schudden. Even in mijn arm knijpen. Op het bureaublad in het hoekje staat de tumor. Dan weet ik weer dat het toch zo is.
Ik ben een KankerBitch.

Als vanouds een avondje met z’n tweeën lekker thuis. Wat houd ik toch veel van mijn lief. En hij zegt meer van mij te houden dan ik van hem. Wat is het toch heerlijk om je gelukkig te voelen.

Dromen naleven

De zon schijnt en dan ziet alles er mooier en beter uit in het leven. Heerlijk genieten van de warme zonnestralen op mijn huid. De natuur die bloeit, de jonge vogeltjes.

Het is zo onwerkelijk. Ik hoor mij zelf praten over de kanker. Alsof het over een ander gaat. Mijn onrustige gevoel als een opgejaagd hert. Geen lichamelijke klachten. Gewoon aftellen tot de operatie.
Die kanker moet er uit!

En dan opeens worden er nog even allerlei kwesties voorgelegd door verschillende mensen … nu het nog kan. Zowel op het werk als privé. Ik ga niet dood hoor! Maar word er wel weer onrustig van, opgejaagd en kom onvoldoende toe aan de focus op mijzelf, mij goed voorbereiden op de operatie.

Relaxed en gezond, wandelen en fruit, freewheelen. Nog een paar dagen te gaan. Ik ga nu echt keihard grenzen stellen om in rust mijn eigen ding te kunnen doen. Mijn eigen ding en niet dat wat anderen van mij vragen. Dat heb ik nodig om mij goed te kunnen voorbereiden op de operatie. Ben er inmiddels jankerig van. Vooral van die berichtjes van mensen die begrijpen dat ik mijn grenzen moet trekken raak ik meteen geëmotioneerd. Wat een kankertijd.

Ik slaap bloot. Wat moet ik nu aan in het ziekenhuis. Ik ga naar zo’n winkel mat slaapspul maar ben er snel weer weg. Dat trek ik echt niet aan. De dame dreigt nog dat het gemengde zalen zijn. Ik koop gewoon grote hemden, nog in de reclame ook.

Voor alle duidelijkheid ik stel bezoek niet op prijs in het ziekenhuis, als alles mocht tegen vallen en ik zou langdurig (langer dan een week) in het ziekenhuis moeten blijven dan zal dat ws wel veranderen maar nu wil ik mij puur bezig houden met beter worden en heb geen behoefte aan het vermaken van bezoekers 🙂

Als herboren Bitch wil ik eind van de week wakker worden.
De kankerbitch achter mij laten, daar ga ik voor!

Die kanker moet er uit!
Die Kanker moet er uit!

N.B.
Dit is een vervolg op de Column: 2013 Tunnelvisie.


2013 Tunnelvisie

Diagnose februari – Onschuldige Diverticulitus
Diagnose mei – Kwaadaardige Darmkanker

In februari ging ik op zondag met klachten van pijn in mijn buik en mij niet goed voelen langs de huisartsenpost. Gerustgesteld ging ik weer weg met het vermoeden van het onschuldige diverticulitus.

Op maandag had ik weer hoge koorts en kon ik bij mijn huisarts terecht. Rechtstreeks door naar het Lab om bloed te laten prikken.

Op dinsdag voel ik mij nog steeds ziek met een gevoelige buik. De vervangend huisarts belt omdat de waarden in mijn bloed wel erg hoog zijn. Ze vraagt bezorgd hoe het gaat en geeft aan dat er in ieder geval nog een darmonderzoek plaats zal moeten vinden en ze plant mij in bij mijn huisarts voor vrijdag.

Woensdag wederom ziek, buikklachten, koortsig en we besluiten donderdag naar de huisarts te gaan.

Donderdag kan ik bij de vervangend huisarts terecht. Ik mag mijn spullen thuis halen en door naar het ziekenhuis met het vermoeden van diverticulitus. Dan in de malle molen van urine inleveren, bloed aftappen, buik voelen, inwendige onderzoeken en dan ben ik goed bevonden voor opname. Krijg een fröbelwerkje op m’n arm gezet en ga naar de afdeling  acute opname (nee die rolstoel hoef ik niet ,ik kan nog wel lopen …), moet een liter vocht drinken met een troepje er door en ga naar de CTscan. Patiëntenvervoer draagt zorg voor de rit. Ik krijg spul in de aderen gespoten en nog een vloeistof in mijn kont, dan de scan in. Paar keer ademen, foto’s maken en weer naar de afdeling. De scan bevestigde de diagnose diverticulitis werd ons verteld.

Dus dan kan ik nu naar huis? Nee mevrouw we kijken nog een nachtje hoe het gaat. Ach nu ik er toch ben. Op de gang zingt/kermt een (naar ik later begrepen heb) oude dementerende. Er komt een zieke dame binnen die halverwege de zaal kotsend op d’r knieën valt. Een man heeft z’n 3 zakken bloed weer binnen en kleed zich weer aan, alles in de rugzak en daar gaat hij weer met 2 krukken. Wil ik hier wel zijn? Ik ben moe en ga slapen.

Vrijdag is mijn temperatuur nog te hoog en zijn de ontstekingswaarden van mijn bloed nog niet goed en ik voel mij ook nog steeds niet goed. Laat mij maar liggen met m’n ogen dicht, veel verder kom ik niet, ik moet nog een nachtje blijven, De verpleegster doet nog een poging voor verder bloedonderzoek of antibiotica maar de arts zegt met een gelukszalige lach “nee hoor want we hebben een focus!”. Diverticulitus.

Ik kan het wel opbrengen om te regelen wat er geregeld moet worden voor mijn werk. Maar wat voel ik mij niet goed. Toch houd de afleiding mij ook bij. Inmiddels mag de oude man aan de overkant niet weg roept een binnen stuivende dame/arts met paardenstaart. Later blijkt er in de communicatie iets mis te zijn gegaan. Zijn vrouw die hem komt halen had de taartjes al in huis en iedereen gebeld. Bezoekuur aan de overkant, allemaal om oma van zo’n 85 heen, wat een priet praat. Ik duik diep onder mijn dekens weg en nu niet alleen van de koorts. Wel leuk om te zien hoe oma opfleurt bij haar bezoek.

Dan: een nachtje dat ik niet zo snel zal vergeten; heftige koortspieken alsof de lichaamstemperatuur langzaam van onder naar boven stijgt en dan ergens in je bovenlichaam en hoofd tot een hoogtepunt komt en spuugt als een vulkaan of vervloeit met de omgeving. Angstige ervaring maar ik ben te ziek om er iets aan te doen, het stopt en ik laat de volgende komen.

Zaterdag vraag ik of ik wel kan blijven als er nog meer van dit soort nachten te verwachten zijn. Dit wil je thuis al helemaal niet. Ik voel mij er niet beter op, koorts blijft hoog. Er word besloten dat ik 24 uur antibiotica via infuus krijg om de koorts te temmen. Het meisje dat mij moest prikken (ik had het fröbelwerkje in middels van mijn hand laten halen) krijgt het niet voor elkaar dus ik moet wachten op de dokter. Even douchen, daarna in bed heftig rillen, schokken en niet warm te krijgen onder m’n dekbedje. Na een extra dekbedje (nu 3 stuks) kan ik na zo’n 20 minuten een beetje stil liggen. Ik luister mee met de prachtige verhalen van een oude vrouw die ff lekker tegen een arts aan zit te kletsen over haar acties op de raadstribune en haar aversie tegen een van de wethouders, prachtig! De andere mopperkont bij het raam is ook al weer op volle toeren te keer voor de telefoon tegen haar zijige man die mij opeens doet begrijpen waarom ik zo’n hekel heb aan iemand die de jongere broer zou kunnen zijn …

Zwetend koortsig en moe wacht ik op mijn infuus …

Dan mag ik over naar de afdeling chirurgie en word ik bijgeplaatst op een 2 pers kamer. Ik kom denk ik op het oudste bed van het ziekenhuis te liggen. Ik wind mij op omdat ik maar geen infuus krijg en omdat ik mij zo ziek voel met die koorts. Dan komen mijn ouders even langs. Ik ben hier eigenlijk te ziek voor, ik wil gewoon lekker plat in m’n bedje met m’n ogen dicht. Eindelijk het infuus met antibiotica. De arts was in een operatiekamer terecht gekomen en blijkbaar had niemand bedacht om iemand anders te vragen mijn infuus te doen. ’s Avond krijg ik een pracht ballon met een smiley!

Zondag houd het nog steeds niet over wat mij tegen valt na het infuus. Ik voel mij niet fit. Ik wil lekker slapen de hele dag, geen gedoe. Na de lunch heerlijk inslaap gevallen, bellen mijn ouders dat ze weer langs willen komen en al beneden in het ziekenhuis staan. Ik ben gelukkig nog fit genoeg om te melden dat ik te moe/ziek ben, was dit dan niet duidelijk voor hen gisteren? Dat je zo snel zo ziek kan zijn …

Maandag heb ik een opleving, al heb ik het gevoel dat ik een slechte nacht heb gehad, niet door pijn of koorts maar gewoon omdat ik niet in langdurige slaap kwam. Ik voel mij een stuk beter dan de vorige dagen, koorts gezakt. Ik moet blijven tot het infuus 5 dagen heeft gelopen met antibiotica dus waarschijnlijk donderdag naar huis (hoop ik) want ik ben het wel zat nu.

Overigens een boeiend schouw spel, de verpleegkundige meisjes banen het pad voor de jonge dokter, dokter doet zijn ding, wast zijn handen en op gepaste afstand volgen de meisjes … het benaderen van Sara word zo wel erg benadrukt. Deze dokter noemde ook weer het darmonderzoek wat ik nog krijg. Dat schijnt zo’n 6 weken na ontslag te zijn dus kan na de vakantie. Nu net voor het eerst op een weegstoel gezeten, slecht nieuws; ik ben niet afgevallen. Goede nieuws wat betreft de ontstekingswaarde bloed en de koorts. Ik blijk al aardig gehospitaliseerd. Doe voor de bloeddrukcontrole automatisch mijn armen omhoog zonder mij te realiseren dat ik een sweatshirt aan heb. Douchen in de kamer er naast doe ik niet, dan wacht ik nog wel even.

Woensdag doet een echte dokter de ronde. Ik hoor ze al op de gang over het diverticulitus geval praten. Eigenlijk weten ze er nog weinig van. Bij de ene helpt antibiotica, bij de andere niet. Maar als mevrouw een dag koorts vrij is mag ze in ieder geval naar huis! Ik vraag nog of- en wat voor rol stess heeft bij het ontstaan van diverticulitus gezien de vele suggesties op mijn werk dat ik te hard zou werken. De dokter is resoluut dat het er niets mee te maken heeft, ieder kan het krijgen, stress is wel slecht voor het herstel …

Thuis herstel ik langzaam. Ik slaap nog veel ‘s middags. Nog zo’n 3 weken in maart op halve krachten aan het werk. Daarna 4 weken april heerlijk met vakantie. Eigenlijk nergens last van gehad. Voor de zekerheid een antibiotica kuur in de koffer. Heerlijke vakantie gehad. Thuis gekomen gooi ik de kaartjes weg. Dat gedoe met ziek zijn is ook weer over.

Nog even een controle darmonderzoek.

Borreltijd kabauter prikprak

Ik twitterde nog @bbkwetter 29 april

Leeg gelaxeerd en nerveus voor het modernste darm onderzoek, vanavond wakker uit roesje en klaar voor koningsdag (met de link naar youtube van borreltijd kabauter prikprak over het modernste darm onderzoek :-))

Zie verder de categorie: KankerBitch.