Categorie: Column

Overzicht van de Column artikelen.

2015 Kauwgombalbel

Laat ze niet barsten
Drie maal is scheepsrecht

Maar nu op 1 dag 3 maal onrecht bij justitie.

En alle drie keren rondom kinderen.Is dit toeval?

Zouden er hogere rechtvaardigheids doelen achter zitten, een visie op veiligheid van hogere orde?

Kinderombudsman wat vindt u hier nu van?

  1. Rechter laat toe dat Puber die vraagt om bijzonder curator zijn verzoek intrekt onder druk van ouders die dreigen alle banden te verbreken (ook met de broertjes) als puber zijn mond open doet.
  2. Bekeuring na rit met doodziek kind, auto n.b. tussen politieauto en ambulance.
  3. Tiener onder trein wordt afgedaan als zelfmoord.

Publiciteit helpt weliswaar maar dit kan toch niet de bedoeling zijn van rechtvaardigheid in Nederland?

Men zegt tegen mij: “Wie zich niet ergert maar verwondert, wordt geen 80 maar 100!”

Maar “iemand moet het doen. Opgeven is geen optie als het om kinderen gaat”.

Vastkleven als een kauwgombalbel vanuit de rechten van het kind.

Graag nog meer kauwgom voor ons land – Kinderombudsman.

2015 Verplichte anticonceptie

Verplichte anticonceptie werkt beter dan genezen

De Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) pleit voor gedwongen hulp aan zwangere vrouwen die zich risicovol gedragen. Draagt dit werkelijk bij aan preventie en de bescherming van het (ongeboren) kind? Ik pleit voor verplichte anticonceptie.

Het Advies van de RSJ lijkt zo aanlokkelijk: risicovrouwen verplichten om tijdens hun zwangerschap af te kicken van overmatig roken, drinken en drugsgebruik. Een ongeboren kind moet wettelijk worden beschermd tegen zijn verslaafde moeder. Er komen ideeën voorbij over behandeling of opname in de GGZ of in speciale daartoe op te richten huizen.

Leren van het verleden

Als we goed leren van het verleden weten we dat we niet in staat zijn tot maakbaarheid

Maar als we goed leren van het verleden weten we dat onze mogelijkheden beperkt zijn. We hebben het gezien bij overlastgevende risicojongeren. De Glenn Mills School kon rekenen op veel politieke belangstelling. Maar een mooie hoopvolle buitenkant bleek een weerbarstige binnenkant te verhullen.

Een – Commissie – gaat dit jaar onderzoek doen naar fysieke en psychische mishandeling in de jeugdzorg. Natuurlijk moeten we steeds weer kijken hoe we nog beter mishandeling kunnen voorkomen. Opgeven is geen optie als het om kinderen gaat. Maar we moeten ons ook realiseren dat we niet in staat zijn tot maakbaarheid.

Voorkomen is beter dan genezen

Natuurlijk moeten we kinderen beschermen tegen risicovol gedrag van de moeder. Maar voorkomen is beter dan genezen. Is de tijd misschien rijp om eindelijk een besluit te nemen over verplichte anticonceptie? We willen met de nieuwe Jeugdwet toch insteken op preventie en alles doen om kindermishandeling te voorkomen? Verplichte anticonceptie is een mogelijkheid om preventief op te treden.

Eenzijdige discussie

Waarom blijven we ons in de discussie over verplichte anticonceptie eenzijdig richten op de angst voor ‘Tweede Wereldoorlog-taferelen’? Opeens gaat het over ethiek en het recht van de mens. We vinden het lastig om de grens te trekken: wie gaat wel en wie gaat niet aan de prikpil of sterilisatie? Maar we nemen toch ook preventief rijbewijzen in, geven preventief straatverboden af en vervolgen mensen waarvan later soms blijkt dat dit onterecht was? Dat soort mensenwerk voeren we ook naar eer en geweten uit binnen onze rechtsstaat.

Er zijn mogelijkheden om een aantal kinderen de ellende te besparen van het schadelijke gedrag van de moeder. Het advies van de RSJ zou ook de discussie hierover moeten aanzwengelen.

Eerder schreef Nic Drion een:
Blog over gedwongen anticonceptie en de kinderwens van mensen met een verstandelijke beperking.

Deze Blog verscheen op de site van het NJI met de volgende reacties;

Reactie 1

Is “verplichte anti-conceptie” de afgelopen jaren al eens onderwerp van een serieus gesprek/onderzoek geweest? Blijft natuurlijk wel de vraag of we het “voorkomen van kinderen” gezien kan worden al preventief middel tegen kindermishandeling (positief geformuleerd: het bevorderen van een gezonde en veilige leefomgeving). Vergelijk het met het niet zaaien van een akker als preventief middel tegen een mislukte oogst. Toch lijk het mij meer dan de moeite waard om dit thema eens te agenderen bij een universiteit of lectoraat met een ethische specialiteit (wellicht i.s.m. met een ministerie en jeugdhulporganisatie) … Ik meld mij bij deze aan voor een eerste rondetafel gesprek, 🙂 …1

Dank voor je reactie Simon. Het onderwerp is als een veenbrand, soms laait ie op, en dan dooft het weer uit. Googel maar eens op bv.

2010 initiatiefnota onverantwoord ouderschap Tweede Kamerlid Marjo van Dijken (PvdA) “Enige jaren geleden heb ik getracht het probleem van «onverantwoord ouderschap» met een aantal oplossingen bespreekbaar te maken. Een van de voorstellen was toen om in de meest schrijnende gevallen van onverantwoord ouderschap en nadat alle andere middelen zijn uitgeput, ouders desnoods en onder strikte voorwaarden en waarborgen te kunnen dwingen tijdelijk geen kinderen meer te krijgen. Het ultieme middel daartoe kan gedwongen anticonceptie zijn. Hoewel de discussie over dit onderwerp bijdroeg aan het vormen van ideeën over een verdere aanpak van onverantwoord ouderschap, stagneerde deze discussie politiek bij gebrek aan nadere uitwerking. Met deze initiatiefnota wordt ook getracht deze impasse te doorbreken. “

2011 Ella Kalsbeek: “Deze vrouwen zijn niet gevoelig voor uithuisplaatsing” Het moet mogelijk worden om ouders die extreem falen in de opvoeding van hun kinderen te dwingen tijdelijk geen kinderen meer te krijgen. “.

2012 “Stel anticonceptie verplicht bij verslaafden”

Pieter van Vollenhoven, oud-voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid, heeft een pleidooi gehouden om gedwongen anticonceptie bij ernstig verslaafden, psychiatrisch patiënten en verstandelijk gehandicapten wettelijk mogelijk te maken.

2013 “Als de kinderbescherming echt kinderen wil beschermen, moet ze eindelijk ook eens serieus nadenken over de mogelijkheid van verplichte anticonceptie voor ouders die er een potje van maken. Dat zegt Paul Vlaardingerbroek, hoogleraar familierecht aan de Universiteit van Tilburg en kinderrechter. “Helaas wordt elke discussie daarover tot nu toe weggezet als hitleriaans of nazistisch.”

2014 Lucie kessens : “Het trage tempo van de activiteiten rond dit thema doet mij vermoeden dat de discussie te moeilijk is. Decennia lang schuiven we het voor ons uit om een brede maatschappelijke discussie te beginnen, laat staan een beslissing te nemen. Met enige regelmaat wordt dit thema onder onze aandacht gebracht om vervolgens weer te verdwijnen. Het is ook niet mijn favoriete thema. Ik ben me zeer bewust van de gevaren die kleven aan eventuele wetgeving rondom verplichte anticonceptie. De gedachte hieraan raakt ons mensbeeld. Maar mogen we als samenleving de problematiek ontkennen en verdringen omdat de discussie te moeilijk is? Dus …wie durft? Verplichte anticonceptie bij bewezen falend ouderschap, wat vindt u er van? “

2015 “Wij, rechters, willen een wet die verplichte anticonceptie mogelijk maakt Alle reden om met de belangen van een kind reeds vóór verwekking rekening te houden, betogen de rechters Cees de Groot en Paul Vlaardingerbroek.”

2015 “Directeur Martin Sitalsing van Jeugdbescherming Noord wil dat anticonceptie verplicht wordt bij falende ouders. Om dit voor elkaar te krijgen moet er een wetswijziging komen.  Het gaat met name om mensen met ernstige verslavingen, psychische problemen of een verstandelijke beperking. “Wat je vaak ziet is dat er signalen zijn dat die mensen kinderen willen krijgen”, zegt Sitalsing. “Soms weet je dat dit tot problemen gaat leiden.” “

Reactie 1

Het zou dus van een proactieve houding getuigen om dit (zonder directe aanleiding of crisis) eens bespreekbaar te maken. Weet jij wie hierin het initiatief zouden moeten/kunnen nemen? Het lijkt mij namelijk goed om eerst het maatschappelijk debat (voor én tegen) eens helder te voeren en daarna over een mogelijke wetswijziging te spreken. De complexiteit van dit thema ligt ook in het gegeven dat jeugdhulp vaak onlosmakelijk verbonden is met hulp aan (toekomstige) ouders.

Hoewel ik (mede op aandringen van mijn vrouw) voorzichting moet zijn met het toezeggen van “vrijwillige uren”, zou ik best wel werk willen maken van eerder genoemde debat … En wellicht is daar zelfs wel een potje voor te vinden bij een ministerie (of twee; VWS én V&J) … 🙂

Antwoord: Wellicht kan je met een van de hierboven genoemde personen contact opnemen om dit verder te exploreren ?

Reactie 2

In mijn afstudeerjaar aan de SPH heb ik een artikel geschreven over “Gedwongen anticonceptie, een uitkomst of een stap te ver?” We hebben toen de rechten van ouders en het kind tegenover elkaar gezet. Is het recht van de (toekomstig) ouder mbt de lichamelijke integriteit hoger of belangrijker dan het recht van het kind op een veilige ontwikkelings- en leef omgeving? Belangrijk hierbij vonden wij dat het niet specifiek toegespitst is op ouders met LVB. Ook ouders met een normale intelligentie kunnen vreselijk de fout in gaan en daarnaast kunnen ouders met LVB met de juiste hulp (indien nodig) een liefhebbend gezin zijn/worden. Want wanneer bepaal je of een ouder wel of niet in staat is om een kind op te voeden? Dat is niet nalv IQ. Naar onze mening is dit als ouders hebben bewezen dat zij ouderschap niet aankunnen, op welke manier dan ook. Misbruik, mishandeling, verwaarlozing. En naast dat alles; niet leerbaar! En jammer genoeg moet er dan al een “kind van de rekening” rondlopen.

Dank voor je reactie Linda. Wat goed dat je over dit onderwerp een artikel hebt geschreven in je afstudeerjaar van de SPH. Moeite heb ik met het afzetten van de rechten van het kind tegen de rechten van volwassenen. We hebben immers niet voor niets het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. De vraag hoe en wanneer je bepaald is inderdaad niet eenvoudig. Dit is ook complex bij bijvoorbeeld het afgeven van huisverboden, straatverboden, ondertoezichtstellingen, uithuisplaatsingen, invordering rijbewijzen, opsporing en de strafrechtsspraak. Daar lijkt het inderdaad ook altijd eerst mis te moeten gaan alvorens er ingegrepen wordt. De complexiteit blijkt daar geen reden om maatregelen te nemen die ook preventief werken.  Welk percentage van  ‘kinderen van de rekening’ zouden wij kunnen voorkomen met preventie  door verplichte anticonceptie ?  Hier is toch ook van toepassing  ‘elk kind is er 1 en is het waard’.

Reactie 3

Mooie bijdrage Renee! De discussie is moeizaam vanwege de ethiek. Intussen blijven er al generaties lang schrijnende situaties bestaan. Ik ben voor verplichte anticonceptie en spreek veel sociale professionals die het met mij eens zijn. Zij kunnen er echter weinig mee want de beroepsethiek is hier niet uitgesproken over. Ik ben ervaringsdeskundige want opgegroeid in een gezin met zwakbegaafde ouders, broes en zussen. Zie ook mijn site: www.luciekessens.nl

Dank voor je reactie Lucie. Wellicht helpt het als er meer ervaringsdeskundigen op staan om de discussie te voeren rond dit ethische dilemma.  Jullie verhalen, reflectie en adviezen die wij als sociale professionals (minderheid) dagelijks tegen komen helpen wellicht de politici, juristen, wetenschappers en andere wijze uilen hoog in de boom (meerderheid) om meer feeling te krijgen bij deze vorm van preventie en uit de greep van ethische complexiteit te komen. Simon wellicht iets voor jou om met Lucie  je tanden in te zetten n.a.v. je eerdere reactie en wellicht een potje voor te vinden?

Reactie 4

Het onderwerp komt inderdaad ieder jaar ter sprake (zie ook mijn reactie in Zorg en Welzijn 2 maanden geleden). De reden hiervoor is dat dit probleem een belangrijk ethisch dilemma is. Dat probleem heet dat iedereen kinderen mag krijgen, ongeacht de gevolgen voor kinderen en de maatschappij. Zoals bij veel maatschappelijke vraagstukken zijn daar geen kant en klare oplossingen voor. We wijzen terecht Hilter”s “oplossing” (Endlosung) af, hoewel veel eugenetische tijdgenoten het met hem eens waren. Maar de andere kant van de medaille zijn kinderen die zoals ze tegen mij zeiden dat ze “liever niet geboren hadden willen worden”, ook een probleem. Niet geboren worden is echter op dit moment geen optie voor een kind met een ernstige beperking als gevolg van ouderlijk tekortschieten. De middenweg die de RSJ met Sonja de Pauw-Gerlings bepleit (preventie) is daarom een verstandige, maar niet de meest effectieve. Dat is het kenmerk van ethische dilemma”s. Maar het dilemma heeft meer dimensies.

Een bijkomend probleem is dat wij als samenleving in het algemeen steeds minder afwijkend gedrag tolereren in onze omgeving (zie al het artikel van Boone en Moerings uit 2007) en tevens de voorzieningen voor kinderen en mensen die het in onze samenleving niet op Eigen Kracht redden afbouwen.

Die voorzieningen (vroeger stuurden we ze naar zee) zoals sociale werkplaatsen en beschermde woonvoorzieningen verdwijnen voor hen die dat nodig hebben. Het gevolg is overlast op straat. Burgemeester Bernt Scheinders van Haarlem gaf dat op 21 juli jl. in een alarmkreet in Haarlem en Omgeving weer: “het aantal incidenten met verwarden  is het laaste half jaar verdubbeld”.

De combinatie van kinderen van ouders met ernstige problemen die als gevolg van intergenerationele transmissie veelal met zware zorg moeten opgroeien tot (jong) volwassenen met zware problemen en een maatschappij die daar niet meer voor wil zorgen verwordt naar mijn mening zo langzamerhand niet alleen tot een ethisch dilemma maar tot een “duivels” dilemma, waarbij alle oplossingen fout zijn.

Peer van der Helm is lector residentiele jeugdzorg bij het Expertisecentrum Jeugd van de Hogeschool Leiden.

Dank voor je waardevolle bijdrage Peer. We zijn het er door de jaren inmiddels wel over eens dat het duivelse dilemma meerdere dimensies heeft. Tolerantie, in- en/of exclusie, maakbaarheid en kosten zijn inderdaad ook herkenbare meespelende factoren. Je legt een mooie link met de verwarden onlangs in de media. Alle oplossingen zijn wellicht fout maar dan is het toch van belang dat we in deze complexiteit de minst slechte oplossing kiezen en niet onze kop in het zand steken omdat we deze ongemakkelijke waarheid niet willen horen of onder ogen zien.

Wellicht kunnen wij nog beter naar de ervaringsdeskundigen luisteren en lering trekken uit wat zij ons proberen te zeggen zoals b.v. Lucie Kessens die ook reageert op deze column. Wellicht kunnen we zo ook antwoord zoeken voor de maatschappelijke handelingsverlegenheid rond de intergenerationele transmissie.

Als we met een nieuwe jeugd wet zo nadrukkelijk voor preventie kiezen dan kunnen we deze ongemakkelijke preventieve mogelijkheid toch niet weg wuiven.

Wie durft er nog op te komen voor het nog niet gemaakte kind ?

Beste allen,

Ik begrijp heel goed dat er vanuit de praktijk een roep om oplossingen komt. Ik wil echter op wetenschappenlijke gronden nogmaals argumenteren dat die oplossing er met de vele voorgestelde maatregelen niet komt en nooit zal komen. De reden hiervoor is dat intergenerationele probleemtransmissie (het doorgeven van probleemgedrag van generatie op generatie) bijzonder hardnekkig is. Recent onderzoek laat zien dat stress gedurende de zwangerschap drie generaties (!) doorwerkt als het gaat om probleemgedrag (bijvoorbeeld anntisociaal en agressief gedrag). De resultaten van een recent symposium vorig jaar oktober in Boston lieten zelfs zien dat stress voor de conceptie veranderingen in de genen van mensen kan veroorzaken die leiden tot ernstige schade voor de gezondheid van het nog niet verwekte kind (zie referentie hieronder). Dan hebben we het nog niet over de schade die toxische stoffen zoals biivoorbeeld chroom, cadmium en kwik in veel derde wereldlanden veroorzaken (Raine, 2012).

Op grond van deze onderzoeksuitkomsten pleit ik voor een “inclusieve” samenleving (het tegendeel van een extractieve- of competitieve samenleving waar het ieder voor zich is.

Deze inclusieve samenleving (ook wel door competitieve- of neo liberale mensen de “verzorgingsstaat” genoemd), was maatschappelijk gezien de recente onderzoeksuitkomsten nog niet zo”n gek idee. Voor iedereen een plekje in de maatschappij kan stress enorm reduceren en ook het aantal “verwarde” , radicaliserende of agressieve mensenverminderen, zo blijkt uit onderzoek aan het Expertisecentrum Jeugd van de Hogeschool Leiden. Dat is ook fijn voor de politie die vaak veel moeite heeft met “verwarde”, laat staan radicaliserende mensen.

Dit is geen politiek statement maar heel pragmatisch uitgangspunt: bijvoorbeeld het verblijf van een jongere (vaak met een licht verstandelijke beperking gecombineerd met veel stress in zijn historie) in een Justitiele Jeugdinrichting kost bijna 700 euro per jongere per dag. Mijns inziens kan dat in onze samenleving beter wanneer we bouwen aan deze inclusieve samenleving waar we zelf soms een beetje opschuiven om ook een plekje te maken voor hen die vaak op grond van hun historie minder kansen mee hebben gekregen.

Daar is in het huidige politieke klimaat een radicaal ander gedachtengoed voor nodig dat niet is gebaseerd op ideologische tegenstellingen maar op de uitkomsten van onderstaand wetenschappelijk onderzoek dat laat zien dat wanneer je een samenleving inricht voor iedereen je ook minder intergenerationele probleemtransmissie krijgt … en we zijn met z”n allen goedkoper en gelukkiger uit.

Referenties:
Philippe Grandjean, Robert Barouki, David C. Bellinger, Ludwine Casteleyn, Lisa H. Chadwick, Sylvaine Cordier, Ruth A. Etzel, Kimberly A. Gray, Eun-Hee Ha, Claudine Junien, Margaret Karagas, Toshihiro Kawamoto, B. Paige Lawrence, Frederica P. Perera, Gail S. Prins, Alvaro Puga, Cheryl S. Rosenfeld, David H. Sherr, Peter D. Sly, William Suk, Qi Sun, Jorma Toppari, Peter van den Hazel, Cheryl L. Walker, Jerrold J. Heindel. Life-Long Implications of Developmental Exposure to Environmental Stressors: New Perspectives. Endocrinology, 2015; EN.2015-1350 DOI: Zie: 10.1210/en.2015-1350.

Peer van der Helm, Jacqueline van der Linden, Wiep Staal & Jan-Dirk de Jong (2015). Kinderen met een licht verstandelijke beperking een uitdaging voor de huidige samenleving. Tijdschrift voor Orthopedagogiek, 2/3, 79-87.

Mooi betoog Peer!
We delen allen de wens tot gelukkiger en goedkoper uitkomen met elkaar.  Als we op een tekentafel de samenleving konden inrichten heb jij uiteraard de beste oplossing. Het staat echter ver weg van onze huidge realiteit. Dus als je al denkt dat de samenleving maakbaar is dan gaat het hier ook om generaties. Ik denk dat we in deze tijd van transformeren de best passende oplossing moeten zoeken. Dus niet de kop in het zand omdat het te complex is maar ook niet dromend met het hoofd op een wolk van wetenschappelijk onderzoek. Bij transformeren gaat het om de combinatie van praktijkervaring en onderzoek, niet of-of maar en-en. Niet alleen in mooie woorden vellen vol schrijven over preventie van kindermishandeling maar ook in daden stappen nemen om daadwerkelijk preventief in te zetten ter bescherming van het nog niet gemaakte kind.  Ook ter voorkoming ook van situaties zoals Drion die beschrijft in zijn hierboven toegevoegde blog “ik herinner me een verstandelijk beperkte man die vier keer achter elkaar steeds een andere, eveneens beperkte vrouw bezwangerde. Steeds werd het kind weggehaald. En de man trok weer verder, op zoek naar een volgende vrouw … In zo’n geval heb ik persoonlijk geen moeite met gedwongen anticonceptie. “Wie durven er nog meer preventief de nek uit te steken voor het niet gemaakte of niet geboren kind?

Zie ook mijn eerdere Column 2009 Brave Hendrik en bevrijdingsdag.

Op de site 11 augustus 2015


Blog 5

Ido Weijers 2 september 2015

Prenatale kinderbescherming is ineens hot in kleine kring. Vanuit uiteenlopende invalshoeken wordt aandacht gevraagd voor bescherming van kinderen nog voordat ze geboren zijn en zelfs voor preventie dat ze geboren worden. Ondanks dat het hier om een buitengewoon precair terrein gaat, waar kwesties als het belang van het kind, autonomie en lichamelijke integriteit op ingewikkelde wijze in het geding zijn, buitelen allerlei voorstellen over elkaar. Vaak is nauwelijks bekend hoe groot het geschetste probleem eigenlijk is. Vaak gaat het om ondoordachte en soms ronduit dubieuze voorstellen.

Zo lanceerde Martin Sitalsing, oud politieman en sinds enkele jaren directeur Jeugdbescherming Noord, eind januari via diverse media het voorstel om mensen met een verstandelijke beperking, psychiatrische patiënten en ernstig verslaafden te kunnen dwingen tot verplichte anticonceptie. Door deze risicogroepen te verhinderen kinderen te krijgen zou volgens hem veel toekomstig kinderleed kunnen worden voorkomen. Daarop kwam uiteraard veel kritiek. Ook kinderartsen, die op grond van hun soms gruwelijke ervaringen met mishandelde of verwaarloosde kinderen overtuigd zijn van het nut van gedwongen anticonceptie in specifieke, extreme gevallen, spraken zich uitdrukkelijk uit tegen een dergelijke dubieuze categoriale aanpak.

Begin maart kwamen oud kinderrechter Cees de Groot en hoogleraar familierecht Paul Vlaardingerbroek in NRC Handelsblad met een meer genuanceerd, maar verder nauwelijks uitgewerkt voorstel voor een wet die de rechter de gelegenheid zou moeten bieden tijdelijk verplichte anticonceptie op te leggen, als er sprake was van eerdere verwaarlozing of mishandeling van een kind.

Half juni bracht de Raad voor strafrechttoepassing en jeugdbescherming (RSJ) een advies uit, waarin werd gepleit voor een aparte wet voor de ondertoezichtstelling van nog niet geboren kinderen als ouders door roken, drinken, drugs of ander riskant gedrag de gezondheid van het toekomstige kind in gevaar brengen. Onduidelijk bleef hoe deze rechtsgrond dan zou moeten luiden, waarom en in hoeverre de bestaande wetgeving tekort zou schieten en waarom een aparte wet extra bescherming zou bieden. Het was ook opvallend dat voor dit advies een indertijd veel bediscussieerd artikel van de Amsterdamse kinderrechters Enkelaar en Van der Does (FJR 2009) buiten beschouwing werd gelaten. Daarin werd namelijk precies het omgekeerde geconcludeerd: ondertoezichtstelling is heel goed mogelijk als er vrees bestaat voor ouderlijke onverantwoordelijkheid. De bestaande wetgeving biedt voldoende bescherming; jaarlijks wordt in een kleine 300 van dergelijke gevallen een ondertoezichtstelling van het kind aangevraagd.

Nog geen twee weken later laat Cees de Groot een nieuw ballonnetje op. In een opiniebijdrage in het Nederlands Juristenblad (NJB) pleit hij voor de mogelijkheid van gedwongen keizersnede tegen de wil van de moeder. In Engeland zou de rechter zo’n ingreep mogelijk hebben gemaakt en de auteur stelt voor om in ons land een vergelijkbare, simpele procedure ‘van de grond te tillen’, in het belang van het kind. Drie dingen vallen daarbij bijzonder op. Ten eerste maakt de auteur op geen enkele wijze duidelijk aan wat voor soort gevallen we hierbij moeten denken, of die vaak voorkomen en of die werkelijk niet eleganter kunnen worden opgelost. Ten tweede legt de auteur een opvallende, niet bepaald aangename nadruk op het gedogen van ‘appropriate force’ bij een dergelijke ingreep, terwijl daar in de Engelse casus zeer terughoudend over wordt gesproken. Tenslotte is er het dubieuze feit dat de twee Engelse voorbeelden in zijn verhaal volstrekt uit hun verband worden gerukt en tendentieus gebruikt. In beide gevallen blijkt het namelijk te gaan om vrouwen die ernstig in de war en wilsonbekwaam waren. De Groot laat onvermeld dat de rechter tot zijn beslissing is gekomen in nauw overleg met de behandelend psychiater, de advocaat en naaste familie van de zwangere vrouw. Bovendien wordt deze beslissing uitdrukkelijk niet gemotiveerd door het belang van het kind, maar door het belang van de moeder.

Het valt niet te ontkennen dat er zich soms schrijnende gevallen voordoen waarbij men zich kan afvragen of er niet behoefte is aan eerder ingrijpen tijdens of zelfs voor de zwangerschap om ernstige schade voor een toekomstig kind te voorkomen. Onbekookte ideeën en onzorgvuldig lezen en interpreteren roepen echter niet alleen weerstand op, maar leveren ook geen positieve bijdrage aan een serieuze gedachtewisseling over deze dimensie van kinderbescherming.

2015 Bril Menselijke maat

Nieuwe bril met menselijke maat

Of wel de overeenkomsten tussen Tuitjenhorn, preventieve anticonceptie en de transformatie jeugdhulp

Taal is de bril waardoor we naar de werkelijkheid kijken.

De krant kopt;

“Tromp zat fout. Overheid zat goed”

Maar ook zien we de discussie op laaien over het gebrek aan menselijke maat bij de oordelen over de handelswijze van huisarts Tromp, de co-assistent, de mentor, IGZ, OM en de onderzoekers.

“Bescherm tegen papa en mama”

… Als het gaat over verplichte anticonceptie als preventief middel bij bijvoorbeeld sommige zwakbegaafde en verslaafde ouders.

“Chaos in het sociaal domein” na decentralisatie.

Oogmeting

Behoefte aan duidelijkheid en scherp zicht …

… is het gemeenschappelijke in deze drie voorbeelden.

Het intense verlangen naar orde, rust, reinheid en regelmaat en controle. Het verlangen naar netjes geordende problemen in oa aard en ernst en diagnoses. Veiligheid checks door vele instrumenten en technieken. Via vinken vervolgen we ons pad. Oplossingen keurig geordend in beeld in de vorm van zorgpaden, trajecten, pakketten en arrangementen in activiteiten-, producten- of verstrekkingen boeken en catalogi. Prachtige procesbeschrijvingen, procedures, beslisbomen, ladders en indicaties, beschikkingen of recepten. Vast gelegd in keurslijven hebben allen een rol als pion of marionet.

Zo weten we allemaal weer waar we aan toe zijn, de burger, de professional, de manager bestuurder, inspectie en OM.

Maar is het niet zo dat als we dit soort zaken volledig uit zouden werken, dat we het net zo goed zouden kunnen digitaliseren. Dan zouden hier geen professionals voor nodig zijn.

Ruimte voor professioneel scherp zicht

Van Vinken naar Vonken

Het gaat hier om mensen werk, om maat werk zowel bij stervensbegeleiding, preventieve anticonceptie als jeugdhulp.

Het vraagt om scherp zicht, een bril op maat,  met ruimte voor de menselijke maat, immers ieder mens en iedere situatie is uniek.

Waar deden we het ook al weer voor? Het gaat ons toch allen om de menselijke maat, de burger (en zeker het afhankelijke kind) centraal.

De relatie, klick of vonk tussen burger en professional is van essentieel belang voor het resultaat, waarom richten we ons daar dan niet veel meer op? We kennen toch allemaal die slager, visboer, autohandelaar, wijnhandel of opticien waar we het beste geholpen worden. De ene professional is de andere niet. De klick en het beste resultaat daar gaat het ons toch om?

Waarom blijven we ons in Tuitjenhorn dan eenzijdig richten op de handelswijze van de diverse mensen en brengen we niet veel meer ook in beeld dat de weduwe tevreden was over de handelswijze van de huisarts en dit passend was in hun relatie. Ook Tuitjenhorn begrijpt dit niet en organiseert een stille tocht.

Waarom blijven we in de discussie over verplichte anti conceptie ons eenzijdig richten op de angst voor ‘tweede wereld oorlog taferelen’ en brengen we het niet veel meer in relatie tot de vele kindermishandelings situaties om ons heen. Er gaat ook in Nederland gemiddeld nog elke week een kind dood aan de gevolgen van kindermishandeling.

Waarom zo veel aandacht in de decentralisaties naar controle, beheersing, systemen, vinken in plaats van vonken? Waarom blijven we bedden vullen, hulpverleners koppelen die toevallig ruimte hebben in hun caseload? Waarom niet veel meer aandacht voor de vonk en matching? Waarom niet veel meer keuze vrijheid voor de burger bij het vinden van de juiste hulp(verleners) binnen een organisatie of het sociaal domein? Waarom niet veel meer ruimte voor voor zorgaanbieders om mee te bewegen ? Waarom niet veel meer aandacht naar out-come in plaats van out-put? Waarom organiseren we dit samen niet anders?

Vele gekleurde brillen

Vele pionnen met oude brillen

De praktijkmensen zien alle ellende voorbij komen en willen preventief  inzetten.

De medici ordenen in bijvoorbeeld dwanghandelingen.

De ethicus bekijkt het vanuit al dan niet inbreuk op lichamelijke integriteit.

De jurist kijkt vanuit de letter van procedures en regeltjes.

De bestuurder wil zijn huishoudboekje op orde hebben.

De regievoerder wil controle houden, plannen, evalueren, bijstellen, afrekenen.

De politiek wil vanuit machtsverhoudingen en belangen er niet snel de vingers aan branden.

En zijn er niet steeds meer organisaties die gevangen worden in het politieke web en geen formeel inhoudelijke standpunt meer innemen en verwijzen naar het voeren van het maatschappelijke en politieke debat.

En zo blijven we hangen in polderen en veenbranden die af en toe oplaaien en dan weer uit lijken te doven.

Nieuwe bril voor vonken en pionieren

Als we onze oude bril los durven laten, onze ogen opnieuw durven laten opmeten, ons een nieuwe bril aan schaffen, wellicht een zonneclip, pas dan krijgen we weer scherp zicht.

Pas met scherp zicht krijgen we weer oog voor de menselijke maat.

Natuurlijk is het even wennen, en soms zijn we geneigd toch die oude bril weer te pakken en tegen beter weten in de nieuwe bril weer weg te leggen. Bijvoorbeeld als we te veel stof zien of bij kijkstress bijvoorbeeld in de vorm van hoofdpijn of migraine omdat de hersenen zich aan moeten passen of wennen aan de nieuwe kozijnen. Hoe langer je wacht met de aanpassing van je bril, hoe groter is de overgang naar het nieuwe kijken en het scherpere zicht. Ook bij bijvoorbeeld ziekte en zeer of een grote verandering zoals de transitie jeugdhulp wordt er op eens veel gevraagd om het scherp te kunnen blijven zien. Laat je ogen meten, pas je bril aan, kijk eens door een andere bril.

Een nieuwe bril is noodzakelijk om samen ons beeld aan te scherpen, van vinken naar vonken, van pionnen naar pionieren, van wantrouwen naar vertrouwen, etc. om samen de toekomst te creëren, de nieuwe wegen uit te vinden met een menselijke maat.

Een nieuwe bril om elkaar weer te kunnen zien, om elkaar weer in de ogen te kijken omdat alle neuzen niet meer dezelfde kant op staan maar wel het zelfde voor ogen hebben!

Kijk eens door een andere bril!

Zie ook op Bmcadvies.nl: Vasthouden of loslaten