Categorie: Column

Overzicht van de Column artikelen.

2018 Campertje

Mooi avontuur staat klaar. Met een Camperbus door Ierland trekken. Inmiddels geleerd dat een camper een deur heeft en een camperbus een schuifdeur. Via mantelzorg in Groningen, zakken naar Luxemburg, door Frankrijk en dan met de camper op de boot. Na een heerlijke nacht in de Captains-hut van de boot rijden en dan door Ierland trekken. Wellicht bevalt het ons zo goed dat we later als we beiden niet meer werken zo door de wereld kunnen trekken. Vol goede zin gaan we op pad.

De verhuurder geeft aan dat het automatische trapje ontbreekt en daardoor is er steeds eerst een lange piep te horen na het starten. De verduisteringsgordijntjes bij het voeten einde van het bed zijn dusdanig fragiel dat we gewaarschuwd worden daar niet met de voeten tegen aan te komen. Huuuuh … we besluiten er dan daar maar ons hoofd einde van te maken. Ook is het slotje van een keukenkastje stuk en niet makkelijk meer open en dicht te draaien en vraagt eigenlijk telkens weer een schroevendraaier. Het slotje van de koelkast doet het ook niet zoals je mag verwachten en ik heb het meteen in mijn vingers. Blijkt dat dit ding dagelijks een paar keer los zit en weer vast gedraaid moet worden.

Ook de koelkast is regelmatig onverklaarbaar uit en moet dan weer aangezet worden. Bij het uitstappen als rijder moeten we goed uitkijken dat we langs de handrem draaien, ontdekken we beiden met een zere kont. De eerste nacht in Groningen blijkt het bed wel hard en het was ook koud. Dat lossen we op met stoelzittingen onder het kussen en een dekbed er bij. Als we wegrijden gaan we langs een stok die een lichte kras geeft op de hele bus en we halen dan voordat we verder trekken meteen poets middel en een vergeten stoffer en blik.

Om je het dag tot dag verhaal te besparen … Als we boodschappen gedaan hebben in zo’n mooie grote supermarkt in Frankrijk vergeten we ons opstap krukje mee te nemen. Elke keer als we rijden schiet er wel een keer een kastje los of de koelkast, soms spontaan, soms omdat we er een deurtje vergeten zijn. De hele bus rammelt waarbij het gerammel van de schuifdeur de hoogste toon voert. We hebben een muziekorkest mee. De ruimte is dus danig krap dat je elkaar niet kan passeren dus het is steeds wachten op elkaar.

Wachten als de ene op zoek is naar iets achter in de kastjes boven het bed, of onder het bed en de ander net iets opwarmt of op zoek is naar iets in de kastjes boven de zit hoek. De zithoek waar je ook slecht je benen kwijt kan als je op het bankje zit. De douche is een farce en er is al geen douche gordijn meer. In de toilet zit je ook te midden van het plastic en kan je je benen niet goed kwijt vanwege een gammel wasbakje. Het hokje doet goed dienst voor de vuile was. Het omdraaien van de stoelen gaat goed als is het wel turven hoe vaak daar het hoofd gestoten wordt per dag.

Dan start de bus op enig moment niet, maar herstelt zich even later. Elke keer is het weer een verrassing of de schuifdeur van buiten open gaat of dat we hem moeten openen via de voordeur. De richtingaanwijzer blijft soms steken, dan blijft ie of naar recht of naar links gaan maar wil niet op neutraal. Op eens staat er water in de voorlampjes boven het dashboard. Een van de voorlichten stopt er mee. We kregen de chocolade vlekken van de kruimels van de chocoladekoekjes niet meer uit de stoelhoezen. De rugleuning van het bankje blijkt met nietjes vast geschoten te zijn …

Na drie weken gaan we lekker snel naar huis via de tolwegen. Betalen op de tolwegen kan hoog voor vrachtwagens of laag voor auto’s maar wij zitten daar net tussen in dus elke keer een hele tour met uit het raampje hangen voor de ticket of betaling … En dan thuis de camperbus van top tot teen schoonmaken, dat kost ook nog een hele middag samen poetsen, je wilt immers wel je borg helemaal terug. Bij de camperverhuurder liggen dan nog 2 kleine bekeuringen uit Frankrijk op ons te wachten.

Ons grootste probleem is eigenlijk wel het gebrek aan fysieke ruimte om te bewegen in de camperbus. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de tijd van het jaar waarin we op vakantie gingen en het land. Ierland was prachtig, de natuur geweldig, de mensen super gastvrij en aardig, vol verhalen! We hadden in oktober nog behoorlijk mazzel met het weer en konden af en toe nog even in de zon buiten zitten voor de camperbus aan het einde van de middag!

Met een camper(bus) zullen wij nooit meer met vakantie gaan!

2016 Vinken versus Vonken

Beste Jan-Dirk Sprokkereef,

Ik heb de stukken gelezen zoals ‘Het Kwaliteitskader Veilig Thuis- zicht op veiligheid’ en ‘Aanscherping en verbetering meldcode en werkwijze veilig thuis. Daar staan veel goede en constructieve ideeen in maar het roept ook vele vragen op.

Enkele van die vragen zijn;

Is o.a. een ‘radar’ en ‘verkeerstoren’ bij Veilig Thuis dat wat we nodig hebben bij het voorkomen, signaleren, stoppen en schade beperken van kindermishandeling en het samen ontwikkelen van een integrale werkwijze?

Worden de signalen, adviesvragen en meldingen van burgers (soms met vele Jaren lange ervaringen) voldoende benut in het onderzoek en bij de hulp? Waarom is er zo weinig visie op- en aandacht voor de dagelijkse omgeving van kinderen daar waar er sprake is van zorgen uit het netwerk en lijkt de gerichtheid met name op professionals?

Hoe verhouden een ‘radar’ en ‘verkeerstoren’ functie die volgt zich tot de taken, functies, rollen, verantwoordelijkheden en bevoegdheden van b.v. De Raad voor de Kinderbescherming en de Gercertificeerde instelling. Is het ‘opkrikken’ van Veilig Thuis de oplossing of is dit meer oud/organisatie denken en zouden we het veel meer in versterken van samenhang moeten zoeken?

Is mijn angstige vermoeden juist dat er op de voorgestelde wijze nog meer geld gaat naar mensen die denken ‘te weten’ zicht op veiligheid te hebben (en als dat niet zo is ligt het aan anderen …) en ‘te weten’ hoe (met name) anderen het moeten doen … Dit zal dan hoogst waarschijnlijk ten kostte gaan van professionals die ‘het doen’ of wel er dagelijks aan werken dat het kind bevrijd wordt van het risico op (ook psychisch) geweld in huiselijke kring.

Zou het accent bij het samen verbeteren van het voorkomen, signaleren, stoppen en schade beperken van kindermishandeling en het samen ontwikkelen van een integrale werkwijze zicj niet veel meer moeten richten op het Internationale Verdrag Inzake de Rechten van het Kind. En daar mee dus kindgerichtheid v.s. organisatie gerichtheid, kindgerichtheid v.s. ouder/gezaggericht, jeugdland gericht v.s. marktwerking, vonken v.s. vinken, deskundigheidsbevordering, learning to gether, coaching on the job e.d… … Investeren in kinderen is investeren in toekomst en draagt zo ook bij aan preventie van geweld in afhankelijkheidsrelaties in brede zin en kan intergenerationele lijnen doorbreken.

Zo maar wat gedachten ter overweging voor de politieke arena.

Met vriendelijke groet,
Renee Middel

2016 Schaamte voorbij

Jeugdland is kwetsbaar
Natuurlijk schaamt jeugdland zich als het niet heeft kunnen voorkomen dat kinderen opgroeien onder dreiging en mishandeling en er een kind dood is gegaan. Natuurlijk is jeugdland niet de schuldige als een ander de trekker over haalt of de fatale klap geeft. Natuurlijk is de wereld niet maakbaar en kan Jeugdland niet alle incidenten, calamiteiten en drama’s voor komen. Natuurlijk gaat er ook heel veel goed in jeugdland en vinden we dat normaal en staat dat niet in de krant.
Jeugdland is kwetsbaar.

Professionals zijn kwetsbaar
Waarom is het zo moeilijk voor hulpverleners, managers en bestuurders in Jeugdland om kwetsbaar te zijn? Alsof je als professional in jeugdland niet kwetsbaar mag zijn, het je niet mag raken en je het in ieder geval niet naar buiten mag laten zien.
We kunnen toch niet accepteren dat er zo veel kinderen in Nederland zijn die niet op een plek wonen waar zij kind mogen zijn, waar zij mogen worden wie zij zijn, waar zij inspraak hebben en niet bang hoeven te zijn. We kunnen toch niet blijven accepteren dat er in Nederland gemiddeld elke week een kind aan de gevolgen van kindermishandeling overlijd?
Dat raakt je in jeugdland.

Transformatie
1. Er is veel ingezet om verbeteringen tot stand te brengen in Jeugdland zoals b.v. een nieuwe jeugdwet, decentralisaties, regie bij gemeenten, passend onderwijs, de beroepscode, richtlijnen e.d. De notities en advies rapporten duikelen over elkaar heen zoals b.v. Manifest kring van Veiligheid, Een gedurfde ambitie, de rapportages van de kinderombudsman, de inspectie rapporten, het rapport Leren van Calamiteiten.

2. Allemaal papieren buitenkant. Maar ook van binnen uit leert Jeugdland bijvoorbeeld in sessies als ‘learning to gether’, prisma analyse, spiegel groepen, intervisie, deskundigheidsbevordering e.d.

Gelijktijdig lezen we in de krant bijvoorbeeld

  • De 7-jarige Papillon uit Heerlen, onvoldoende prioriteit aan de veiligheid, meer gekeken naar de toestand van de moeder dan naar de situatie van het kind, niet gehandeld op basis van een volledige, gezamenlijke probleemanalyse, evenmin een gezamenlijk sluitende aanpak voor het gezin
  • Sharleyne lag dood onder aan de flat in Hoogeveen. Dat wat we deden, was op zich goed en met de beste intenties, maar het was niet genoeg. De professionaliteit van de betrokken medewerkers wordt niet in twijfel getrokken, maar de inspecties zien verbeterpunten en dragen ons op die door te voeren, in samenwerking met onze partnerinstellingen.
  • De kinderen uit Roeolfsarendveen. De instellingen afzonderlijk hebben gedaan wat ze volgens de wet moesten doen. Ondanks dat hebben we met z’n allen de veiligheid van de kinderen niet kunnen borgen en dat trekken we ons erg aan. De omstandigheden hebben er volgens de inspectie toe geleid dat hulpverleners niet op de hoogte waren van alle feiten. Daarbij zijn zij op het verkeerde been gezet door de ouders, die aangaven vrijwillig mee te werken.
  • De baby in Rotterdam, de moeder die het water in liep met haar kind in Hoorn, de verstopte baby lijkjes, etc.

Het gelijk voor bij
Opvallend blijven opmerkingen zoals dat alle organisaties gedaan hebben wat zij moesten en dat de professionaliteit van betrokkenen niet in twijfel wordt getrokken. De vinken zijn goed gezet en dan volgt er blijkbaar een soort fatalisme, berusting, acceptatie of statische ‘dood in de pot’. Alsof het er niet meer toe doet als de vinken maar gezet zijn. Operatie geslaagd, patiënt overleden.
Natuurlijk is de wereld niet maakbaar, natuurlijk willen we leren, maken we verbeterplannen, maar we kunnen toch niet blijven accepteren dat er in Nederland gemiddeld elke week een kind aan de gevolgen van kindermishandeling overlijd? Weer een rapport, weer verbeterplannen en dit al jaren lang. Het blijven woorden en vinken. Jeugdland moet van vinken naar vonken, handelen vanuit passie en gedrevenheid, vanuit de vonk voor het kind.

Erkennen van fouten
Als Jeugdland daadwerkelijk wil leren van calamiteiten en gezinsdrama’s dan zal Jeugdland toch ook van binnen uit moeten waarnemen en verbinden, fouten durven erkennen, achteraf gezien verkeerde inschattingen toegeven, kwetsbaar durven zijn in de reflectie. Het voldaan hebben aan vinken, het naar voren brengen van papieren kennis, registratie en privacy is dan onvoldoende.
Het kenmerkt een professional als deze van binnenuit wil voelen, waarnemen, leren, veranderen en groeien in het belang van het kind, in zijn argumenten en keuzes kwetsbaar durft te zijn en dat kan uitdragen.

Het gaat niet om de buitenkant van protocollen, richtlijnen, vinken e.d… De beroepscode maakt dit ook duidelijk. Als professional heb je eigen verantwoordelijkheid.

Waarom blijven organisaties, besturen, hulpverleners zich zo verdedigen, waarom is er die gerichtheid op de vinken, waarom is het zo moeilijk om fouten te erkennen? Jeugdhulp is toch geen wiskunde, het is mensen werk en waar mensen werken worden fouten gemaakt. Dat die fouten soms vergaande gevolgen kunnen hebben is vreselijk maar dat geldt niet alleen voor de jeugdhulp. Ook bijvoorbeeld medische missers zijn vreselijk bv. daar waar het verkeerde been is afgezet of de patiënt overlijd als gevolg van een verkeerd medicijn. Mensen die ten onrechte jaren lang achter de tralies in de gevangenis belanden. Onlangs de zaak in Tuitjehorn met als gevolg zelfmoord door de huisarts.

Jeugdland met zijn ‘wij cultuur’
Bij welke organisatie in Jeugdland hoor jij? Het belang en de eer van de organisatie staat vaak in de picture. Grote machtsafstanden spelen er in jeugdland, parallel met de positie van kinderen. Binnen de organisaties zijn impliciete eerregels of erecodes een middel om concurrenten op afstand te houden. Bij een incident of calamiteit focust Jeugdland eerst op de eigen bijdrage en wordt onbewust gekeken of de schuld naar de collega’s van andere organisaties kan gaan. Geef binnen Jeugdland niet al te openlijk kritiek want dat wordt gezien als niet loyaal zijn aan de eigen organisatie. Alle neuzen moeten dezelfde kant op. Eerschending of ‘de vuile was buiten hangen’ is erger naar mate het buiten de eigen groep plaats vindt. Dan val je je organisatie af en dat is dan niet strategisch. Is het een angst cultuur of een schaamte cultuur? Angst voor de gezagsdrager met zijn privacy, voor de bestuurder met zijn organisatie, voor het tuchtrecht , de pers? Schaamte voor de onmacht, afhankelijkheid en kwetsbaarheid? Er wordt met man en macht geprobeerd controle te houden over de eigen groep, over de eigen organisatie, over jeugdland. Maar jeugdland is niet maakbaar. Met de transformatie wilden we meer openheid en transparantie, meer ruimte en vertrouwen, maar dat blijkt in de praktijk van alle dag nog moeilijk. En zeker na calamiteiten en incidenten kunnen we niet ontkennen dat dat enerzijds een beheers reflex oproept en anderzijds een reflex naar afhankelijk gedrag en de vraag wat wil de organisatie? Maar de organisatie dat ben jij, Jeugdland dat ben jij.

‘IK cultuur’ te midden van de ‘wij cultuur’
Gedrevenheid komt voort uit passie, het belang van het kind. Van daaruit worden zelfstandig keuzes gemaakt. Machtsafstanden maken plaats voor verbinding. Bazen en organisaties zijn ondergeschikt aan de bedoeling. Het leven, de toekomst, het belang van het kind staan centraal. Als alle neuzen dezelfde kant op staan kijkt niemand elkaar meer in de ogen aan. Weerstand geeft warmte, wrijving glans. Er is energie nodig om verder te komen. Dwarsliggers zijn nodig voor de spoorverbinding. Straight, open en eerlijkheid. Bekennen en toegeven van fouten of verkeerde inschattingen. In de spiegel durven kijken. Slecht nieuws direct brengen immers zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Openheid en transparantie hoog in het vaandel ook als het gaat om zaken die niet goed gaan, handelingsverlegenheid,geen aansluiting kunnen krijgen, verkeerde inschattingen, gemiste signalen, ethische dilemma’s, integriteit kwesties. Dat valt niet altijd even lekker in het politieke spel van de ‘wij cultuur’.

Thebigbitch.nl
Op persoonlijke titel staan verhalen op de site. Bijvoorbeeld 2012 Kansrijk jong, betuttelend oud, en 2013-2016 Oprukkende veiligheidsspecialisten en de categorie: Angst Regeert. Vanuit de ‘wij cultuur’ voelt men zich geraakt door de kritische toon van een insider. Excuses zijn op zijn plaats want het is immers niet de bedoeling collega’s uit de ‘wij cultuur’ pijn te doen. De intentie is slechts vanuit passie voor het kind de discussie te voeden, ook lastige onderwerpen op tafel te brengen of die onderwerpen nu uit werkervaringen of uit prive ervaringen voortkomen. Het leven is meer dan een politiek spel en kent ook een moreel kompas.Het kompas vraagt om onderwerpen als geweld in de jeugdzorg, sexueel misbruik, dood kind, handelingsverlegenheid, onkunde uit onervarenheid, ethische dilemma’s e.d. op tafel te leggen.

De adviezen van o.a. de inspecties worden ervaren als een frisse wind in de rug (bijvoorbeeld: Leren van Calamiteiten 2).

Is er voldoende vertrouwen en ruimte voor verschillen, voor de ander, voor diversiteit in de ‘wij cultuur’ van jeugdland, voor ‘het gelijk voorbij’?
Mag je kritisch en kwetsbaar zijn?

Terugkerend patroon
Het is prachtig dat wij deze transitie en transformatie in jeugdland mogen mee maken. Steeds weer proberen we een stapje verder te komen.

Zie het verhaal op de site over Jeugdland ervaringen; 2008 Ruwe bolster gespleten pit over de wijze uil en Calimero.

Hoor en zie het You Tube filmpje uit 2012 “It takes a whole village to raise a child”.
Succesvolle samenwerking valt niet mee, de aard van het beestje speelt ons parten, we hebben de natuurlijke neiging om in stammenverband te opereren. (de realistische conflict theorie)
Lees de nabeschouwing van het eind rapport van de pilot jeugdhulp en sociale wijkteams uit 2014; “Botsende ijsbergen in de polder”. Omgaan met verschillen en gelijkheid, diversiteit, het gelijk voor bij, over je schaduw springen, het verschil maken of wel ‘in het beeld van het kristal onthullen en verhogen de verschillen elkaars waarde’.

Kracht van kwetsbaarheid
Jeugdland moet de ego’s, de logo’s en de schaamte voorbij. Het vraagt van jeugdland kwetsbaar te durven zijn. Hulpverleners die zich kwetsbaar op stellen door gemaakte (inhoudelijke) keuzes openlijk te beargumenteren en ter discussie te stellen. Bestuurders die zich kwetsbaar op stellen door de effecten van organisatorische keuzes ter discussie te stellen. Een kwetsbaar Jeugdland die de afhankelijkheid van elkaar erkent, de meerzijdige partijdigheid, de roulerende rekening, het intergenerationele perspectief ed..
Kwetsbaar durven zijn en van binnen uit uitdragen dat het je raakt dat je het niet kon voorkomen, verbinding maken omdat we samen alles hebben willen doen om het te voorkomen.
De kracht van kwetsbaarheid.

Lerend Jeugdland
We moeten voor ons zelf en voor de toekomst blijven zoeken naar hoe het beter kan, naar zingeving binnen nieuwe dynamische vormen van samenleven en samenwerken. Slechts door van binnenuit, vanuit passie, te blijven zoeken naar de waarheid, zingeving, beleving creëren we de toekomst.
Het vraagt daadkracht (besluitvaardigheid), durf en duidelijkheid (transparantie) en erkenning (gezien worden) om de statische ‘dood in de pot’ weer met ambitie tot leven te brengen.
Om het aantal kinderen in Nederland te verlagen die niet op een plek wonen waar zij kind mogen zijn, waar zij mogen worden wie zij zijn, waar zij inspraak hebben en niet bang hoeven te zijn.
Om het aantal kinderen om laag te brengen dat in Nederland aan de gevolgen van kindermishandeling overlijd.

Om kinderen toekomst te geven!

De schaamte voor bij!

De kracht van kwetsbaarheid.

Scroll Up