Categorie: Angst Regeert

Ieder kind is er één en heeft het recht om op een plek te wonen waar hij mag zijn wie hij is, ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn.

03 – Ik zou willen dat ik hier woonde

Femke herinnert zich nog goed de laatste pret avond met James, maar ook het gedoe om James er bij te krijgen en de opmerking toen James weer terug naar huis ging die haar door merg en been ging.

Femke vertelt;
We gaan langs bij het gezin omdat onze vrienden met de meiden het weekeinde weer komen en we het fijn vinden als James er dan ook weer bij is om bij te kletsen met zijn vriendinnen. Van jongs af aan is James er vaak bij geweest als zij hier kwamen of wij naar hen toe gingen. We hadden pretweekeinden met elkaar, ook regelmatig vierden we samen oud & nieuw. James heeft aangegeven graag te willen maar ook dat hij in verband met zijn huiswerk niet het weekeinde naar ons toe mag van zijn ouders. Hij maakt een angstige indruk op ons.

James is bang
Als wij bij het gezin thuis aan de tafel zitten komt James van boven naar beneden en kruipt (zoals meestal) in een hoekje van de bank. Hij zoekt amper contact met ons. Dit gebeurt vaker. Alsof hij thuis niet mag laten blijken dat hij het goed met ons kan vinden. Pas als de sfeer meer relaxed is gaat hij contact zoeken, stoeien met opa, even bij mij zitten e.d.…James is voortdurend waakzaam en op zijn hoede. Hij durft zich niet vrij te uiten en past zich aan aan de pet van de ouders. We zeggen tegen vader dat we morgen avond James er graag bij willen hebben omdat zijn vriendinnen weer komen. Vader zegt tegen ons dat hij wil dat James dit soort zaken zelf regelt en wil niet dat wij komen om dit voor James te regelen.

Vader heeft er geen benul van dat James dit niet zelf durft te regelen omdat hij zich daarin niet vrij voelt thuis. Vader denkt dat als James het niet regelt, James er dus geen zin in heeft of het hem te veel moeite kost. Vader is zich niet bewust van het effect van zijn gedrag op de (ontwikkeling van) de kinderen. Vader begrijpt niet dat James bang is voor zijn reactie. Met vader spreken we af dat ik James de volgende dag ophaal tussen 16.00 en 17.00. James heeft dit allemaal niet meegekregen vanuit zijn hoekje op de bank en met zijn koptelefoon op. Hij schrikt er van als we weggaan en ik hem aan wijs en zeg: “tot morgen, ik kom je tussen 16.00-17.00 ophalen”.

Koken met pubers
De volgende dag sta ik om 16.00 met twee meiden voor de deur om James op te halen maar er is niemand thuis. Als ik 06 bel blijkt dat ze nog aan het boodschappen doen zijn. Vervolgens sta ik er om 17.00 uiteraard weer.

We hebben een ontzettende leuke avond bij ons thuis met elkaar ‘koken met pubers’, muziek fragmenten, druiven plukkers e.d. en kunnen nagenieten met prachtige sfeer foto’s in het fotoalbum.
’s avonds haalt vader James weer op rond 22.30 en blijft nog even wat drinken (water).

Door merg en been
De volgende dag is James stipt om 9.00 weer bij ons thuis voor het gezamenlijke ontbijt. Als de gasten met z’n allen weer vertrokken zijn met de auto, zegt James peinzend voor zich uitkijkend: ”ik zou willen dat ik hier woonde, het is hier altijd gezellig”. En vervolgens draait hij zich om en fietst hij weer naar huis. Het ging mij door merg en been.

Bij 12 mag ik kiezen
Het was niet de eerste keer dat hij zo iets zei. Bijvoorbeeld toen hij 11 was vertelde hij dat hij blij zou zijn als hij 12 was, want dan mag je zelf kiezen waar je woont. We hebben hem uitgelegd dat dat toch wat anders ligt. Ook toen hij naar het Gymnasium ging en zijn ouders zelf weer volledig de zorg op zich wilden nemen en het in het najaar niet goed bleek te gaan op school wilde hij bij ons komen wonen of in ieder geval om te leren. Ouders wilden dit percé niet en toen hebben wij met ouders en James geregeld dat James naar huiswerkbegeleiding kon gaan.

Femke: “Ik zal dat peinzende ongelukkige gezicht nooit vergeten toen hij zei “ik zou willen dat ik hier woonde, het is hier altijd gezellig”

 

 


Het Klokhuis – Liedje over je droomhuis

02 – Rot ouders

Femke heeft veel zorgelijke verhalen vertelt over het multi problem gezin en het afhouden van hulp als typische zorgmijders. Hieronder vertel ik het verhaal van Femke over een van de laatste incidenten voordat Femke en Gerben hun zorgen ook met school hebben gedeeld, waarop ouders het contact verbraken en Femke & Gerben daarop de melding deden bij Veilig Thuis.

Vader grijpt James bij de keel
Femke vertelt; Ouders nemen spontaan het initiatief om bij ons thuis in de tuin samen te eten, ze nemen de boodschappen mee. Naast de boodschappen komt er ook een fles drank en cola uit de tas. Vader blijkt al een aardige slok op te hebben als hij bij ons komt. Vader grijpt in een soort van stoei poging met James, hem veel te hardhandig bij de keel en tilt hem zo op. James protesteert. Ik zie zijn angstige blik en grote ogen nog voor mij. Vader draait, verliest zijn evenwicht en valt boven op James over een muurtje in de tuin. Vader kan zelf niet meer overeind komen en Moeder helpt hem om hoog.

Rot ouders
Huilend komt James over eind uit de tuin en rent naar binnen waar ik even later naar hem toe ga. Ik roep hem maar kan hem eerst niet vinden. Dan zie ik hem in het hoekje van de garage en lacht hij onzeker. James heeft pijn en laat de striemen van het muurtje op zijn rug zien. Hij vraagt zich af of hij er morgen op school weer last van zal hebben. Hij zegt een paar maal uit de grond van zijn hart “rot ouders”, droogt zijn tranen en doet vervolgens alsof er niets aan de hand is en loopt de kamer en de tuin weer in. Vader vraagt nog met zijn dronken kop “ gaat het James?”. “Ja hoor” zegt James, zijn vader verder negerende. Het is verbazingwekkend hoe snel hij weer doet alsof er niets is gebeurd. Wij hebben dit soort incidenten de afgelopen 14 jaren vaker meegemaakt. Hoe vaak zouden dit soort incidenten voor komen achter de voordeur?

Generaties
Moeder vertelt dat het alcoholgebruik haar herinnert aan vroeger thuis. Wij zijn bekend met een aantal gezinsgeheimen uit haar verleden. Moeder vertelt ook dat dit met vader nu een incident is en het wel mee valt.
Moeder heeft eerder echter wel eens aangegeven dat zij vader laat liggen op de bank als hij in slaap gevallen is van de drank en alleen naar bed gaat. Ook van James kennen wij verhalen dat vader tijdens de film in slaap valt als hij gedronken heeft. Ook is het ons herhaaldelijk opgevallen dat vader al een aardige slok op heeft als wij tijdens koffie tijd even komen buurten. Vader heeft wel eens aangegeven een mix nodig te hebben als hij uit zijn werk komt om te ontspannen. Alcohol verslaving is niet nieuw als we de generatie lijnen volgen.

James wil er buiten blijven
Er hebben zich deze zomer zich al diverse zorgelijke situaties voorgedaan. Van de afgelopen jaren hebben wij nog diverse beelden op ons netvlies zoals bijvoorbeeld Jos die onder de tafel schiet als vader zijn stem verheft, Jan die in elkaar krimpt, de SMS van James over het slaan van Jos door vader, het broekpoepen, het aan de oren naar de gang trekken, het verbaal te keer gaan tegen James en hem kleineren etc…
We vinden dat we nu echt een grens moeten stellen.
Opa neemt contact op met James om aan te geven dat hij met zijn vader gaat praten over het incident in de tuin. James vraagt nadrukkelijk aan opa om hem hier buiten te houden in verband met mogelijke represailles. De angst regeert bij James. Vader ontkend alles in het gesprek met Gerben.

Femke: “Ik zal die angstige ogen boven die hand van zijn vader nooit vergeten”.

De angst regeert

01 – Zwijgen verbreken

Het begon met een praatje op straatFemke, de postbode, wist dat ik iets met jeugdhulp deed. Ze vroeg mij wat ik er van vond dat ieder zich verschuilt achter bureaucratie en privacy, iedereen doorschuift naar de ander en elkaar afdekt en niemand zijn nek durft uit te steken waardoor vele kinderen vergeten worden. Ik vraag Femke wat zij precies bedoeld. Vervolgens vertelt Femke een schokkend verhaal uit de rauwe praktijk van jeugdland. Ik beloof haar dat ik het voor haar zal opschrijven en onder de aandacht zal brengen. Ik zie dat als mijn morele plicht. Omdat ik het eigenlijk niet kan geloven, vraag ik haar of ik een aantal stukken mag zien en lezen. Achter een wir war van normen, waarden, gevoelens en emoties liggen feiten, fotoboeken, papieren, brieven, mails, apps e.d.

AanklachtFemke vertelt dat zij het zwijgen wil doorbreken en de ervaringen van haar man Gerben en zichzelf onder de aandacht wil laten brengen omdat ze niet kan begrijpen dat er enerzijds zoveel aandacht is voor het verbeteren van de situatie van kinderen, maar aan de andere kan het stil blijft en er niets lijkt te gebeuren. Het lijkt er op alsof de angst regeert en niemand zijn nek durft uit te steken. De rechten van kinderen delven het onderspit als het gaat om de macht van de gezagsdragers en de angst bij de omstanders. Omstanders uit het netwerk zoals familie, vrienden, buren maar ook de professionele omstanders o.a. huisarts, kinderarts, consultatie bureau, schoolarts, leerkrachten, rechters, hulpverleners, verpleegkundigen, (systeem)therapeuten e.d.. En op de radio hoor ik dan van alles voor bij komen, vertelt Femke, zoals de spotjes van Veilig Thuis waarin een meisje aangeeft dat haar papa zo sterk is dat hij een gat in de deur kan slaan. De kauwgombalbel actie van de TaskForce Kindermishandeling. De kritische signaleringen van de kinderombudsman. Het manifest Kring van Veiligheid ‘huiselijk geweld te lijf’ etc….Ondanks deze politieke drukte en buitenkant van initiatieven, beleid en PR blijven er nog veel vergeten kinderen. Kinderen achter de voordeur, kinderen die niet gezien worden, kinderen waar naar niet geluisterd wordt.

De wereld is niet maakbaarIk vertel aan Femke dat jeugdland niet kan voorkomen dat er kinderen mishandeld worden en gedood. Maar het gegeven dat de wereld niet maakbaar is mag geen excuus zijn voor de vele kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Afhankelijke kinderen die het zelf maar uit moeten zoeken achter de voordeur met hun verantwoordelijke gezag dragende ouders. Daarom wil ik Femke graag helpen om haar ervaringen te delen met het grotere publiek.

Wij hebben geleerd te zwijgenFemke vertelt dat ook zij met haar man Gerben onderdeel zijn gaan uitmaken van het verhullende systeem van het afdekken van kindermishandeling. We willen immers allen dat het goed gaat en aansluiten bij het positieve. Kinderen horen thuis en wij ondersteunen eigen kracht. Ook wij wilden dat het goed zou gaan met de kinderen in het gezin, vertelt Femke. Als het weer even beter ging verscheurde ik mijn krabbels over de pijnlijke dingen die wij nu weer mee gemaakt hadden, vervolgt Femke. Wij keken niet terug maar vooruit en probeerden de beelden op ons netvlies te vergeten. We probeerden door de jaren heen onbewust het patroon te ontkennen.

Beschermende factor Femke vertelt verder dat zij en haar man jaren lang voor een groot deel de verzorging en opvoeding van James op zich genomen hadden. Niet zomaar natuurlijk maar omdat er forse gezinsproblemen speelden. Als van nature schoten wij te hulp. We verbaasden ons er wel over dat omstanders zoals kinderarts, huisarts, consultatiebureau, school e.d….vrij wel niets deden voor de kinderen in dit gezin. Dit terwijl het duidelijk was voor een ieder dat er meer hulp nodig was voor de kinderen. De ouders hielden dit nadrukkelijk af. James maakte deel uit van ons leven, vervolgt Femke, is perioden wel 5 dagen/week bij ons geweest, hij ging mee naar vrienden (met kinderen) en familie. We hebben een boekenkast vol voorgelezen voor het slapen gaan. Hij haalde met opa zijn zwemdiploma’s, leerde fietsen en haalde zijn diploma computervaardigheden. Er ontstond een nauwe hechte affectieve vertrouwensband. Na 14 jaren op eieren te hebben gelopen verbraken de ouders het contact toen wij ook met school onze zorgen hadden gedeeld en kwam het uiteindelijk toch zo ver dat wij een melding hebben gedaan bij Veilig Thuis, aldus Femke.

Veilig ThuisVeilig Thuis is de organisatie waar per 1 januari 2015 het Steunpunt Huiselijk Geweld en het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) zijn ondergebracht. Femke geeft aan dat ze dachten dat er na de melding eindelijk ondersteuning zou komen voor het gezin. Wij maakten ons meer zorgen nadat we de melding hadden gedaan bij Veilig Thuis dan er voor. Femke vertelt dat zij zich af geserveerd voelden als een overbezorgde opa en oma.

Rechten van kinderenIeder kind is er één en heeft het recht om op een plek te wonen waar hij mag zijn wie hij is, ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn.

KlachtenFemke en Gerben hebben het er niet bij laten zitten en zijn de klachten procedure ingegaan. Femke geeft aan dat zij klachten hadden over de handelswijze van Veilig Thuis zowel op procesmatig vlak, bejegening en inhoud. De klachten op proces matige vlak werden wel erkend. De klachten over bejegening werden ter harte genomen, al bleven deze klachten bestaan gedurende het proces. De klachten over inhoudelijke beslissingen werden ontkent en afgedekt met privacy. Veilig Thuis speelde een essentiële rol bij de door ouders opgelegde contactbreuk tussen James en ons. Femke geeft aan dat VT deze vorm van kindermishandeling ondersteunde. De klachten procedure leverde op dat er in het laatste gesprek is aangegeven dat er hulpverlening zou komen voor het gezin. Dat was wat wij beoogden met de melding, vertelde Femke. Echter het onthouden van het recht op ‘familie life’ en het toestaan dat het contact met ons als hechtingsfiguren en beschermende factor voor James verbroken werd is door veilig Thuis niet opgepakt. Sterker nog er werd zichtbaar dat binnen de werkwijze van Veilig Thuis de privacy en rechten van gezagsdragers (of wel de vinken) gaan boven het belang van het kind (de vonken). Ook de externe onafhankelijke klachten commissie heeft nadat het erg onder de indruk was tijdens de hoorzitting een en ander afgedaan na 8 weken met onbegrip; er is toch hulpverlening gekomen, waarom klagen opa en oma dan nog over de handelswijze van Veilig Thuis?

Femke vervolgt:“Wij horen van VT, gemeente, klachten commissie e.d.. dat wij begrip moeten hebben voor het feit dat zij niets zouden kunnen doen. Het enige waar wij op dit moment nog begrip voor op kunnen brengen zijn mensen die zich in willen zetten voor de belangen van James (en zijn broertjes), die de rechten van het kind prioriteit geven en hun nek uit durven te steken, die angst onder ogen durven zien en zich niet verschuilen achter veerkracht, privacy etc… Mensen die Gerben en mij uit willen leggen dat James in deze situatie kan zijn wie hij is, voldoende ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed voelt thuis, contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn etc… Waar zijn die mensen?”

Kind als eerste overwegingFemke hoopt met het onder de aandacht brengen van haar ervaringen een bijdrage te leveren aan het ten uitvoer brengen van het Verdrag inzake de Rechten van het Kind en de bedoelingen van de nieuwe jeugdwet die is ingegaan op de transitie datum 1 januari 2015.

Femke: “ik kan de wereld en de mensen niet veranderen, maar wel kan ik alle omstanders een spiegel voor houden, opdat ik mij zelf ’s avonds nog in de ogen kan kijken”.

Ik pak een paar kleine stukjes uit het hele verhaal van Femke en maak er een vervolg verhaal van onder de titel ‘Angst regeert’. Liefhebbers kunnen er achter nog stukken uit de klachtenprocedure lezen.

Klik op Afbeelding