Categorie: Angst Regeert

Ieder kind is er één en heeft het recht om op een plek te wonen waar hij mag zijn wie hij is, ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn.

12 – Ik ben gek

Femke blijft praten en vertellen over de volgende contacten met James.

Contacten met James
Ik app met James en we maken een afspraak om bij school even in de auto te kletsen. Het was een relaxed gesprek waarin James aan geeft dat het niet gegaan is zo als verwacht maar dat het wel goed gaat met hem. James vertelt dat er iemand met hem en zijn ouders komt praten. James vertelt dat zijn ouders erg hun best doen maar het nog niet goed gaat. Zo zeggen ze bijvoorbeeld dat hij heel erg veel kan nadat ze hem net een hele preek hebben gegeven.

Ik zie het beeld nog voor mij van die prekende ouders die maar door gaan en door gaan, dat hij beter moet opletten, toch niet luistert, ze het al zo vaak gezegd hebben e.d. En james die er verstijfd bij zit en alles langs zijn lichaam af laat glijden en vader het afsluit met; “Heb je dan helemaal niets meer te zeggen?” Destijds hadden we hier ook al advies over gevraagd bij school en de huiswerkbegeleiding maar niemand die onze hulpvraag oppakte.

Pedagogische vaardigheden sluiten niet aan bij ontwikkelingsbehoefte
James geeft aan dat hij straks graag wil werken als hij 15 jaar is, ook in de vakantie. Dat mag niet want hij moet mee met zijn ouders. “Mijn moeder zegt dat ik het toch niet vol houd en dan maar langer moet sparen. Ik wil zelf dat bepalen”.
James geeft vervolgens aan het niet prettig te vinden als ouders zeuren over appjes met meisjes, meisje uit de klas en zijn vriendin van de zeil week. Hij heeft dit al eerder aangegeven bij zijn ouders.

School sluit niet aan bij James
James vertelt bang te zijn voor de remedial teacher op school. Omdat hij een paar keer niet was geweest zegt de remedial teacher dat ze haar tijd beter kan besteden aan mensen die gemotiveerd zijn. James legt uit dat zijn ouders willen dat hij naar bij les gaat. James vindt het zonde van zijn tijd. Ze hebben hem opgegeven zonder overleg. James vervolgt dat ook de mentor vindt dat James maar veel op school moet zijn om daar zijn huiswerk te doen, daar kan hij dan vragen stellen. “Maar verder helpen ze mij niet”, vervolgd James.

James zijn zelfbeeld wankelt
Dan zegt James : “ik ben gek, laatst zei ik ook zo maar … en de hele klas dacht dat ik gek was … soms begin ik te praten en dan weet ik niet meer waar het over ging … concentreren, concentreren, concentreren … zeg ik dan tegen mij zelf … ook op de fiets praat ik in mij zelf”. Ik probeer hem gerust te stellen en vertel hem dat dat monologen zijn en dat daar niets geks aan is.

Wij blijven James steunen en proberen bij hem aan te sluiten
Ook vertel ik James dat ik het jammer vindt dat er niet meer met hem gesproken is en dat ik dat niet goed vindt van Veilig Thuis en school en dat ik hoe dan ook zal kijken of er toch niet iemand is die wel gesprekken voert met James en het gezin en waarmee we kunnen kijken of we elkaar toch af en toe kunnen zien en spreken. Ik geef aan dat ik het zal blijven proberen en ik niet weet hoe lang dit gaat duren. James geeft aan graag in de vakantie bij ons te willen zijn.

James geeft aan dat hij verwacht dat het uiteindelijk wel goed komt, als hij ouder is kan en mag hij meer zelf bepalen. James zegt :”papa zijn haatgevoelens naar opa zijn zijn zaak”.
Ik vertel dat we binnenkort met vakantie gaan en dat de vrienden met de meiden weer komen. Ik geef aan dat het voor ons lastig is of wij nu wel of niet een appje kunnen sturen, of dat voor hem belastend is of niet. James geeft aan dat het af en toe wel kan in de vakantie, niet te vaak, vaak heeft hij het geluid toch uit, vaak verwijderd hij apps op het toilet.

James is bang en onzeker
James rijdt de volgende dag met opa mee naar school. “Je hebt jezelf weer overtroffen” zegt James als ze langs de tuin rijden. Opa en James keuvelen over van alles en nog wat. James heeft slechts 1 gesprek gehad met Veilig Thuis. Als opa suggereert dat er misschien nog wel meer gesprekken komen zegt James: “Oh dan moet ik goed bedenken wat ik eerder gezegd heb en dat het hetzelfde is anders gaat mijn vader weer uit zijn dak en wordt boos”. Opa geeft aan dat een verhaal nooit hetzelfde is en geeft daar voorbeelden van.

James geeft aan verder weinig te doen en de deur niet uit te gaan. Opa en James praten nog wat over de bijles en opa probeert uit te leggen dat James het ook kan om draaien en bij een onvoldoende naar de docent kan gaan en om hulp vragen daar waar het onvoldoende was (i.p.v. gewoon huiswerk maken op school waarbij je vragen kan stellen). Opa vertelt dat wij een gesprek hebben binnenkort met Veilig Thuis omdat wij het slecht vinden dat hij zo weinig ondersteuning heeft gehad. Met een kus op opa’s wang gaat James de school in.

James is bang
Als opa James weert ophaalt van school gaan ze nog even langs ons huis alvorens James weer op zijn fiets naar huis gaat. James had gevraagd om een schooltas die nog bij ons in de kast lag en krijgt deze mee. James loopt rond in huis alsof hij scant of alles er nog is. Hij voelt zich niet op zijn gemak en gedraagt zich angstig alsof hij bang is dat zijn vader elk moment binnen kan stappen.

We missen elkaar
Dan volgen er weken met af en toe apjes heen en weer en blijkt James de activiteiten met onze vrienden met de meiden en boys erg te missen. Hij vraagt ons aan te geven dat hij niet mag van zijn ouders en dat er problemen zijn.

James: “Ik vind het zo jammer dat ik niet kan/mag komen”
Oma: “Ja dat snappen we James, wij missen jou ook, maar wel fijn dat we nog kunnen appen …”
James: “Dat is wel mooi”.


Pankow Training &ZOW Natascha Pankow – 4. Huiselijk Geweld: Hersenreactie

11 – Het gezin kapot maken

Femke vertelt verder over hoe zij Veilig Thuis blijft informeren over hoe het met James gaat en met welke psychische dreigingen en onveiligheid hij te maken krijgt.

Informatie naar veilig Thuis over het contact met James
We informeren Veilig Thuis per mail;

“Vandaag hebben wij James gesproken en gezien. Hij geeft aan dat hij tegen zijn ouders gezegd heeft niet meer te weten wanneer hij die brief naar de rechter geschreven heeft. Hij zegt daar over: “Ik praat dan gewoon een beetje grijs”.
“Ik moet opbellen naar de rechter dat het verschoven moet worden omdat school voor gaat, terwijl het van school prima kan, ik ga zo bellen dan kan ik laten zien dat ik gebeld heb.”

Ik heb James geadviseerd de brief aan school te laten zien zodat duidelijk is waarom hij op dat moment afwezig is van school.

James: “Mijn ouders doen heel erg hun best nu en maken afspraken, het gaat eigenlijk best goed nu thuis”.

Wij reageren met dat dat fijn is en dat dat is wat we uiteindelijke beogen dat het goed gaat en goed blijft gaan samen thuis.

Vervolgens vertelt James;
“Als ik bij jullie zou gaan wonen dan maak ik het hele gezin kapot, en dan worden alle banden verbroken met mij, zeggen mijn ouders.”

Wij reageren met dat het geen kwestie van kiezen is en dat zowel wij als zijn ouders veel van hem houden. Dat zijn ouders zich waarschijnlijk niet realiseren onder wat voor grote druk ze James nu zetten en dat we dat psychische kindermishandeling noemen. We geven aan het heel erg te vinden dat hij nu onder zo’n grote druk staat en herhalen weer dat het ons gaat om wat het beste is voor hem, dat het goed met hem gaat en goed blijft gaan en we gewoon contact met elkaar kunnen hebben zoals we dat tot voor kort altijd hadden.

James: “Ze zeggen nu opeens dat ze het contact met jullie niet verboden hebben maar nu even niet willen”.

James neemt het initiatief tot knuffel en zoen voordat hij vluchtig ons huis weer verlaat
James wekt de indruk onder zware psychische druk te staan, bang te zijn en dit wat puberaal stoer weg te lachen.

En nogmaals Veilig Thuis: “Wij hebben slechts het belang van James voor ogen, dat hij op een plek woont waar hij mag zijn wie hij is, en ruimte en steun krijgt om zijn talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelt en contact kan hebben met familie en vrienden, inspraak heeft en niet bang hoeft te zijn, etc.
Wij zien een disbalans tussen de pedagogische capaciteiten thuis en de ontwikkelingsbehoeften van James (intellectueel, sociaal e.d..)

Opa en Oma“

De rechter en bijzonder curator
We besluiten de rechter ook te informeren over de ‘hele heisa’ en het geen James daar over verteld heeft zoals de dreiging door ouders met het verbreken van alle banden met James waarop hij ook zijn broertjes niet meer zal kunnen zien.

De rechter hoort en ziet James niet
James reageert niet op apps en Gerben gaat naar school en belt mij direct er na met een stem vol emotie.
James vertelde dat de rechter een jongeman was. Nadat hij zijn vragen beantwoord had gaf de rechter aan dat het fijn is dat het nu weer beter gaat en een bijzonder curator niet nodig is. Uiteraard zei James dat dat goed was. De rechter met aanzien zegt het en zijn moeder zit in de gang. James kent de bedreigingen van zijn ouders. Hij wil niet de schuldige zijn van het gezin kapot maken en zijn broertjes en ouders nooit meer zien. Hij wil niet dat zijn vader bij opa verhaal komt halen. James geeft aan dat we een brief van de rechtbank krijgen dat het allemaal wel mee valt. James voelt zich duidelijk erg ongemakkelijk naar opa toe en sluit af met dat hij naar de wc moet. Hij geeft opa een klap op de schouder. In zijn nieuwe (sinterklaas) jas en muts, loopt hij weg naar het toilet.

De angst regeert.
Femke vertelt verder over het contact met de rechtbank waar ze een klacht in dienen.

Rechtbank verschuilt zich achter inhoud
We ontvangen van de rechtbank een uitgebreide reactie waarin een en ander goed wordt samengevat maar toegewerkt wordt naar dat het nu eenmaal de macht van de rechter is.

“Artikel 2 van deze regeling kent een belangrijke beperking en houdt in dat u niet kunt klagen over de inhoud van een rechterlijke beslissing. Uw klacht heeft betrekking op een inhoudelijk juridisch oordeel van de betrokken rechter en daarover kan en mag ik in het kader van de klachtenprocedure niet oordelen. Dit is namelijk een beslissing die in het zogenaamde rechterlijke domein ligt. In dat domein is de rechter onafhankelijk en daar dien ik mij in mijn rol als behandelaar van klachten buiten te blijven. Desondanks heb ik uw klaagschrift voorgelegd aan de betrokken rechter. De rechter heeft mij uitdrukkelijk laten weten dat hij alle hem verschafte informatie serieus heeft genomen. Op basis van zowel de schriftelijk als mondelinge informatie heeft de rechter vastgesteld dat het de wens van James was zijn verzoek om een bijzonder curator te benoemen niet te handhaven en dat hij ook verder niets meer van de rechtbank verlangde. De rechtbank heeft vervolgens het dossier gesloten. Omdat James zijn verzoek feitelijk heeft ingetrokken is er geen officieel proces verbaal, beschikking of anderszins opgemaakt. Geen van de betrokkenen hebben derhalve een officieel stuk van de rechtbank ontvangen.”

Machteloosheid
Femke & Gerben reageren boos van onmacht en onbegrip naar de rechtbank;

“Wij willen u hartelijk danken voor uw uitgebreide reactie op onze klacht. Het is prettig te ervaren dat u de moeite heeft genomen om u te verdiepen in de kwestie die wij u voorgelegd hebben. Wij hebben echter niet de indruk dat wij geklaagd hebben over de inhoud van een rechterlijke beslissing maar juist over het ontbreken van inhoud.

Er lijkt slechts op grond van een eenvoudige juridische redenatie gehandeld te zijn. Het kind zegt dat het nu allemaal goed gaat en wil er snel van af, wat is er dan makkelijker voor een rechter om het te laten intrekken. De rechter, die onafhankelijk zou moeten zijn, volgt simpel weg wat het kind op dat moment zegt, geen gedoe met officiële stukken naar betrokkenen, geen bijzonder curator zoeken etc.…. geen extra werk. Een kind in de knel wordt naar huis gestuurd, het kind is bang voor de gevolgen van spreken, moeder zit in de wacht ruimte… Wie ziet en hoort dit kind wel? Wie komt er op voor de rechten van dit kind? Wat mogen kinderen verwachten van rechters als zij ‘de rechten van het kind’ niet begrijpen of na leven?

De signalen die wij nu nog steeds zien zijn signalen van een kind dat zijn overlevingsmechanismen versterkt en wellicht (met zijn intelligentie) uitbreid. Aangepast gedrag dat nodig is om te overleven, zich veilig te voelen en erkent te worden. Overlevingsgedrag dat een bedreiging vormt voor zijn ontwikkeling (o.a. angst, stress, onzekerheid, eenzaamheid, schaamte (voor kwetsbaarheid), zelfbeeld, vertrouwen in anderen, schoolprestaties).
Wij zouden weer diverse aanvullende voorbeelden kunnen noemen n.a.v. het stiekeme contact.

Wij laten ons door deze rechterlijke dwaling niet van ons doel afhouden. Nl. het belang van de kinderen om te kunnen wonen op een plek waar zij mogen zijn wie zij zijn, ruimte en steun krijgen om hun talenten te ontwikkelen, zich goed en thuis voelen en contact kunnen hebben met familie en vrienden, inspraak hebben en vooral niet bang hoeven te zijn, etc.

Wij zullen andere wegen blijven zoeken opdat er ‘niet vrijblijvende hulp’ komt om de bedreiging in de ontwikkeling af te wenden of dat nu in het vrijwillig- of gedwongen kader is. Het onthouden van hulp is immers ook een vorm van kindermishandeling.
Wij zijn voornemens het handelen van de rechter hierbij in het bijzonder aan de kaak te stellen“.

Femke:

“Ook met organisaties als Defence for Children en de kinderombudsman heb ik uitgebreid gesproken maar niemand lijkt iets te kunnen of willen doen tegen Veilig Thuis en de rechter, niemand durft zijn nek uit te steken voor James, de angst regeert“.

10 – Hele heisa

Femke en Gerben nemen na 9 weken geen normaal contact meer gehad te hebben met James contact op met Veilig Thuis.

Contact James opa en oma gewenst
Femke verstuurt de volgende mail naar Veilig Thuis;

“Beste Veilig Thuis, We willen je niet van je werk houden en jullie ook niet voor de voeten lopen maar wel het volgende onder je aandacht brengen.
James heeft met ons een ‘niet gewone opa en oma relatie’. James heeft de afgelopen 14 jaren (omdat hij erg veel bij ons was) een ’bijzondere affectieve band’ met ons opgebouwd ofwel een ‘nauwe persoonlijke relatie’, die tot voor kort nog actueel was. James heeft nu 9 weken geen normaal contact meer met ons, alleen heel af en toe stiekem. Wij willen dan ook een omgangsregeling aanvragen om James zijn belangen en rechten te behartigen op familieleven. Aangezien de ouders van James het contact met ons aan James verbieden en ook met ons geen contact wensen, hebben wij de volgende vraag. Is er al bekend welke hulpverlener er in het gezin gaat en met wie wij over dit onderwerp contact op kunnen nemen? Adviseer je om rechtstreeks contact met de ouders van James op te nemen? Of heb je een ander advies aan ons?”

Reactie Veilig Thuis
“Bedankt voor uw mail, ik kan mij heel goed voorstellen dat u graag omgang wil met James. Hij is erg belangrijk voor u en u bent dat voor hem. Ten aanzien van omgang met uw kleinzoon zal inderdaad het juridisch traject ingegaan moeten worden. Het onderzoek bevindt zich in de begin fase en derhalve kan ik u niets inhoudelijks teruggeven. Aan het eind van het onderzoek kan ik u informeren over al dan niet te hebben verwezen naar hulpverlening.”

Femke vertelt dat zij vervolgens juridisch advies ingewonnen hebben en in overleg met James hem zelf een bijzonder curator hebben laten aanvragen waar bij zij een ondersteuningsbrief hebben gestuurd.

Aanvraag bijzonder curator
Betreft: Aanvraag voor iemand die op komt voor mijn belangen nu ik van mijn ouders geen contact meer mag hebben met mijn opa en oma (bijzondere curator).

Beste rechter,

Mijn opa en oma zullen hier onder het probleem uitleggen.
Ik wil graag bij mijn opa en oma wonen.
Dat heb ik al heel vaak gevraagd maar mijn ouders willen dat niet.
Ik mag nu helemaal geen contact meer hebben met opa en oma van mijn vader en moeder.
Als ik ook van u niet bij mijn opa en oma mag wonen dan wil ik in ieder geval graag gewoon contact met mijn opa en oma kunnen hebben zoals ik dat al mijn hele leven heb gehad.
Ik kan goed op schieten met opa en oma en we hebben al heel veel dingen gedaan samen en ook met andere vrienden en vriendinnen. Deze kan ik nu ook niet meer zien.
Ik hoop dat u wat voor mij kan doen,

James

Spannend
We hebben contact met James en leggen hem nog een keer uit dat hij alleen met de rechter mag praten en dat deze zal beslissen of hij een bijzonder curator krijgt. Een bijzonder curator is iemand die “jouw stem vertegenwoordigt”. James zegt : “oeh. Dan ga ik een pak kopen”. Ik geef aan dat rechters ook gewend zijn om met gewone mensen te praten. James vraagt: “Mag ik het aan Leo vertellen?” Natuurlijk je mag alles aan Leo vertellen. James: “Dan moet ik goed nadenken over wat ik daar ga zeggen”.
Ik doe er nog een app overheen: “Spannend hè, maar weet dat we je altijd zullen blijven steunen in wat jij op dit moment het beste vind voor jezelf, fijne dag en goed weekeinde, moet je nog voetballen?”

Hele heisa
James appt;
“De brief is er”
“Hele heisa”
“Straks spreek ik je wel ff”
“Ik heb nu tijd”
“De brief is er en mijn ouders willen straks praten”
“Geen idee wat ik moet doen”
“Was net aan jou”

Femke leest dit een uur later en ze appen;
Femke: “Ik ben over 10 minuten thuis”
James: “Ik ben onderweg naar een uitwedstrijd voetbal”
Femke: “Ok, naar je ouders toe eerlijk zijn hoe moeilijk dat misschien ook is, je weet dat je altijd naar ons toe kan komen, we zijn thuis”
James: “Oke”

Zorgen en twijfels
We horen niets meer van James. We zijn continu bezig met de vraag hoe het thuis gaat. We realiseren ons terdege dat wij James en zijn broertje nu ook in een nog onveiligere situatie hebben gebracht zoals Veilig Thuis dat ook al twee maal deed. Wij hebben dit wel overwogen gedaan en gezien als de minst slechte oplossing op dit moment, vertrouwende in de wijsheid van een onafhankelijke kinderrechter nu Veilig Thuis het maar laat gaan.

Blijven steunen
Femke: “Lieve James, we begrijpen hoe lastig het voor je is, maak je over ons geen zorgen, we zullen er altijd voor je zijn en blijven of je nu wel of niet contact met ons mag hebben, dikke knuffel”
James: “Awww”
Femke : “???”
James : “wat lief dat je dat zegt”
Femke ; “wat lief dat jij dat apt”
James : “ja he”
Femke : “trots op jou!”

Uit de later gevolgde klachten procedure;

Klacht:
Tijdens het onderzoek toelaten dat James verboden wordt (door ouders, gezagsdragers) contact te hebben met zijn jaren lang beschermende factoren, opa en oma, die de zorgen gemeld hebben.

Zoals in de melding is aangegeven heeft James met melders een ‘niet gewone opa en oma relatie’. James was de afgelopen 14 jaren erg veel bij melders (opa en oma waar hij 80% van zijn leven heeft gewoond) waardoor er sprake is van een ’ bijzondere affectieve band’ ofwel een ‘ nauwe persoonlijke relatie’, (hechtingsrelatie) die tot voor kort nog actueel was.

Wat zijn de argumenten om dit slechts onderwerp van gesprek te laten zijn in het onderzoek (daar gaan wij tenminste vanuit…) en zijn er geen maatregelen genomen of heeft VT aangestuurd op het nemen van maatregelen die contact tussen James en zijn opa/oma (beschermende factor) mogelijk maken en uit het stiekeme te halen. (b.v. in de vorm van omgangsregeling of – afspraken gedurende periode ) Hoe wordt dit gezien vanuit het uitgangspunt dat VT prioriteit geeft aan de belangen van kinderen. Het onthouden van dit contact is op zich al een vorm van mishandeling.

Deze werkwijze draagt er toe bij dat de bedreiging in de ontwikkeling (als gevolg van o.a. psychische mishandeling) niet afneemt maar dat overlevingsmechanismen zich verharden met alle effecten van dien op o.a. angst, stress, onzekerheid, eenzaamheid, schaamte (voor kwetsbaarheid), zelfbeeld, vertrouwen in anderen (volwassenen zijn niet te vertrouwen), lichamelijke klachten, schoolprestaties.
Naast de gevolgen op korte termijn zijn er uiteraard de zorgen voor de gevolgen op langere termijn.

Veilig Thuis verzoekt in eind gesprek geen contact meer op te nemen
Onderzoeker en gedragswetenschapper geven aan dat het gewenst is dat wij geen contact zoeken met James. Wij geven aan hem niet te zullen laten vallen en hem niet aan zijn lot te zullen overlaten. De onderzoekster lijkt verbaasd dat wij ons voor kunnen stellen dat de ouders boos zijn. We geven aan wel een afspraak te willen maken over het niet opnemen van contact tot dat de hulp is opgestart en er gesproken kan worden over omgangsafspraken. We geven aan alles te willen doen wat in het belang van James is, het gesprek aan te willen gaan, initiatieven hier in te nemen of wat zij ons anders adviseren. Aangegeven wordt dat ouders hier nog niet aan toe zijn. Wederom vraag ik mij hardop af hoelang zij deze situatie willen laten bestaan waar in de belangen van de gezaghebbende ouders blijkbaar zwaarder wegen dan die van James. We zijn inmiddels bijna een half jaar verder. We stellen voor om ons bijvoorbeeld 4 weken koest te houden en af te wachten. Onderzoekster en gedragswetenschapper willen niet concreet worden en zich niet aan afspraken binden. Ze willen zich niet verder uitlaten over vormen van hulp, tijdsduur, namen en/of nummers en dus blijft het gesprek hangen. We gaan weer de deur uit zonder gerustgesteld te zijn. Er kan van alles gebeuren maar ook niets. We hebben er wederom geen vertrouwen in.

Femke & Gerben tijdens de hoorzitting:
Wel wordt aangegeven dat het contact met ons voor James belangrijk is maar niet wordt aangegeven dat het belang van James prioriteit heeft en hoe dit opgepakt wordt. We krijgen slechts te horen ‘ ouders zijn er nog niet aan toe’. De opstelling van de ouders lijkt belangrijker dan het belang van James.

Externe onafhankelijke klachten commissie
U hebt aangegeven dat u niet hebt ervaren dat het belang van het kind als eerste overweging geldt bij VT.

De externe klachtencommissie merkt allereerst op dat het ervaren van iets voornamelijk iets subjectiefs is. Hoe iets ervaren is zegt namelijk niets over wat er daadwerkelijk is gebeurd.
Het handelingsprotocol geeft handvatten hoe te handelen en het biedt tegelijkertijd de mogelijkheid om in uitzonderingssituaties te doen wat nodig is.

U heeft tevens aangegeven dat u het kwalijk vindt dat VT u niet in de gelegenheid heeft gesteld om verantwoord met uw kleinzoon af te hechten.
Gelet op de hierboven vermelde wettelijke taken kan van VT niet verwacht worden dat zij u in de gelegenheid stellen om af te hechten.

Wel hecht de commissie er aan nog het volgende op te merken. U is in een persoonlijk gesprek medegedeeld wat de conclusie is van VT en dat is dat inschakeling van verdere hulpverlening aan de orde is.
Ook gelet op dat feit kan de externe klachtencommissie u niet volgen in uw klacht dat het belang van het kind niet voorop heeft gestaan bij VT.

Veilig Thuis:
Vanuit VT is meerdere malen aan ouders en James jullie wens besproken – en ook de reden hiervan, ook na de klachtprocedure is hier nog contact over geweest. Of ouders en/of James in willen gaan op jullie verzoek is aan hen, Veilig Thuis heeft hier geen actieve rol in.

Gerben & Femke:
“Dank voor je reactie. We begrijpen dat VT nu het onderzoek afgelopen is daar nu geen actieve rol in speelt.
Wel lijkt het ons van belang om bij de 3 maand check up na te gaan in hoeverre de thuissituatie en de door ouders opgelegde contactbreuk van invloed is op zijn gedrag (o.a. vrijetijdsbesteding) en schoolresultaten en wellicht een bedreiging vormt voor zijn ontwikkeling (vergelijk de resultaten cq ontwikkelmogelijkheden en behoeften uit het schoolonderzoek/advies van de basisschool). Kan James in deze situatie zijn wie hij is, krijgt hij voldoende ruimte en steun om zijn talenten te ontwikkelen, voelt hij zich goed en thuis, kan hij contact hebben met familie en vrienden, heeft hij inspraak en hoeft hij niet bang te zijn?
We zullen zien hoe het verder gaat, vooralsnog is het angstig stil…”

Externe Klachtencommissie
Tot slot deel ik u namens de klachtencommissie mede dat over de inhoud van een oordeel door de commissie niet wordt gecorrespondeerd.
Het spijt me u niet anders te kunnen berichten.

Scroll Up