2018 Er is hoop …

2018 Er is hoop …

Drie jaren na de decentralisaties en transitie datum 1 januari 2015 gaan we met hoop 2018 in.

Een hele hoop opgedane ervaringen, goede voornemens, transformatie plannen, ideeën, dromen, mogelijkheden en kansen om het samen beter te doen voor kind en toekomst.

Ik moet denken aan de woorden van Tiny die al 33 jaar pleegouder is en de PleegOuderRaad gaat verlaten.

“Vroeger werden we als Pleegouderraad gedoogd”, vertelt Tiny.
“Nu zijn we een volwaardige gesprekspartner. Bij een aanpassing van de regels werden we vroeger niet betrokken. Als je pleegouders in de gordijnen wilt hebben, moet je dat vooral doen.”

Datzelfde is natuurlijk van toepassing binnen geheel jeugdland, bij gemeenten en zorgaanbieders, bij kind en hulpverlener, het zijn allemaal parallel processen.

Het lijkt erop dat steeds meer collega’s verstrikt raken in de gordijnen en zeggen dat het genoeg is en dat ze gaan vertrekken. Er wordt gesproken over “jeugdland is jeugdland niet meer”.
En, ja dat klopt!

Tijden veranderen en dus veranderen we allemaal mee, ook jeugdland. We zijn onderdeel van de veranderende samenleving.

Femke vertelde hoe mooi ze de veranderingen rond het kind vond, daar waar zij ervaren heeft dat kinderen vroeger braaf moesten zitten, luisteren en zich aanpassen …, mogen kinderen in deze tijd zichzelf zijn en worden.

Vervolgens kwamen er ook veel andere voorbeelden naar voren van veranderingen ook op het werk in jeugdland zoals bijvoorbeeld roken achter de typemachine, type-ex, kaarsjes branden op de groep, de lange gezellige pauzes waardoor je je meer verbonden voelde met elkaar, een fles wijn in de bureaulade voor de vrijdagmiddag e.d … weemoed over … “de goede oude tijd”

Het moment van transitie 1 januari 2015 heeft jeugdland doen veranderen, jeugdzorg werd jeugdhulp, enkele financiers maakten plaats voor vele financiers waaronder honderden gemeenten.

Voor 2018 staan weer vele veranderingen klaar zoals bijvoorbeeld tijd-schrijven als voorwaarde om te kunnen factureren, en dus geld te ontvangen om salarissen te kunnen betalen, regie-behandelaarschap bij integrale jeugdhulp, individueel budget plafond, hoofd- en onder-aannemerschap en integraal samen werken over de interne schotten van teams, afdelingen en de externe schotten van organisaties en domeinen heen. Samen met nog steeds het zelfde belang en recht voor ogen namelijk dat van kind en toekomst !

De veranderingen gaan gewoon door, of je wilt of niet, of jij het leuk vindt of niet. Pleegzorg is pleegzorg niet meer en onderdeel van het zich ontwikkelende jeugdhulp in gezinsvormen.

We gaan nog gerichter van “ouder op afstand” naar “samen opvoeden”. Het pedagogisch klimaat in de samenleving versterken met buurtgezinnen, steungezinnen, mee leef gezinnen,
nog meer in samenhang samenwerken met informele netwerken en het formele netwerk van scholen, huisartsen, kinderopvang, consultatiebureau, wijkteams, sportclubs e.d. … sterke community.

We kunnen het niet alleen;

It takes the whole village/world to raise the child

Ondanks alle mooie in gang gezette veranderingen, de transitie en transformatie in het zorglandschap, staan we nog maar aan het begin. Er komen nog veel meer veranderingen. Veranderingen die we nu nog niet eens kunnen bedenken … waar we alleen nog maar nieuwsgierig naar kunnen zijn

We zullen, ook in het belang van het welzijn en de continuïteit van organisatie verbanden, het oude (wat dat dan ook is …) los moeten laten. Natuurlijk niet het kind met het badwater weggooien. Uitgangspunten zoals bijvoorbeeld t.a.v. systeemgericht werken moeten opnieuw onder de loep genomen worden omdat systemen veranderen.

We moeten loslaten om twee handen vrij te hebben om nieuwe jeugdhulp vormen te vinden, samen met het informele netwerk en het formele zoals gemeenten, scholen, sportclubs, huisartsen, kerken, veiligheidsketen, collega aanbieders e.d. … in het belang van kind en toekomst.

Soms lijkt het alsof jeugdland in een soort collectieve rouw zit. Sommigen van ons zitten nog in de ontkenningsfase, anderen zijn boos, een aantal vecht, wordt depressief. Op enig moment komt de laatste fase van het rouwproces; aanvaarding.

Collega’s blijven of vertrekken.

Afscheid nemen is een beetje doodgaan …

Dat doet mij denken aan het vrij plotselinge overlijden van mijn vader afgelopen jaar.

Mijn moeder die stevig leunend op haar stok, schiet in afwisselende overlevingsmechanismen;

  • Vechten (boos op de gemeente die niet goed voor de natuur zorgt). Vluchten (uren lang achter de Televisie).
  • Bevriezen (aan tafel zittend voor zich uitstarend).
  • Voortdurend zeggend dat ze ruim 60 heerlijke jaren samen hebben gehad, wie kan dat in deze tegenwoordige tijd van echtscheidingen nog zeggen …
  • Pa is een lijdensweg bespaard gebleven zoals hij dat zelf ook wilde …

Een zichtbare krachtige bovenstroom, ratio en feitelijkheden …

Maar ook was ze opeens alleen in huis, moest zelf de boodschappen halen, voor eten zorgen en een onderstroom van gevoelens voelde ze in haar lichaam, verdriet, pijn, gemis, eenzaamheid en boosheid, waarom was die tumor niet eerder ontdekt, waarom liet hij haar alleen achter …

Af en toe drijft de onderstroom haar af en ligt ze bijna de hele dag op bed.
Zo moe …
“Hoe moet het verder”, piekert ze,
En dat wordt erger als ze ook nog een paar keer valt.
“Zo hoeft het voor mij niet meer”, zegt ze …

Ook in jeugdland hebben we te maken met boven- en onderstromen.

Gezien de impact van alle veranderingen spelen de bovenstromen de boventoon. Daar gaat de aandacht heen en dat moet vaak ook omdat ons bestaan ervan afhangt, tijdsregistratie, beschikkingen, factureren, liquiditeit, integraal werken. Allemaal noodzakelijk om jeugdhulp te kunnen blijven bieden en salarissen te kunnen betalen.

Afgelopen jaar hebben veel collega’s woorden proberen te geven aan de onderstromen, wat het met je doet dat er zo veel verandert, zoveel collega’s vertrekken, het er onprettig bij voelen, gevoelens, gedachten, meningen … Zorgen over hoe het verder moet met jeugdland…en met jezelf … in het belang van kind en toekomst.

Dat is belangrijk, het delen helpt om je niet te laten afdrijven met de onderstroom. Het delen helpt, het brengt ons dichter bij elkaar.

Immers voor het welzijn en de continuïteit van jeugdland en teams is het belangrijk dat we samen sterk staan, samen de schouders eronder kunnen zetten en dat kan alleen als we zowel aandacht hebben voor de bovenstroom als de onderstroom en deze samen in balans brengen.

Dan kunnen we al onze energie richten op de bedoeling of dat waar het ons werkelijk om draait.

Iedereen telt!

Iedereen wil gezien worden en meedoen in de samenleving.
Iedereen moet er zin in hebben, of weer leren er zin in te krijgen (noem het zingeving).
Iedereen moet doen wat nodig is, voor burger, cliënt, kind (vraag), de rest is ondersteunend.
Iedereen moet DOEN waar hij/zij goed in is (vanuit drijfveren).
Gericht op de bedoeling.
Zo blijf je in de cirkel van zingeving, mee doen en iedereen telt;

Jij bent de toekomst !

Het gaat in jeugdland om de betekenis van jeugdhulp in het leven van die ander, meedoen in de samenleving.

Tiny zegt dat heel mooi in haar afscheidsverhaal;

99 van de 100 moeders willen echt wel voor hun kind zorgen.
Maar iemand heeft besloten dat de ouder het niet kan.

Dat is hard.

Als ik goed met ouders overweg kan, gaat de plaatsing ook beter. Een kind steunen zonder kritisch te zijn naar de ouder is niet altijd makkelijk.

Een kind zit niet voor niets in pleegzorg.

Maar het is voor een kind wel belangrijk dat je zijn vader en moeder niet afvalt.

En hiermee brengt ook Tiny onder woorden hoe belangrijk het is om de onder- en bovenstroom in balans te houden;

In het belang van kind, gezin en toekomst.

Tiny legt met deze tekst tevens de verbinding met de zich ontwikkelende jeugdhulp in gezinsvormen, we zijn op weg van “ouder op afstand” naar nog meer “samen opvoeden”, of wel;

Het pedagogisch klimaat in de samenleving te versterken.

De uitdaging die voor ligt in jeugdland is;

Hoe kunnen we met elkaar voldoende stabiliteit en continuïteit behouden en creëren?
Om de transformatie, alle veranderingen in het jeugd-zorglandschap,
Vorm te geven,
Vanuit nieuwsgierigheid naar de toekomst,
Met boven- en onderstromen,
Tussen verleden en toekomst,
In het belang van kind en toekomst!

Samen lerend van al die mooie initiatieven en resultaten in de wereld.

De Schotten met het cruciale belang van gemeenschappelijke taal en de oriëntatie op “welbeing”. Welbevinden zit in het hart van de GIRFEC benadering (Getting It Right For Every Child).

Nicola Sturgeon (PM Scotland) zegt het treffend: “The care system is meant to make thing work for you, not only to stop things happening to you!”

Schotland zet dus, naast wetgeving en onderwijshervorming, in op het bouwen aan een gemeenschappelijke cultuur en taal: voor ouders, voor jongeren en voor professionals.

Luister naar de inspirerende speech van Nicola Sturgeon;

Associatie voor Jeugd – Nicola Sturgeon @ SNP conference

Lees inspiratie uit Denemarken;

Zie: Deense inspiratie voor de transitie en transformatie van jeugdhulp … (PDF)

Leer van Noorwegen gericht op drempelloze jeugdhulp zonder afspraak, continu en zonder vooraf afgesproken eindpunt, waarbij er echt geluisterd wordt naar jongeren.

Zie: How can we best help vulnerable young people?

Er is nog een hoop te doen met elkaar !

In het belang van kind en toekomst !