2015 Bril Menselijke maat

Nieuwe bril met menselijke maat

Of wel de overeenkomsten tussen Tuitjenhorn, preventieve anticonceptie en de transformatie jeugdhulp

Taal is de bril waardoor we naar de werkelijkheid kijken.

De krant kopt;

“Tromp zat fout. Overheid zat goed”

Maar ook zien we de discussie op laaien over het gebrek aan menselijke maat bij de oordelen over de handelswijze van huisarts Tromp, de co-assistent, de mentor, IGZ, OM en de onderzoekers.

“Bescherm tegen papa en mama”

… Als het gaat over verplichte anticonceptie als preventief middel bij bijvoorbeeld sommige zwakbegaafde en verslaafde ouders.

“Chaos in het sociaal domein” na decentralisatie.

Oogmeting

Behoefte aan duidelijkheid en scherp zicht …

… is het gemeenschappelijke in deze drie voorbeelden.

Het intense verlangen naar orde, rust, reinheid en regelmaat en controle. Het verlangen naar netjes geordende problemen in oa aard en ernst en diagnoses. Veiligheid checks door vele instrumenten en technieken. Via vinken vervolgen we ons pad. Oplossingen keurig geordend in beeld in de vorm van zorgpaden, trajecten, pakketten en arrangementen in activiteiten-, producten- of verstrekkingen boeken en catalogi. Prachtige procesbeschrijvingen, procedures, beslisbomen, ladders en indicaties, beschikkingen of recepten. Vast gelegd in keurslijven hebben allen een rol als pion of marionet.

Zo weten we allemaal weer waar we aan toe zijn, de burger, de professional, de manager bestuurder, inspectie en OM.

Maar is het niet zo dat als we dit soort zaken volledig uit zouden werken, dat we het net zo goed zouden kunnen digitaliseren. Dan zouden hier geen professionals voor nodig zijn.

Ruimte voor professioneel scherp zicht

Van Vinken naar Vonken

Het gaat hier om mensen werk, om maat werk zowel bij stervensbegeleiding, preventieve anticonceptie als jeugdhulp.

Het vraagt om scherp zicht, een bril op maat,  met ruimte voor de menselijke maat, immers ieder mens en iedere situatie is uniek.

Waar deden we het ook al weer voor? Het gaat ons toch allen om de menselijke maat, de burger (en zeker het afhankelijke kind) centraal.

De relatie, klick of vonk tussen burger en professional is van essentieel belang voor het resultaat, waarom richten we ons daar dan niet veel meer op? We kennen toch allemaal die slager, visboer, autohandelaar, wijnhandel of opticien waar we het beste geholpen worden. De ene professional is de andere niet. De klick en het beste resultaat daar gaat het ons toch om?

Waarom blijven we ons in Tuitjenhorn dan eenzijdig richten op de handelswijze van de diverse mensen en brengen we niet veel meer ook in beeld dat de weduwe tevreden was over de handelswijze van de huisarts en dit passend was in hun relatie. Ook Tuitjenhorn begrijpt dit niet en organiseert een stille tocht.

Waarom blijven we in de discussie over verplichte anti conceptie ons eenzijdig richten op de angst voor ‘tweede wereld oorlog taferelen’ en brengen we het niet veel meer in relatie tot de vele kindermishandelings situaties om ons heen. Er gaat ook in Nederland gemiddeld nog elke week een kind dood aan de gevolgen van kindermishandeling.

Waarom zo veel aandacht in de decentralisaties naar controle, beheersing, systemen, vinken in plaats van vonken? Waarom blijven we bedden vullen, hulpverleners koppelen die toevallig ruimte hebben in hun caseload? Waarom niet veel meer aandacht voor de vonk en matching? Waarom niet veel meer keuze vrijheid voor de burger bij het vinden van de juiste hulp(verleners) binnen een organisatie of het sociaal domein? Waarom niet veel meer ruimte voor voor zorgaanbieders om mee te bewegen ? Waarom niet veel meer aandacht naar out-come in plaats van out-put? Waarom organiseren we dit samen niet anders?

Vele gekleurde brillen

Vele pionnen met oude brillen

De praktijkmensen zien alle ellende voorbij komen en willen preventief  inzetten.

De medici ordenen in bijvoorbeeld dwanghandelingen.

De ethicus bekijkt het vanuit al dan niet inbreuk op lichamelijke integriteit.

De jurist kijkt vanuit de letter van procedures en regeltjes.

De bestuurder wil zijn huishoudboekje op orde hebben.

De regievoerder wil controle houden, plannen, evalueren, bijstellen, afrekenen.

De politiek wil vanuit machtsverhoudingen en belangen er niet snel de vingers aan branden.

En zijn er niet steeds meer organisaties die gevangen worden in het politieke web en geen formeel inhoudelijke standpunt meer innemen en verwijzen naar het voeren van het maatschappelijke en politieke debat.

En zo blijven we hangen in polderen en veenbranden die af en toe oplaaien en dan weer uit lijken te doven.

Nieuwe bril voor vonken en pionieren

Als we onze oude bril los durven laten, onze ogen opnieuw durven laten opmeten, ons een nieuwe bril aan schaffen, wellicht een zonneclip, pas dan krijgen we weer scherp zicht.

Pas met scherp zicht krijgen we weer oog voor de menselijke maat.

Natuurlijk is het even wennen, en soms zijn we geneigd toch die oude bril weer te pakken en tegen beter weten in de nieuwe bril weer weg te leggen. Bijvoorbeeld als we te veel stof zien of bij kijkstress bijvoorbeeld in de vorm van hoofdpijn of migraine omdat de hersenen zich aan moeten passen of wennen aan de nieuwe kozijnen. Hoe langer je wacht met de aanpassing van je bril, hoe groter is de overgang naar het nieuwe kijken en het scherpere zicht. Ook bij bijvoorbeeld ziekte en zeer of een grote verandering zoals de transitie jeugdhulp wordt er op eens veel gevraagd om het scherp te kunnen blijven zien. Laat je ogen meten, pas je bril aan, kijk eens door een andere bril.

Een nieuwe bril is noodzakelijk om samen ons beeld aan te scherpen, van vinken naar vonken, van pionnen naar pionieren, van wantrouwen naar vertrouwen, etc. om samen de toekomst te creëren, de nieuwe wegen uit te vinden met een menselijke maat.

Een nieuwe bril om elkaar weer te kunnen zien, om elkaar weer in de ogen te kijken omdat alle neuzen niet meer dezelfde kant op staan maar wel het zelfde voor ogen hebben!

Kijk eens door een andere bril!

Zie ook op Bmcadvies.nl: Vasthouden of loslaten