2013 Tunnelvisie

Diagnose februari – Onschuldige Diverticulitus
Diagnose mei – Kwaadaardige Darmkanker

In februari ging ik op zondag met klachten van pijn in mijn buik en mij niet goed voelen langs de huisartsenpost. Gerustgesteld ging ik weer weg met het vermoeden van het onschuldige diverticulitus.

Op maandag had ik weer hoge koorts en kon ik bij mijn huisarts terecht. Rechtstreeks door naar het Lab om bloed te laten prikken.

Op dinsdag voel ik mij nog steeds ziek met een gevoelige buik. De vervangend huisarts belt omdat de waarden in mijn bloed wel erg hoog zijn. Ze vraagt bezorgd hoe het gaat en geeft aan dat er in ieder geval nog een darmonderzoek plaats zal moeten vinden en ze plant mij in bij mijn huisarts voor vrijdag.

Woensdag wederom ziek, buikklachten, koortsig en we besluiten donderdag naar de huisarts te gaan.

Donderdag kan ik bij de vervangend huisarts terecht. Ik mag mijn spullen thuis halen en door naar het ziekenhuis met het vermoeden van diverticulitus. Dan in de malle molen van urine inleveren, bloed aftappen, buik voelen, inwendige onderzoeken en dan ben ik goed bevonden voor opname. Krijg een fröbelwerkje op m’n arm gezet en ga naar de afdeling  acute opname (nee die rolstoel hoef ik niet ,ik kan nog wel lopen …), moet een liter vocht drinken met een troepje er door en ga naar de CTscan. Patiëntenvervoer draagt zorg voor de rit. Ik krijg spul in de aderen gespoten en nog een vloeistof in mijn kont, dan de scan in. Paar keer ademen, foto’s maken en weer naar de afdeling. De scan bevestigde de diagnose diverticulitis werd ons verteld.

Dus dan kan ik nu naar huis? Nee mevrouw we kijken nog een nachtje hoe het gaat. Ach nu ik er toch ben. Op de gang zingt/kermt een (naar ik later begrepen heb) oude dementerende. Er komt een zieke dame binnen die halverwege de zaal kotsend op d’r knieën valt. Een man heeft z’n 3 zakken bloed weer binnen en kleed zich weer aan, alles in de rugzak en daar gaat hij weer met 2 krukken. Wil ik hier wel zijn? Ik ben moe en ga slapen.

Vrijdag is mijn temperatuur nog te hoog en zijn de ontstekingswaarden van mijn bloed nog niet goed en ik voel mij ook nog steeds niet goed. Laat mij maar liggen met m’n ogen dicht, veel verder kom ik niet, ik moet nog een nachtje blijven, De verpleegster doet nog een poging voor verder bloedonderzoek of antibiotica maar de arts zegt met een gelukszalige lach “nee hoor want we hebben een focus!”. Diverticulitus.

Ik kan het wel opbrengen om te regelen wat er geregeld moet worden voor mijn werk. Maar wat voel ik mij niet goed. Toch houd de afleiding mij ook bij. Inmiddels mag de oude man aan de overkant niet weg roept een binnen stuivende dame/arts met paardenstaart. Later blijkt er in de communicatie iets mis te zijn gegaan. Zijn vrouw die hem komt halen had de taartjes al in huis en iedereen gebeld. Bezoekuur aan de overkant, allemaal om oma van zo’n 85 heen, wat een priet praat. Ik duik diep onder mijn dekens weg en nu niet alleen van de koorts. Wel leuk om te zien hoe oma opfleurt bij haar bezoek.

Dan: een nachtje dat ik niet zo snel zal vergeten; heftige koortspieken alsof de lichaamstemperatuur langzaam van onder naar boven stijgt en dan ergens in je bovenlichaam en hoofd tot een hoogtepunt komt en spuugt als een vulkaan of vervloeit met de omgeving. Angstige ervaring maar ik ben te ziek om er iets aan te doen, het stopt en ik laat de volgende komen.

Zaterdag vraag ik of ik wel kan blijven als er nog meer van dit soort nachten te verwachten zijn. Dit wil je thuis al helemaal niet. Ik voel mij er niet beter op, koorts blijft hoog. Er word besloten dat ik 24 uur antibiotica via infuus krijg om de koorts te temmen. Het meisje dat mij moest prikken (ik had het fröbelwerkje in middels van mijn hand laten halen) krijgt het niet voor elkaar dus ik moet wachten op de dokter. Even douchen, daarna in bed heftig rillen, schokken en niet warm te krijgen onder m’n dekbedje. Na een extra dekbedje (nu 3 stuks) kan ik na zo’n 20 minuten een beetje stil liggen. Ik luister mee met de prachtige verhalen van een oude vrouw die ff lekker tegen een arts aan zit te kletsen over haar acties op de raadstribune en haar aversie tegen een van de wethouders, prachtig! De andere mopperkont bij het raam is ook al weer op volle toeren te keer voor de telefoon tegen haar zijige man die mij opeens doet begrijpen waarom ik zo’n hekel heb aan iemand die de jongere broer zou kunnen zijn …

Zwetend koortsig en moe wacht ik op mijn infuus …

Dan mag ik over naar de afdeling chirurgie en word ik bijgeplaatst op een 2 pers kamer. Ik kom denk ik op het oudste bed van het ziekenhuis te liggen. Ik wind mij op omdat ik maar geen infuus krijg en omdat ik mij zo ziek voel met die koorts. Dan komen mijn ouders even langs. Ik ben hier eigenlijk te ziek voor, ik wil gewoon lekker plat in m’n bedje met m’n ogen dicht. Eindelijk het infuus met antibiotica. De arts was in een operatiekamer terecht gekomen en blijkbaar had niemand bedacht om iemand anders te vragen mijn infuus te doen. ’s Avond krijg ik een pracht ballon met een smiley!

Zondag houd het nog steeds niet over wat mij tegen valt na het infuus. Ik voel mij niet fit. Ik wil lekker slapen de hele dag, geen gedoe. Na de lunch heerlijk inslaap gevallen, bellen mijn ouders dat ze weer langs willen komen en al beneden in het ziekenhuis staan. Ik ben gelukkig nog fit genoeg om te melden dat ik te moe/ziek ben, was dit dan niet duidelijk voor hen gisteren? Dat je zo snel zo ziek kan zijn …

Maandag heb ik een opleving, al heb ik het gevoel dat ik een slechte nacht heb gehad, niet door pijn of koorts maar gewoon omdat ik niet in langdurige slaap kwam. Ik voel mij een stuk beter dan de vorige dagen, koorts gezakt. Ik moet blijven tot het infuus 5 dagen heeft gelopen met antibiotica dus waarschijnlijk donderdag naar huis (hoop ik) want ik ben het wel zat nu.

Overigens een boeiend schouw spel, de verpleegkundige meisjes banen het pad voor de jonge dokter, dokter doet zijn ding, wast zijn handen en op gepaste afstand volgen de meisjes … het benaderen van Sara word zo wel erg benadrukt. Deze dokter noemde ook weer het darmonderzoek wat ik nog krijg. Dat schijnt zo’n 6 weken na ontslag te zijn dus kan na de vakantie. Nu net voor het eerst op een weegstoel gezeten, slecht nieuws; ik ben niet afgevallen. Goede nieuws wat betreft de ontstekingswaarde bloed en de koorts. Ik blijk al aardig gehospitaliseerd. Doe voor de bloeddrukcontrole automatisch mijn armen omhoog zonder mij te realiseren dat ik een sweatshirt aan heb. Douchen in de kamer er naast doe ik niet, dan wacht ik nog wel even.

Woensdag doet een echte dokter de ronde. Ik hoor ze al op de gang over het diverticulitus geval praten. Eigenlijk weten ze er nog weinig van. Bij de ene helpt antibiotica, bij de andere niet. Maar als mevrouw een dag koorts vrij is mag ze in ieder geval naar huis! Ik vraag nog of- en wat voor rol stess heeft bij het ontstaan van diverticulitus gezien de vele suggesties op mijn werk dat ik te hard zou werken. De dokter is resoluut dat het er niets mee te maken heeft, ieder kan het krijgen, stress is wel slecht voor het herstel …

Thuis herstel ik langzaam. Ik slaap nog veel ‘s middags. Nog zo’n 3 weken in maart op halve krachten aan het werk. Daarna 4 weken april heerlijk met vakantie. Eigenlijk nergens last van gehad. Voor de zekerheid een antibiotica kuur in de koffer. Heerlijke vakantie gehad. Thuis gekomen gooi ik de kaartjes weg. Dat gedoe met ziek zijn is ook weer over.

Nog even een controle darmonderzoek.

Borreltijd kabauter prikprak

Ik twitterde nog @bbkwetter 29 april

Leeg gelaxeerd en nerveus voor het modernste darm onderzoek, vanavond wakker uit roesje en klaar voor koningsdag (met de link naar youtube van borreltijd kabauter prikprak over het modernste darm onderzoek :-))

Zie verder de categorie: KankerBitch.