2013 KankerBitch!

Van de ene op de andere dag ben ik een KankerBitch !
KankerBitch

Was ik eerst nog jong, energiek en gezond … opeens lijkt dat over te zijn. Een dokter kijkt mij diep in de ogen en zegt dat ik ernstig ziek ben. Met een schouderklopje probeert hij contact te maken. Maar ik voel niets. Ik hoor de dokter ver weg praten. De vorige diagnose klopte niet. Er was geen diverticulitus te zien. Er is geen twijfel mogelijk; kwaadaardige darm kanker. Foutje, bedankt. Het zit er al zo’n 10 a 15 jaren. Nooit iets van gemerkt, geen klachten.
U bent ernstig ziek mevrouw!

Van de ene op de andere dag ben ik een KankerPatient.
De molen van ziekenhuis in en uit. De molen van bureaucratie waar aanvragen voor een CTscan in een postvakje belanden en je misschien wel een week moet wachten. De afdeling belt u wel voor een afspraak mevrouw. De molen waar je als assertieve patiënt met je aanvraag gewoon, na je bloedaftappen, naar boven kan lopen en de CTscan meteen de volgende werkdag in kan laten plannen.
De dag voor de CT scan ontvang ik op LinkedIn een berichtje van een 2 jaar jongere man met wie ik enkele jaren geleden heb samengewerkt. Hij is na een ziekbed van 4 weken overleden en er is een link naar het condoleance register … Dit valt mij rouw op het scherm. Als het maar geen slecht voorteken is …
De dag na de CTscan verteld de arts assistent dat ik schone longen en lever heb maar iets vreemds op de heupen.

KankerBitch heeft het op de heupen …
Het eerste idee is een botscan maar na multidisciplinair overleg veranderen ze het in een radioactieve PetScan die ik nog moet ondergaan. Vervolgens langs de verpleegkundige. De verpleegkundige die voorleest uit het boekje wat je ook mee krijgt om thuis te lezen … Ongepast legt ze haar hand op mijn schouder mogelijk om contact te maken en medeleven te tonen. Ik wil geen contact. Ik wil geen blikken van medelijden. Ik wil alleen maar snel geholpen worden.
Die kanker moet er uit!

Door naar de anesthesist en dan de opname afdeling waar ze mij een operatie datum willen geven over ruim 6 weken. Als assertieve patiënt neem ik dat niet en dan kan over 4 weken de darmkanker tumor er uit worden gehaald. Kortom nog even 4 weken door met de wetenschap dat je een flinke tumor in je darm hebt zitten. Hoe doe je dat in godsnaam ? Ik raak even in paniek. Maar met mijn lief kletsende kan ik het snel weer aan. Na 3 uren staan we weer buiten het ziekenhuis en eten een heerlijk broodje op het strand.
Die kanker moet er uit!

Vooralsnog richten wij ons op de dag van vandaag, de dag van morgen, overmorgen….stap voor stap naar de operatie toe. Binnen 2 weken na de operatie hoop ik te weten of ik geheel schoon ben of dat ik nog bestraald moet of chemo of …

BigBitch

Go …

En ach ik roep al jaren dat als ik nu dood zou gaan ik een heerlijk leven heb gehad. En dat meen ik uit de grond van mijn hart! Maar toch als het nu stopt door kanker is dat toch wel een abrupt onverwacht einde. Jammer maar helaas. Ik zal digitaal door leven op onze websites www.numwave.com en www.thebigbitch.nl – Mijn lief krijgt bij overlijden voor mijn pensioendatum jaarlijks een mooi bedrag en zal het wel redden. Hij zal wel weer een nieuwe Bitch aan zijn zijde hebben want hij is een zeldzaam, zeer geliefd type man voor Bitches. Beauty In Total Control of Herself. Raar idee.
Die kanker moet er uit!.

In de tussen tijd ben ik druk met mij rustig houden. Beetje werken voor de afleiding. Beetje met vakantie foto’s en ervaringen bezig voor de afleiding. De chaos in mijn kop proberen ik onder controle te houden, te beheersen of in ieder geval behapbaar te houden. Dat lukt best aardig maar er moet niet iets mis gaan of plots tussen door komen want dan blijkt mijn lontje erg kort …

KankerSpinsels
Nee, ik ben niet boos op mijn lijf of heb het gevoel dat ik mijn lijf niet meer kan vertrouwen. Zo’n relatie heb ik niet met mijn lijf. Mijn lijf en ik zijn een geheel dus ik voel mij niet bedonderd. Er is iets binnen geslopen zonder dat ik er erg in heb gehad. Dat moet er zo snel mogelijk weer uit. En dan kan ik weer verder. Het is bizar te weten dat er 8 cm kanker in je lijf zit. Het moet er uit, maar ik moet wachten. Wie weet gaat het zich nu juist nog wel verspreiden deze dagen. Dat maakt gek. Dat maakt moe. Dat vreet energie.
Weg met die kankerbende.

Als het zo’n 10 a 15 jaren geleden ontstaan is, w.s. uit een poliep, dan was dat ws in de periode dat ik even erg ongezond leefde. Veel bier/pizza/zalmsalade/kroket e.d. … weinig beweging … te veel Jameson. Maar goed hoeveel mensen gaan er niet dood tijdens het sporten? Nee ik vind niet dat het mijn eigen schuld is of zo …
Ik doe nu wel mijn best om goed in conditie te zijn, gezond te leven voor de operatie. Wandelen en fruit.
Die kanker moet er uit!

Tja dat stomme wachten. Ik hoop het deze week wat rustig aan te kunnen doen.
Vandaag lukte dat al niet … 🙂 Het komt allemaal goed dat weet ik vrijwel zeker. Ik voel mij immers prima, ik heb geen klachten, maar dat ene twijfeltje dat ziekt in mijn hoofd …
Die kanker moet er uit!

KankerSteun

KankerSteun

Ik praat open en direct met iedereen over de kanker. Ik voel mij immers niet ziek en heb geen pijn. Af en toe voel ik die plek (links onder in mijn buik) maar pijn is te veel gezegd. Soms lijkt de omgeving er meer moeite mee te hebben dat ik kanker heb dan ik zelf. Fuck! Ik doe het op mijn manier. Mijn site begint niet voor niets met: “everything can be taken from a (wo)man but one thing: to choose one’s attitude in any given set of circumstances to choose one’s own way”.

Het is vreemd om kaartjes te krijgen van afdelingen of mensen waar je het niet van verwacht. Dat voelt fijn en goed. Ieder is met mij geschrokken. Soms die blik van medelijden … dan voel ik mij pas echt ongelukkig en ziek. Ik weet wel dat ik kanker heb maar ik voel het niet. Ik ben er nog vrij nuchter onder. Van de kanker ben ik niet moe. Ik ben moe van alles er om heen. De energie die het kost om iedereen het verhaal opnieuw te vertellen, terwijl ik dat ook weer prettig vind.
Het regelen van werkzaken. Overdragen van zaken die mij gaan irriteren. Soms wetende dat ik iets nog wel kan, maar niet meer wil. Ik moet rustig aan doen dus stoppen met de dingen die mij irriteren of energie vreten. Toch voel ik mij er soms niet lekker bij, schuldig over. Terwijl ik weet dat niemand het mij kwalijk neemt. Rare tegenstrijdige kwesties in mij.
Die kanker moet er uit!

Kinderen zijn heerlijk en zien het zoals het is. Die kanker is er al jaren dus eigenlijk is er niet zo veel veranderd, alleen nu weet je het dat het er zit. Ze snappen dan ook niets van de boodschap van de ouders dat ze mij even met rust moeten laten. Al spelende happen de kinderen de kanker uit mijn buik. Verlies nooit het kind in jezelf.

Het gaat z’n gangetje in de malle molen. Beiden zijn we moe. Geen KankerMoeheid maar moeheid van alle emoties en gedoe. En dan blijken de lontjes van beiden kort te zijn dus goed op elkaar passen ! Het leven gaat gewoon door dus dan moet je ook nog naar verplichtingen waar je geheel geen zin in hebt. Veelal blijken het achteraf plezierige afleidingen. De Kanker van mij afzetten lukt mij niet, het zit voortdurend in mijn hoofd …
Die kanker moet er uit!

Van collega’s krijg ik 3 boeken waaronder de titel “Waarom mannen een bitch trouwen”. En dan opens de deurbel en een grote bos bloemen. Veel lieve mails. Al die aandacht vind ik nu opeens fijn en doet mij goed. Dat is vreemd omdat ik eigenlijk nooit van veel aandacht hield en meer was van het type “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”, “niet lullen maar poetsen”.

Nee, ik ga niet bowlen, maak wel foto’s. Ik heb het gevoel dat ik met een bowlworp spanning op de tumor zet, dat ‘t trekt, dat ik misschien wel de boel uit elkaar trek. Onzin natuurlijk, zit tussen mijn oren. Achteraf gezien toch weer een gezellige afleiding.

KankerLijers
Op eens lijkt iedereen wel kanker te hebben. Het is als je een onbekend woord hoort, een pracht auto ziet … opeens kom je het overal tegen. Ik kan de Kankerlijers in mijn omgeving niet eens meer op 2 handen tellen. Van al die mede Kankerlijers gelukkig ook soms positieve berichten. Van het ene op het andere moment schiet ik vol met KankerEmotie als iemand anders een positief bericht rond stuurt. Langzaam maar zeker word ik onstabieler en komen er steeds vaker momenten van chaos, koppijn, brandende ogen, gejaagd gevoel.
Die kanker moet er uit!

KankerUitslag

KankerUitslag

In de tussen tijd de radioactieve Petscan en weer een week wachten. Mogelijk alleen maar omdat er in de agenda van de dokter niet eerder ruimte is voor een afspraak.
Weekeindje weg, lekker relaxed, niets moeten, te duur hotelletje met prima sfeer, heerlijk eten met vrienden, bootje giethoorn, wandeling.
Terug thuis is het opeens zo ver. De uitslag. Eerst word mijn van rechts komende lief nog van de weggereden. Gelukkig geen menselijk leed maar wel auto totallos.
Chaotisch maar op tijd in t ziekenhuis. Gelukkig een goed bericht. Maar wat zijn we kwetsbaar als mensjes. Zo word je van de weggereden. Zo ben je een KankerBitch.
Die kanker moet er uit!

Opluchting dat er niets is gevonden om op dit moment zorgen over te maken. Maar ook zo’n vlaag van vermoeidheid over mij heen. Ingehouden spanning laat los. Maar dringt ook niet echt door de chaos en opgejaagd voelen heen.

Contact met een onderzoeker omdat ze tijdens de operatie een andere manier van bloeddrukcontrole willen uitproberen. Natuurlijk doe ik mee aan het onderzoek.

De ene vind dat ik er goed uitziet, ik heb immers geen klachten. De ander vind dat ik er slecht uit ziet, ja ‘t vreet toch aan mij de wetenschap dat er Kanker in mijn lijf zit. Af en toe schieten kleine dingetjes, pijntjes en kwaaltjes door mijn hoofd. Laatst toen ik voor de spiegel stond en wel geel leek, door de knieën en dat gevoel in de botten, al jaren de ademhaling niet onder controle bij het omhoog lopen en buiten adem, de pillen voor de hoge bloeddruk waar ik eigenlijk ook nooit klachten van had, de opvliegers van de afgelopen 2 jaren, die oren die maar steeds dicht gingen ’s nachts en na een vakantie uitgespoten zijn, blaasontsteking. Een hypochonder ben ik niet maar zou ik dat door die kanker kunnen worden?
Die kanker moet er uit!

Goed geslapen maar toch weer gespannen, als een veertje zo gespannen. Ik zet mijn telefoon uit. Voel mij schuldig dat ik bepaalde dingen niet doe. Collega’s vinden dat prima maar ik word er toch onzeker van. Ik lees al die stukken niet meer, wat een papiermolen, wat een onzin. Ik wil meer controle hebben dan ooit. Als er iets tussen door komt spring ik uit mijn vel, kort lontje … er gebeurd dan ook zo veel.

Zo stresserig als het maar kan, zaken afgemeld. Lukt maar niet om te ontspannen. Ik maak weer een aftel to do lijstje, controle!
Die kanker moet er uit!

KankerBitch lusten & lasten

En soms is er zo’n moment dat ik in de kamer sta en de tuin in kijk en mij afvraag of het wel waar is. Is het geen vreemde droom. Ik kan toch geen kanker hebben. Het is niet waar dat ik kanker heb. KankerBitch. Dat kan toch niet. Even met mijn hoofd schudden om deze boze droom van mij af te schudden. Even in mijn arm knijpen. Op het bureaublad in het hoekje staat de tumor. Dan weet ik weer dat het toch zo is.
Ik ben een KankerBitch.

Als vanouds een avondje met z’n tweeën lekker thuis. Wat houd ik toch veel van mijn lief. En hij zegt meer van mij te houden dan ik van hem. Wat is het toch heerlijk om je gelukkig te voelen.

Dromen naleven

De zon schijnt en dan ziet alles er mooier en beter uit in het leven. Heerlijk genieten van de warme zonnestralen op mijn huid. De natuur die bloeit, de jonge vogeltjes.

Het is zo onwerkelijk. Ik hoor mij zelf praten over de kanker. Alsof het over een ander gaat. Mijn onrustige gevoel als een opgejaagd hert. Geen lichamelijke klachten. Gewoon aftellen tot de operatie.
Die kanker moet er uit!

En dan opeens worden er nog even allerlei kwesties voorgelegd door verschillende mensen … nu het nog kan. Zowel op het werk als privé. Ik ga niet dood hoor! Maar word er wel weer onrustig van, opgejaagd en kom onvoldoende toe aan de focus op mijzelf, mij goed voorbereiden op de operatie.

Relaxed en gezond, wandelen en fruit, freewheelen. Nog een paar dagen te gaan. Ik ga nu echt keihard grenzen stellen om in rust mijn eigen ding te kunnen doen. Mijn eigen ding en niet dat wat anderen van mij vragen. Dat heb ik nodig om mij goed te kunnen voorbereiden op de operatie. Ben er inmiddels jankerig van. Vooral van die berichtjes van mensen die begrijpen dat ik mijn grenzen moet trekken raak ik meteen geëmotioneerd. Wat een kankertijd.

Ik slaap bloot. Wat moet ik nu aan in het ziekenhuis. Ik ga naar zo’n winkel mat slaapspul maar ben er snel weer weg. Dat trek ik echt niet aan. De dame dreigt nog dat het gemengde zalen zijn. Ik koop gewoon grote hemden, nog in de reclame ook.

Voor alle duidelijkheid ik stel bezoek niet op prijs in het ziekenhuis, als alles mocht tegen vallen en ik zou langdurig (langer dan een week) in het ziekenhuis moeten blijven dan zal dat ws wel veranderen maar nu wil ik mij puur bezig houden met beter worden en heb geen behoefte aan het vermaken van bezoekers 🙂

Als herboren Bitch wil ik eind van de week wakker worden.
De kankerbitch achter mij laten, daar ga ik voor!

Die kanker moet er uit!
Die Kanker moet er uit!

N.B.
Dit is een vervolg op de Column: 2013 Tunnelvisie.