2011 Schokkend

Is het niet schokkend dat o.a. de commisse Samson en Defence for Children blijkbaar zo ver van de realiteit van alle dag staan dat de resultaten van het onderzoek van de cie Samson hun schokken.

Is het niet makkelijk om achteraf de conclusie te trekken dat er de afgelopen zestig jaar te weinig gedaan is met signalen van seksueel misbruik in instellingen en pleeggezinnen.

Is het niet een algemeen bekend gegeven dat kinderen die slachtoffer zijn van seksueel misbruik vaak bang zijn om hierover te praten en dat mensen die dat wel doen zich vaak onvodoende begrepen of gehoord voelen en kampen met schaamte en schuldgevoelens.

Is het niet algemeen bekend dat de gevolgen van de traumatische ervaringen op de verdere levens van de slachtoffers enorm zijn, verwoestend kunnen zijn en tot suicide kunnen leiden.

Hebben deskundigen niet al herhaaldelijk geschreven over de processen die van invloed zijn op het ontstaan en vaak instand houden van het misbruik met o.a. elementen als afhankelijkheid, zelfbeeld, angst, macht, schuldgevoel, geweld, onderdrukking, eenzaamheid e.d. (b.v. literatuurlijst zedenalmanak).

Natuurlijk dient de Nederlandse overheid het kind te beschermen tegen misbruik binnen instellingen en in pleeggezinnen, en te waarborgen dat er veilige opvang wordt geboden en hierop toe te zien (artikel 3 lid 3 IVRK).

Enige basiskennis en realiteitsbesef leert dat de problematiek complex is en ook de overheid het leven niet maakbaar kan maken.

Realiseert de commissie zich dat vele professionals dagelijks werken met slachtoffers en daders en dus dagelijks werken met de vreselijke feiten van aard, duur, frequentie en gevolgen van misbruik.

Enige kennis van het werkveld leert ook dat er veel aandacht uitgaat naar veiligheid en bescherming, risico inventarisaties, nieuwe programma’s zoals sigs of safety.

Natuurlijk is elk misbruikt kind er een te veel!

Was de getrokken conclusie dat er de afgelopen zestig jaar te weinig gedaan is met signalen van seksueel misbruik in instellingen en pleeggezinnen niet vooraf ingenomen.

Voor The BigBitch is de reactie van de commissie-Samson en defence for children schokkend!

Beste Rieke,
We do not need another hero! (zie: 2010 Echte mannen hebben borsthaar).

Op 6 september 2011 heeft Rieke Samson, voorzitter van de commissie-Samson, tijdens een persmoment de folder “Meld Seksueel Misbruik” gepresenteerd. In deze folder worden jongeren die op dit moment slachtoffer van seksueel misbruik zijn, en in instellingen of pleeggezinnen verblijven, opgeroepen om dit misbruik bij de commissie te melden.

8 Oktober 2012

It takes a whole village to raise a child!

Zie ook Columns:

2010 Waar zijn we mee bezig?

2011 Politiek mishandelt.

Kinderen in jeugdtehuizen “schokkend vaak” misbruikt − 01/05/12, 06:00

Kinderen in pleeggezinnen en tehuizen worden daar drie tot vier keer vaker slachtoffer van seksueel misbruik dan jongeren die thuis wonen. Uit huis geplaatste jongeren met een licht verstandelijke beperking zijn zelfs tien keer vaker slachtoffer. Tussen 2008 en 2010 kwam misbruik in de jeugdzorg “schokkend vaak” voor, stellen wetenschappers van de Universiteit Leiden in een nog niet openbaar gemaakt onderzoeksrapport in opdracht van de commissie-Samson.

Seksueel misbruik is volgens de onderzoekers nog een groot taboe. De helft van de ondervraagde jongeren die slachtoffer werd van seksueel misbruik in de jeugdzorg, durfde zelfs in de anonieme vragenlijst niet te melden wie de dader is. Degenen die wel antwoordden, noemden medewerkers van de instelling als dader, maar ook pleegouders of groepsgenoten.

De commissie-Samson onderzoekt in opdracht van de Tweede Kamer het seksueel misbruik van minderjarigen die door de overheid in instellingen of pleeggezinnen zijn geplaatst. De commissie is in 2010 opgericht in navolging van de commissie-Deetman, die onderzoek deed naar misbruik binnen de katholieke kerk. Het verschil met de meldingen die Deetman ontvangt, is dat de kinderen in de jeugdzorg veelal eerder door hun ouders al zijn verwaarloosd of mishandeld en daarom onder verantwoordelijkheid van het Rijk in een instelling zijn geplaatst.

Historisch onderzoek

De commissie-Samson doet historisch onderzoek. Maar het deelrapport dat nu uitlekt, gaat over het hedendaagse risico op seksueel misbruik in de jeugdzorg. Dat is op twee manieren gemeten: door jeugdzorgmedewerkers te vragen naar gevallen van seksueel misbruik die hun bekend zijn, en door jongeren zelf vragenlijsten te laten invullen. Volgens de gegevens van medewerkers zou gemiddeld 3,2 op de 1.000 kinderen zijn misbruikt in een instelling of pleeggezin. Uit de zelfrapportage van jongeren komt een getal van 188 per 1.000 naar voren.

Het grote verschil is te verklaren doordat de meeste slachtoffers niet praten over wat hun is overkomen. De wetenschappers van de Universiteit Leiden gebruikten dezelfde meetmethode eerder om te onderzoeken hoe vaak misbruik voorkomt onder alle kinderen in Nederland. Ook toen liepen de cijfers van professionals en die van de zelfrapportages door jongeren sterk uiteen. Maar in beide vergelijkingen komt wel naar voren dat kinderen in de jeugdzorg een drie tot vier keer hoger risico lopen slachtoffer te worden dan jongeren die thuis wonen.

Verstandelijke beperking

Vooral kinderen met een licht verstandelijke beperking in de jeugdzorg lopen risico: zij worden tien keer vaker slachtoffer dan kinderen die thuis wonen. Ook komt seksueel misbruik vaker voor bij meisjes dan bij jongens en vaker in jeugdzorginstellingen dan in pleeggezinnen. Daarom moeten jeugdzorginstellingen alleen worden ingezet als “tijdelijke noodoplossing”, vinden de onderzoekers. Juist de aanwezigheid van 24-uurszorg “leidt tot gefragmenteerde opvoeding met weinig continuïteit en stabiliteit in de relaties tussen kinderen en hun professionele opvoeders”.

Slachtoffers van misbruik in de jeugdzorg kunnen zich nog steeds melden bij de commissie, die onder leiding staat van voormalig procureur-generaal Rieke Samson. Het eindrapport wordt in oktober verwacht.

Hier krijg ik een vieze smaak van mevrouw Samson … mei 2013

Omroep Gelderland: Commissie Samson reageert; “Misbruik Neerbosch zeer ernstig”

Berichten, Instellingen, Jeugdzorg, Kindermishandeling, Media

29 Mei 2013

door admin

NIJMEGEN – De commissie-Samson noemt de verhalen over seksueel misbruik in voormalig kinderdorp Neerbosch in Nijmegen zeer ernstig. Het is voor het eerst dat de commissie zich over deze kwestie uitlaat.

De commissie deed onderzoek naar misbruik in jeugdinstellingen. In oktober 2012 verscheen het rapport ‘Omringd door zorg, toch niet veilig‘ (pdf). De commissie concludeerde dat misbruik in instellingen veel voorkwam. Volgens Rieke Samson, voorzitter van de commissie, is slechts een aantal instellingen onderzocht om een representatief beeld van de aard en omvang te krijgen. Neerbosch maakte daarvan geen deel uit.

Oud-directeur verdacht van misbruik

Jeugdzorginstelling Lindenhout laat onafhankelijk onderzoek doen naar misbruik van kinderen in voormalig kinderdorp Neerbosch. Het onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut concentreert zich op de periode 1975-1985. Oud-directeur Zalsman Wielenga heeft toegegeven dat hij één kind heeft misbruikt. Bij Omroep Gelderland en hulpinstanties zijn zo’n 10 meldingen over hem binnengekomen.

Artikel oud-directeur

Opvallend is dat in het rapport van de commissie Samson een artikel van Zalsman Wielenga is opgenomen. Hij was destijds als orthopedagoog werkzaam. Het gaat om een artikel uit het tijdschrift De Koepel, één van de destijds belangrijke vaktijdschriften voor de sector Jeugdzorg. Volgens de Universiteit van Groningen, die de bijlage bij het rapport Samson samenstelde, wordt het artikel van Zalsman Wielenga genoemd omdat het een ontwikkeling schetst van de seksuele cultuur binnen de jeugdzorg in de onderzoeksperiode 1945 tot heden. Slachtoffers van Zalsman Wielenga vinden het zeer pijnlijk dat Zalsman Wielenga als deskundige wordt opgevoerd in het rapport.

Reactie slachtoffer:

Verdenkingen bij commissie niet bekend

Volgens de commissie-Samson wisten de onderzoekers niet van de verdenkingen. Rieke Samson laat weten dat de commissie zeer alert was op zogenaamde ‘hotspots’ en herhaald daderschap, maar dat de commissie beide niet heeft aangetroffen. Diverse slachtoffers van Zalsman Wielenga zeggen echter tegen Omroep Gelderland dat ze zijn naam bij de commissie hebben genoemd. Samson zegt dat ze dit niet meer kan nagaan. De commissie is inmiddels opgeheven.

Samson is ervan overtuigd dat er geen sprake is geweest van meldingen over één dader die verschillende slachtoffers heeft gemaakt. ‘Als dat wel het geval zou zijn geweest, dan had ik dat geweten. Wij, de leden van de commissie en de medewerkers, waren daar namelijk zeer alert op.’

Passage uit rapport, deel 3 (bijlagen), pagina 209:

Seksuele cultuur binnen de inrichting in de periode 1945-1965

Zalsman Wielenga, P.J.R. (1972). Kanttekeningen bij de seksuele opvoeding in internaten. De Koepel, 9, 281-285.

‘Maar, zoals werd betoogd in De Koepel, voor veel groepsleiders en stafleden was het moeilijk om de pupillen tot steun te zijn bij hun seksuele ontwikkeling (Zalsman Wielenga, 1972, pp. 281-285). Er werd weinig aandacht aan besteed in de opleiding en daardoor ook in de praktijk. De auteur beschrijft in dat kader het weglopen van twee jongens van 13 en 14 jaar oud. De instelling wist dat deze jongens in waren gegaan op de uitnodiging van een man die bij de politie als pedofiel bekend was. Ook de politie was op de hoogte van de verblijfplaats van de jongens. Men ging echter ‘ten gevolge van onderbezetting bij het politiecorps en drukte elders’ pas de volgende dag poolshoogte nemen. Inmiddels had de man een van de jongens misbruikt. De zaak werd niet hoog opgenomen. Men stelde vast dat de jongens ‘wel een beetje geschrokken’ waren (Zalsman Wielenga, 1972, pp. 281-285). Uiteindelijk leidde deze affaire tot het meer openlijk bespreekbaar maken van seksualiteit binnen deze instelling.’