2008 Rammelende eierstokken

We lopen uren over de heide. Mijn eierstokken rammelen. Ik probeer het mijn vriendin uit te leggen.

Ik wil gewoon een kind

Het is een diep gevoel van binnenuit. Eigenlijk heb ik altijd al geweten dat ik moeder wilde worden. Vroeger als ze aan mij vroegen wat ik zou willen worden later, dan zei ik al; ‘moeder’. Glimlachend kreeg ik dan een aai over mijn bol. Later op school bij maatschappijleer kan ik mij nog hele discussies herinneren.Ook daar gaf ik al aan dat ik graag een kind wilde. In de groep waren andere meiden die dat belachelijk en egoïstisch vonden.

Er zijn immers al zoveel kinderen dus neem een pleegkind of adopteer een kind. Dat vond ik dan weer belachelijk van die manwijven.Zij kennen blijkbaar het super vrouwelijke gevoel niet, het intense verlangen om het leven door te geven.Jaren dacht ik alle tijd te hebben en mijn kind dat zou vanzelf wel komen.

Lekker leren, werken, vakantie, vrienden, leven! Verschillende relaties gehad maar voor kinderen was het nog te vroeg, dat was nog niet aan de orde.Ik genoot met volle teugen van het leven. Tot vorig jaar toen ik mij opeens realiseerde dat de tijd begon te dringen, dat mijn biologische klok door tikt en dat ik nog niet een goede vader gevonden heb. Het zal mij toch niet gebeuren dat ik geen kind krijg omdat ik geen passende man kan vinden. Ik heb als vrouw er toch ook recht op om moeder te worden.

Ik wil zelf het leven doorgeven, hoe leuk ik het ook vind om op andere kinderen te passen.Ik ga gewoon weer eens flink uit en duik met iemand het bed in. Een dergelijke one-night stand hoeft verder niets te weten.Als ik om mij heen kijk dan zitten mijn vrienden die destijds meteen aan kinderen begonnen nu tussen de pubers en mijn vrienden die eerst kozen voor werk, uitgaan en vakanties zitten nu in de luiers. En ik, ik zit alleen, mag niet klagen maar voel een intens gemis, een diep verlangen naar mijn eigen kind.

Ik voel mijn eierstokken rammelen

Mijn vriendin vraagt of ik mij wel realiseer hoe zwaar en intensief het is om alleen een kind op te voeden. ’s Avonds nooit spontaan de deur uit kunnen.Altijd alles vooraf moeten regelen. En met wie deel je je zorgen als je kind ’s nachts weer herhaaldelijk huilt of uit bed komt. Hoe vertel je je kind dat jouw egoïsme en kinderwens sterker was dan het recht van het kind op Family live.

En dan hebben we het nog niet eens over de pech die je kunt hebben als er met je kind iets aan de hand blijkt te zijn, ziekenhuizen in en uit, zorgen al om. Hoe ga je dat allemaal combineren met je werk, je hebt toch ook je inkomen nodig om voor je kind te kunnen zorgen.

Ik wil het allemaal niet horen, ik heb toch vrienden om mij heen en familie, zij zullen mij vast wel helpen. Ik wil graag zwanger worden maar heb nog niet de juiste partner kunnen vinden.Vele vrouwen hebben wel de juiste partner kunnen vinden maar worden niet zwanger.

Gedoe met kwakjes, ziekenhuizen, buisjes, rietjes, prikken e.d. Andere meiden en vrouwen zijn zwanger voordat ze er erg in hebben. Besluiten al dan niet tot een abortus. Leggen het kind te vondeling. En dan onze homoseksuelen.

De mannen kiezen voor pleegkinderen of adoptie kinderen en/of bieden hun zaad aan. De vrouwen kunnen er voor kiezen om toch zelf zwanger te raken en de vrouwelijke partner kan het kind dan adopteren.En dan krijg je bijvoorbeeld de situatie van dat jongetje van dat lesbische stel dat gekozen heeft voor co-ouderschap toen de relatie stuk liep. Het jongetje is de ene week bij zijn (adoptie)moeder en de andere week bij zijn (baar)moeder.

De (zaad)vader heeft een omgangsregeling aangevraagd via de rechter. Wat is het toch eigenlijk een rare wereld.Er zijn zoveel kinderen die in een gezin niet goed opgroeien, verwaarloosd worden of zelfs erger. Elke week gaat er in Nederland een kind dood aan de gevolgen van kindermishandeling. Een op de drie huwlijken beland in een scheiding met vaak veel loyaliteit problemen bij de kinderen. Zo’n 34.000 kinderen zijn per jaar betrokken bij een scheiding. Inmiddels is 1 op de 5 gezinnen een 1 ouder gezin dus waarom ik niet? Ik wil gewoon een kind. Ik hoor het gerammel van mijn eierstokken.

Nu krijg ik regelmatig te horen dat ik zaken niet zou kunnen begrijpen omdat ik nog nooit zwanger ben geweest, geen kind heb gebaard, geen moeder ben. Van dat gezeur ben ik dan ook lekker af, nemen ze mij weer serieus. Overigens vind ik het wel belachelijk, we zijn immers allen kind geweest.

Volgens mijn vriendin ben ik alleen maar bezig mij zelf te bevestigen in mijn egoïstisch verlangen en sta ik niet meer open voor de realiteit. Ze zegt lachend dat de heide mij naar mijn hoofd lijkt te zijn gestegen en ik in een roze wolk leef en denk.

De lammetjes vertederen

Mijn vriendin draaft door in een monoloog.

“Zou het niet gewoon zo simpel moeten zijn dat je moet accepteren en moet leren leven met de realiteit van de feiten, hoe moeilijk dat soms ook is? Van rammelende eierstokken ga je niet dood, het doet niets af aan de kwaliteit van leven? Als een echtpaar kinderloos blijft tegen hun wil dan is dat toch een gegeven wat zij een plaats moeten leren geven.

Is het zelfde niet van toepassing voor de homoseksuele relaties en de vrouw of man die onbedoeld alleenstaand blijft. Moeten we niet leren de realiteit, de feiten te accepteren in plaats van tot het uiterste te gaan om het leven maakbaar te maken.

Nu gaat het om rammelende eierstokken, het verlangen naar het krijgen van een kind, maar hetzelfde geldt in wezen voor basisbehoeften als eten, drinken en een dak boven je hoofd. Bij rammelende eierstokken gaat het leven gewoon door, het wordt alleen niet doorgegeven. Bij rammelende honger ga je dood als je niets doet, dat zijn de feiten.

De realiteit

… is dat aardappels en rijst niet vanzelf groeien dus daar zullen we wat voor moeten doen, we zullen een bijdrage moeten leveren. Pas als er voedsel is kan er ook geruild en gehandeld worden. Je kan toch niet de overheid verantwoordelijk stellen voor het laten zorgen dat de aardappels en de rijst groeien, geoogst worden en bij jou terecht komen opdat je jezelf kan voeden. Kinderen behoren te leven in – en leren van deze realiteit. Zij moeten niet opgroeien met een schijn realiteit van het idee dat melk uit een pak komt en geld uit de muur.

De realiteit is vaak kil en hard en dan zijn we geneigd ons vast te klampen aan schijnrealiteit van b.v. rechten op een uitkering, rechten op een kind, rechten op omgang. Als je b.v. in een situatie komt dat een partner verongelukt, zelfmoord pleegt of je in een (v)echtscheiding beland , dan is dat een kei harde realiteit. Maar ook in deze keiharde realiteit is het belangrijk de feiten onder ogen te blijven zien. Daar waar een partner mogelijk zijn bijdrage leverde voor het voeden van het gehele gezin door bij te dragen aan het oogsten van de rijst/aardappel, zullen de achterblijvers hier nu zelf weer in moeten voorzien.

Het hebben van kinderen maakt niet dat de aardappel en de rijst zichzelf oogsten of dat de overheid daar dan maar voor moet zorgen. Sterker nog het hebben van kinderen maakt dat je verantwoordelijk bent voor het voeden van meerdere monden. Het wordt een omgedraaide wereld als b.v. grootouders die passen op de kinderen van hun dochter hier opeens geld voor willen ontvangen van de overheid omdat de werkende dochter/moeder anders mogelijk bij de sociale dienst had aangeklopt. Zowel moeder als grootouders hebben hun eigen verantwoordelijkheid voor de keuzes die zij maken, voor het eigen leven en behoren dit niet af te wentelen op de overheid.

Kinderen leren van het opgroeien in de harde realiteit van het leven. De harde realiteit die we voor kinderen niet moeten proberen te verzachten. Natuurlijk kunnen we kinderen wel afleiding en ontspanning bieden maar we moeten hiermee niet de realiteit ontkennen of uit de weg gaan. Hoeveel leuke uitjes of activiteiten opa en oma of het buurthuis ook aanbieden, het blijft voor een kind moeilijk als papa en mama niet meer van elkaar houden of in het extreme papa mama vermoord heeft.

We moeten kinderen ondersteunen en begeleiden bij het omgaan met de harde realiteit. Door het onder ogen zien van de realiteit kan het kind leren het een plaats te geven of het nu gaat om een door ziekte of ongeluk overleden ouder, een (v)echtscheiding, een moordouder, verslaafde ouders, incest of what ever. Voor elk kind zal dit anders zijn. Binnen hetzelfde gezin kan het ene kind gedragsproblemen ontwikkelen gedurende een scheiding terwijl het andere kind opgelucht lijkt te zijn en een ontwikkelings- spurt doormaakt.

We moeten kinderen niet onderschatten, niet doen alsof het allemaal wel mee valt, geen geheimen creëren, we moeten hen helpen de realiteit onder ogen te zien. Ondersteuning en begeleiding van kinderen zal altijd op maat geleverd moeten worden opdat het kind zelf een eigen plekje kan krijgen in de samenleving. Een plekje waar het een bijdrage kan leveren en geluk kan najagen.

Geluk is een keuze

Je hebt geluk als je de loterij wint, een boom net naast je neer valt in de storm en als het mooi weer is tijdens je vakantie. Geluk komt niet aan waaien, het wordt je niet aangeboden, je krijgt het niet cadeau. Geluk is een keuze, de keuze om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen (be)leven. Geluk is persoonlijk, ieder kan zelf zijn menselijke geluksmaat kiezen. Je kan geluk groot maken maar je kan geluk ook beperken.

Ik kan mij gelukkig prijzen als ik bruis van energie, er geweldige ideeën door mijn hoofd schieten, ik anderen zie ontwikkelen, spelende kinderen, barbecue in de tuin, lammetjes op de heide, eten met vrienden etc.. Gelukkig heb ik ook van het ultieme geluksgevoel mogen proeven. Momenten op mijn rug in de natuur, met mijn man in de tuin of na heerlijke seks. Het ultieme geluksgevoel is een tijdloos gevoel van belangenloze luchtledigheid, intense tevredenheid, ik zou nu dood mogen gaan. Het ultieme geluksgevoel is als een ballon vol passie.

Geluk is de kunst van het loslaten

Helaas lukt het sommige kinderen en volwassenen niet om met de harde realiteit om te gaan en ontstaan er b.v. psychiatrische problemen, verslavingen of wordt er zelfmoord gepleegd. Het belang van het specifieke kind zal altijd centraal moeten staan.

En dus niet de vermeende rechten van ouders. Rechters zullen in al die afschuwelijke (omgangs)zaken telkens weer moeten kijken naar het belang van dit kind, in deze periode, in deze situatie. Helaas blijkt de realiteit nog vaak anders en hebben rechters het b.v. over het gunnen van omgang aan een ouder of achten zij kinderen in staat zelf te kiezen terwijl kinderen verscheurd worden door loyaliteit.

In dit soort situaties zijn het niet alleen ouders maar ook advocaten die soms tot het uiterste gaan en b.v. in klachtzaken of op de rechtbank medewerkers van organisaties en instellingen intimideren en bedreigen. Belangen van kinderen zijn daar nooit mee gediend”.

Ik hoor mijn vriendin aan en ik vraag mij af of die harde realiteit voor een kind ook niet het gegeven kan zijn dat ik zo naar hem of haar verlang dat ik mij zwanger heb laten maken. Hoe hard is die realiteit voor het kind als het kind door mij zo sterk gewenst is? Dat is toch een geweldige basis.

Volgende week is er nog een groot feest waar ik met een vriendin naar toe ga. En had die collega niet gezegd dat hij misschien nog wel een leuke blind date voor mij wist. We hebben nog die cursusdagen in een groot hotel aan het strand. De overbuurman kan ik ook eens op de koffie vragen, zijn vrouw is nu al geruime tijd overleden.

De schaapherder ziet er ook niet verkeerd uit. Ik kan nog een paar maanden dating sites proberen. Als het niet snel lukt, zal ik een list moeten verzinnen om zwanger te raken. Misschien naar Club Med daar is altijd wel een instructeur waarbij de dienstverlening gaat tot in het bed.

Ik laat mijn vriendin maar praten, ik maak mijn eigen keuzes.

Ik voel mijn rammelende eierstokken
Ik wil een kind!