2008 Kids

Overgeleverd aan volwassenen. Het één en ander achter de kiezen, problemen, tehuizen, ruzies en ellende. Dit is het eindstation, de laatste hoop. Hier is de laatste kans om hulp te aanvaarden zodat je nog wat van je leven kunt maken. De koude douche komt al snel. Er zijn regels, veel afspraken en gewoonten.Het leven met lotgenoten valt ook niet altijd mee. Als je net je best doet en het gevoel hebt dat het wel goed gaat vliegen er twee elkaar in de haren. Glasgerinkel, harde klappen, luide stemmen.Het gaat je niet in je koude kleren zitten.Overgeleverd aan het leven samen met lotgenoten, overgeleverd aan groepsleiding. De groepsleiding kan het maken met hun macht, maar de groepsleiding kan het ook breken met hun macht.

Wat zou je doen?

Andy

Waar moet je heen als je niet met een groepsleider op kunt schieten, als je niet serieus genomen wordt, uitgelachen wordt, als er niet naar je geluisterd wordt? Het team van groepsleiding trekt één lijn, jij moet het met de betreffende leiding “uit vechten”. Waar is de kip en waar is het ei? Waar ligt het nu aan, wat is de oorzaak en wat gevolg? Jij bent in aanleg gestoord, je problemen zullen blijven, beter worden zal jij niet.

Toch is het wel erg toevallig dat dit steeds weer bij die ene groepsleider gebeurt. Is het een patroon dat jij herhaalt, net als in je thuissituatie? Is het een fixatie punt van je spanning? Is het een disfunctioneren van die groepsleider? Jij hebt gelijk, er verandert niets voor jou. Jij bent overgeleverd aan de groepsleiding. Van jou ben ik nu al aan het afscheid nemen, je bent steeds slechter te bereiken.

Toen je bij ons kwam waren er veel problemen. Je ging niet meer naar school, had al bij verschillende instanties gelopen, thuis was het onhoudbaar geworden. Je gedroeg je vreemd, trok gekke bekken, maakte rare geluiden, je was druk en onrustig. Onze duidelijkheid, structuur, ritme en regelmaat deden jou goed. Je werd rustiger, kon gewoon door de gang lopen, zonder het plafond aan te tikken. Je kon gewoon op de bank gaan zitten zonder koppeltje duikelend over de leuning te vliegen. Wij konden het wel vinden met elkaar. Langzamerhand ging je mij vertrouwen.

Ik mocht je na verloop van tijd zelfs een nachtkus geven. Je merkte en voelde dat ik jou echt graag mocht ook al moest je naar de trap als je weer ongemanierd at, ook al moest je strafwerk maken als je tijdens het lezen niet stil kon zijn, ook al moest je het weer goed maken met diegene die jij getrapt had, ook al moest je afwassen omdat je te laat beneden was. Ik wees dat gedrag af maar niet jou als persoon. Het ging in golfbewegingen steeds beter met jou.

Jij bleef de zwakken in het team van groepsleiding zien. Jij accepteerde geen zwakke groepsleiding. Eigenlijk was het gigantisch knap van je om telkens weer die zwakke plekken te bespelen. Ik weet nog dat je met een collega van mij in een machtsstrijd belandde. Het was pure strijd tussen jullie. Toch gaf jij zo af en toe openingen, handvaten. Maar ze waren te subtiel, ze werden niet opgepakt. Jullie maakten elkaar zo van streek dat jij met donder en geweld in de isoleer belandde om daar weer even tot jezelf te komen. Wat had ik het met je te doen.

Op het schoolplein kreeg je een keer woorden met iemand, je begon te trappen en te slaan. Ik drukte je tegen een muurtje met je arm op de rug. Je liet het zo maar toe terwijl je fysiek veel sterker bent dan mij. Je accepteerde dat ik je tegen hield omdat je anders door zou slaan. Je liep keurig met mij mee naar de groep en liet je naar je kamer sturen.

De avond van het condoleantie bezoek zal ik ook nooit vergeten. Het zijn nu weer herinneringen. Peilers om moed te houden. Om het met je vol te houden nu het weer slechter met je gaat. De agressie komt weer boven. Je zoekt de zwakken weer uit bij je leeftijdgenoten en bij de groepsleiding. Je bent weer onrustiger en beweeglijker. Je lijkt soms volledig op te gaan in je fantasie spel, je maakt dan b.v. snijbewegingen met het mes bij je keel.

Je kunt je gedachten er niet bij houden. Je gedachten dwalen af, grimassen over je gezicht. Als je dan van tafel gestuurd wordt en op de trap moet zitten, is het alsof je even lekker uit je dak gaat. De klanken lijken je te fascineren en te stimuleren, net zo als de spanning in je lichaam. Je bent meestal wel weer terug te roepen naar de orde van de dag, al lijkt dit steeds moeilijker en korter te werken.

Je maakt steeds meer kapot. Het lichtknopje begeeft het onder jouw geweld. De handdoek scheurt als je hem van de haak trekt. Als je moet gaan slapen gebruik je je bed als spring matras. Je probeert het gesprek niet meer te rekken, stelt geen serieuze vragen meer en probeert niet meer nog een extra nachtkusje te krijgen. Het is beangstigend jou zo te zien ontwikkelen. Laatst raakte je bijna in paniek en riep maar “je begrijpt me niet, luister dan toch”.

Later was je bang en angstig dat je medicijnen zou moeten slikken. Als dit zo door gaat zullen medicijnen je inderdaad moeten gaan helpen bij je functioneren want als deze lijn zo door gaat wordt je een gevaar voor jezelf en je omgeving.

Net als zoveel van je lotgenoten zullen medicijnen je moeten gaan helpen om je angsten en agressie in banen te leiden. Ik kan mij nog goed ons laatste contact herinneren. Het was mijn laatste dienst op de groep, we hadden een leuke avond gehad met elkaar en bij ieder bed heb ik op de rand afscheid genomen. Ik merkte dat je het moeilijk vond om afscheid te nemen.

Toen ik bij ieder langs was geweest en de trap afliep vloog er iets om mijn hoofd. Je gooide een van je knuffels naar beneden. Toen ik er naar vroeg wilde je graag dat ik deze als herinnering aan jou meenam. Ik heb de knuffel nog steeds.

Soms ben ik bang voor al die agressie en dat geweld om mij heen. Een collega is al jaren thuis met rugklachten nadat ze een steen tegen haar rug gegooid kreeg. Een zwangere collega kreeg een stoel tegen haar hoofd aan gegooid. Een geluk bij een ongeluk dat haar buik niet werd geraakt. Collega’s op het hoofd geslagen, borsten verdraait, in de isoleer opgesloten, geslagen en geschopt. Wanneer is het mijn beurt?

Soms zie ik het even niet meer zitten. Ik zou het liefst in bed blijven. Trendy noemen ze het depri.

Sommigen noemen het de nasleep van een griep. Voorjaarsmoeheid of te weinig buitenlucht en zon door de winter. Een ander zegt oververmoeid of overwerkt. Misschien slaap ik wel te veel omdat ik nergens zin in heb. Maar goed, nee niet goed. Ik blijf zitten met dit enorme baal gevoel. Sacherijnig, nergens zin in. Snel aangebrand en geïrriteerd. Snel emotioneel, geraakt en verdrietig.

Zou ik zwanger zijn? Die medicijnen tegen voetschimmel … die bloedingen … zou ik … Hoe lang nog moe, moe, moe. Vallen en weer opstaan. Opstaan en weer verder gaan.

Molly

Jij gaat ook verder.
Je hebt promotie gemaakt. Naar een andere groep.
Je was blij en trots, na 15 maanden promotie.
Je kwam als een klein dik propje mens, en zei geen boe of bah
en deed helemaal niets.
Je plast ‘s nachts in bed en ook overdag als je een leuke man zag.
Je bent losser geworden, vrijer, opener en soms zelfs spontaan.

Door alle wir war van relaties heen in het milieu waar jij uit kwam wist je niet meer wat normaal was en wat niet, wat jij zou willen en wat niet e.d.Al ver voordat jij geboren werd deed iedereen “het” met iedereen. Opa”s en kleinkinderen, oma”s en buurmannen. Mannen komen en gaan, soms een deur verder. Vrouwen, moeders, dochters zijn er om seks mee te bedrijven, om sperma in te lozen.

Daar worden vrouwen om gewaardeerd. Jij wist niets anders en ging ook seksuele contacten met je zusje zoeken. Je vond het gewoon lekker, het was het enige dat jij had. Het leven was seks, seks is het leven. Het gaf je waardering, een fijn gevoel, materiële zaken. Wat wil een mens nog meer, het was jouw leven, jij kende niet anders.

Men vond het echter geen goede manier van leven. Je werd uit huis gehaald, uit je milieu gehaald. Weg van je moeder die nog een lager nivo had dan jij. Weg van je zusje met haar mongoloïde trekken. Weg van je oma, de oudste nog actieve incest generatie. Weg uit het seksuele netwerk.

We hebben je een veilige situatie kunnen bieden. Je hebt gezien en gevoeld dat mensen ook met elkaar om kunnen gaan en elkaar aardig kunnen vinden zonder seks. Je hebt ervaren dat je je prettig kunt voelen zonder seksuele contacten. Je hebt ervaren dat je liefde, aandacht, warmte en complimenten kunt krijgen zonder dat jij je lichaam hoeft te geven.

We onthielden je voor zo ver mogelijk van seksuele contacten. Voor zo ver mogelijk, want het groepsleven is dynamisch. Op een gegeven moment kwamen we er achter dat een jongen uit een andere groep twee keer “s nachts bij je binnen geslopen was. Je was er schaamteloos open en eerlijk over.

Jij bent ook aanleiding geweest tot vele discussies binnen het team. Hoe gaan we als leiding en vooral de leiding waar jij opgewonden door werd met jou om. Interessante en levendige discussies. We hebben je laten zien en voelen dat het ook anders kan, maar waarvoor? Er is groei, ontplooiing, je zelfredzaamheid is groter en je sociale vaardigheden zijn beter.

Maar zou je ook gelukkiger zijn nu? Zou je gelukkiger zijn geweest als je thuis gebleven was? Zou je nu gelukkiger kunnen worden? Of hebben we je alleen maar schuld gevoelens aangepraat, minderwaardigheid?

Wat zal er van je terecht komen ?

Jullie zijn allemaal afhankelijk, afhankelijk van de volwassenen die voor jullie moeten zorgen, die verantwoordelijk zijn voor jullie. Jullie hebben het niet zo goed getroffen. Opgroeien in een onveilige situatie van mishandeling en bedreiging. Overleven in een gezin dat niet de veiligheid biedt waar je recht op hebt als kind.

Honderden kinderen en jongeren trekken aan mij voorbij. We doen wat we kunnen om jullie situatie te verbeteren. Soms lijkt het dweilen met de kraan open. Maar ik weet dat één positieve ervaring voor een kind levens reddend kan zijn. En als ik kijk hoeveel kinderen ik zie opbloeien, dan weet ik dat het niet voor niets is.

Asja en Anton

Voor jullie was het zeker niet voor niets.
Jullie kwamen uit een complexe situatie waarin naast mishandelings problematiek er o.a. ook sprake was van verslavingsproblematiek en criminaliteit. Jullie maakten een verwaarloosde indruk, liepen lang ongewassen, ongekamd en op blote voetjes rond, bewogen wat krampachtig, waren terug getrokken en in jullie zelf gekeerd, reageerden verschrikt als jullie aangeraakt werden, huilden veel en sliepen slecht.

Er leek een afstand en een soort isolement tussen jullie en je moeder. Jullie nemen de zorg en verantwoorde-lijkheid op je voor elkaar. Er is sprake van spraak- en taal ontwikkeling stoornissen. Jullie hebben duidelijk geleerd te overleven, jezelf te handhaven. Jullie krijgen veel aandacht van anderen, vrouwen, kinderen en medewerkers en komen los, ontwikkelen, bewegen vrijer rond en maken een vrolijke indruk.

Jullie moeder is o.a. als gevolg van haar medicijngebruik en eigen kinderbeschermingsverleden erg bang jullie kwijt te raken. Zij wil percé niet ergens worden opgenomen zonder jullie maar wil wel hulp en opgenomen wor-den met jullie. Jullie zijn (zowel met als zonder vader) al in diverse huizen pinnen de maatschappelijke opvang geweest maar telkens binnen een week weer vertrokken.

Velen van jullie hebben al menig opvang huis van binnen gezien. Velen zijn regelmatig gevlucht met hun moeder maar zijn ook telkens weer terug gegaan uit medelijden en de hoop op verandering na beloftes. Maar nu is jullie moeder zo ver en is er van overtuigd dat ze nu definitief met hem wil breken en een nieuw leven wil op wil bouwen voor zichzelf en jullie zonder dreiging en mishandeling.

Jullie zijn blij dat moeder weer met jullie vertrokken is en hopen dat moeder nu niet toch weer terug gaat straks. Jullie missen wel het speelgoed thuis, vrienden en familie. Jullie zijn een complex en dynamisch gezin dat zeer nadrukkelijk aanwezig is. Jullie zijn af en toe hyperactief en agressief. Jullie hebben een negatief zelfbeeld en zijn bang voor mislukking en gedragen je erg concurrerend en aftroevend naar elkaar toe.

Er is sprake van niet leeftijd adequaat seksueel spel en gedrag en van extreem verantwoordelijkheidsgevoel. Jullie geven elkaar veel cadeautjes. Jullie moeder geeft aan erg veel moeite te hebben met het gedrag van jullie.

Er wordt gewerkt aan stabiliseren en het oppakken van het dagelijkse leven. Jullie worden allen ondersteund en krijgen individuele aandacht en er wordt met jullie gezocht naar manieren van omgaan met elkaar, met spanning, ontladen van spanning e.d. Vermoedens van seksueel misbruik worden besproken en de dochter vertelt haar verhaal:

“Ik vertel niet alles hoor, alleen wat ik weet”

Veel kinderen laten zien wat ze weten, wat ze aankunnen, wat ze kwijt willen. Jij deed dat ook op jou eigen manier. Jij had slaapproblemen, wilde niet naar bed en ging “spoken”. Jij had school problemen en weigerde te gaan. Je was erg gesloten en vertelde je moeder niets, ook niet als je je soms huilend tegen haar aan klemde.

Jullie hebben individuele ondersteuning gekregen en gezinsgerichte hulp waarbij o.a. ter sprake kwam de positie van de (allochtone) man en de jongens rol, straffen en belonen, positieve aandacht, ruimte voor eigen keuzes binnen duidelijke grenzen. Jij bent vaak speels, aanhalig en behulpzaam al sluit je je soms ook af en dan is er nauwelijks contact met je te krijgen.

Er zijn af en toe bezoekjes naar je vader van wie je veel en grote dure cadeaus krijgt. Je vader neemt je mee naar horeca gelegenheden waar je veel hoort en ziet. Jullie hebben het dagelijkse leven weer opgepakt maar er zijn wel zorgen over hoe het straks zal gaan met jullie problematiek in een eigen huis.
Na enkele weken horen we via via dat er ernstige zorgen zijn, jullie verwaarloost worden, geen eten krijgen en op het beton moeten slapen. De signalen worden doorgegeven aan de zorgcoördinator.

Wat zal er van jullie terecht komen?

Jeanny

Op mijn netvlies kan ik het beeld van jou zo terug halen. Je hangt in het trappengat aan een broekriem. Levenloos bungel je heen en weer. We rennen naar boven en trappen het hekje waar je aanhangt kapot. Met een dreun lig je op de grond. Je had je nek wel kunnen breken. Je was al dood. Wat duurt het lang voor dat de ambulance komt, de arts, de politie, de technische recherche. We hebben een geestelijke verzorger nodig.

Nu lig je daar, een soort koude wassen pop, knuffels naast je gezicht, een foto waar je stoer op staat, je hockeystick, vele briefjes, knip en plak werken van je leeftijdsgenoten, bloemen, kaarsen. Ik moet denken aan je ziekenhuisbed, toen lag je daar ook, zo kwetsbaar, lief en gevoelig, zo wit, zo eenzaam tussen je zorgende ouders en je trouwe broer.

Toen ik de volgende dag kwam ben ik eerst naar je slaapkamer gegaan. Op bed gezeten, om mij heen gekeken, al je spullen aangeraakt. Waarom? Niemand had dit verwacht. Natuurlijk was je soms ‘chago’ en somber en kraste je in je armen.

Nooit zal ik ook dat moment vergeten dat ik aan kwam lopen en naar boven keek. Als een kunstenaar had je een grote ster in de ruit geslagen waar je triomfantelijk en uitdagend je gezicht doorheen stak.

Een ander moment was je weer vrolijk, opgewekt en blij. We gingen fietsen, waren creatief of babbelden over tv programma’s. Natuurlijk vocht je soms om aandacht. Maar vanuit je gedrag, brieven en uitlatingen van de laatste dagen hebben wij, zowel hier als je familie, geen signalen opgevangen. We voelen ons schuldig maar als we alles op een rij zetten is er geen sprake van schuld of enige nalatigheid.

Toch blijven we piekeren. Had je dit bedoeld, was dit wat je wilde of ging het mis? Iedereen is van slag, diep onder de indruk, groepsgenoten, medescholieren, familie, werkers in de psychiatrie en de jeugdzorg.

We trekken alles uit de kast om de achterblijvers op te vangen en te begeleiden. De psychiater is nog nooit zoveel uren aanwezig geweest, extra gesprekken, specifieke aandachtspunten en afspraken, preventief strippen van slaapkamers, medicatie, slachtofferhulp, trauma nazorg etc.

De avond van het condoleantie bezoek zal ik ook nooit vergeten. Tot ieders stomme verwondering zat een van je groepsgenoten zowel de heen als terug weg bij mij op schoot. Stoere gestoorde knul van 15 zocht steun, troost en veiligheid bij mij op schoot.

Het deerde hem niet dat anderen het misschien wel kinderachtig zouden vinden. Maar de groep reageerde niet, iedereen accepteerde en respecteerde elkaars verdriet. Het was indrukwekkend om te zien dat je leeftijdsgenoten in een grote kring om je heen stonden. Schokschouderende stoere knapen en sniffende meiden. Er is afscheid genomen, kaarsen zijn gebrand, bloemen, gedichten, brieven, kransen, knip en plak werken.

De dominee sprak, er werden lichtjes aangestoken voor leuke anekdotes, er was pizza. Alles wat je probeert te bereiken leek eventjes te lukken, maar de aanleiding is natuurlijk bizar.

Dood kind